Hoofdstuk 06.


||Torvi Wigglywiggs


Na bijna een uur naar het geratel van Dionysos geluisterd te hebben, de starende blikken van Malik mijn mentor op mijn gevoeld te hebben stapte ik op. Een Avox dat in een lange rij stond te wachten, stapte uit de rij en volgde me op de voet. Zijn witte smetteloze uniform heeft zilveren strepen op bepaalde plekken van het uniform, een vreemd masker waardoor je net de ogen, neus en contouren van de lippen kon zien. Maakte de persoon griezelig en aanstootgevend.
Mijn eigen privé coupé instappend kijk ik verbaasd maar vooral verrast mijn ogen uit.
Het was niet zo ijzerachtig zoals de ontvangstcoupé waarin we gezeten hadden, het leek er totaal niet op. Mijn muren waren dan wel van ijzer maar daar tegen aan was een soort van houten betimmering geplaatst. Het grote raam waardoor ik de wilde voorbijschietende natuur kon bezichtigen, leek zo transparant te zijn gemaakt dat het haast leek dat ik in de open lucht zat.
Een groot opgemaakt tweepersoonsbed stond midden in de kamer met aan weerszijde een nachtkastje.
De Avox dat me gevolgd was, was tegen de muur naast mijn coupédeur gaan staan. Stil, haast als een standbeeld, het enige waaraan je kon opmerken dat de persoon leefde was, door de op en neer gaande buik, ook wel zijn regelmatige ademhaling te zien. Een andere deur dat van glas was gemaakt haast het zelfde glas als dat van mijn raam, trok mijn aandacht.
Met gerezen wenkbrauwen stapte ik op de deur af en trok hem nieuwsgierig open.
Een vreemd soort cabine met allerlei verschillende knoppen met afbeeldingen en afkortingen sierde zijn zicht. Aan het plafon van de cabine hing een vreemd soort kop met allemaal gaten erin haast net zo groot als het plafon zelf. Dan was dit dus de douchecel, de beruchte douches wat zo nu en dan in de korte interview naar gevraagd wordt.
Ik haatte het voorwerp nu al, alleen al door de muur dat vol bezaaid was met knopjes.
“En kom je eruit” klonk de hoge Capitoolstem van Dionysos, “niet echt,” de douchedeur dicht drukkend, draaide ik me op naar de vrouw. Ik had haar helemaal niet horen binnen komen. Verbaasd rezen dan ook mijn wenkbrauwen, “de Avox” was het antwoordt dat ze me gaf, ik gaf een korte knik, “wat is er” kwam er nogal brutaal over mijn lippen.
“De gezamenlijke maaltijd zal zo aangekondigd worden, ik kwam kijken of je hulp nodig had” verantwoorde de vrouw zich, met een glimlach.
“Misschien een korte uitleg over welke knoppen ik nodig zou hebben van de douchecel” wijzend naar het voorwerp dat ik zojuist had staan bewonderen. Dionysos begon te knikken, “ja druk gewoon wat in, je ondervind zelf wat je fijn vind” sprak ze met een vreemde glans in haar ogen enkele octaven hoger uit.
“Oké” mijn armen over elkaar heen krullen.
Dionysos schonk me nog een glimlach draaide zich op en liep vervolgens naar de uitgang van mijn kamer. Ik wachtte nog een aantal seconden om er zeker van te zijn dat ze niet direct terug zou komen. Begon mijn Roeping jurk uit te trekken en stapte vervolgens de vreemde rare douchecel in. Zoals de vertegenwoordigster van ons district gezegd had begon ik op wat knopjes te drukken.
Eerst schoot de kraan aan.
Het water was ijskoud, wat mij dus liet gillen van schrik, na een paar seconden begon de kraan warm te worden en de douchecel vol te stromen met stoom en waterdamp. Ook walmde er een heerlijke geur rond mij wat afkomstig leek te zijn van het water. De straal van het water aanpassend, voelde ik mijn lichaam ontspannen.
Mijn eerst zo gespannen spieren, voelde ik de kramp ervan uit trekken.
Het vuil dat eerst nog diep in mijn poriën gezeten had voelde ik van mijn liggen vallen. Het water was troebel, dit betekende dat mijn bad van deze morgen helemaal geen vruchten had afgeworpen en ik net zo goed het ritueel had kunnen overslaan. Voor het eerst in tijden voelde ik me echt fris, de heerlijke geuren van dennennaalden omarmde mijn tere donkere indianenhuid.
De Avox klopte op de glazendeur, een vreemd soort bel hoorde ik door de warme waterstralen klinken.
De warme maaltijd, het diner dat we zouden gaan eten met ze alle was klaar en werd aangekondigd. Dit betekende dus dat ik moest opschieten, “Avox wilt u wat kleren voor mij klaar leggen op bed, alstublieft” vroeg ik beleefd.
Voetstappen hoorde ik door mijn kamer gaan en met een zucht drukte ik de laatste knop van de douche uit. Het stoom stopte, de stralen waren uit en de heerlijke geur van dennennaalden dampte nog even na. Een voorverwarmde badhanddoek rond mij slaand stapte ik de douchecel uit, op mijn bed ligt een vreemd soort rode overal.
“Dank u” piepte ik beleefd. Het stuk stof van bed grissend en aan mijn lichaam rijgend.
De rits met zijn knopen dichtmakend, bekeek ik mezelf in de spiegel. Het pak was iets aan de lange kant, zowel voor mijn benen als mijn armen, voor de rest leek het redelijk aan te sluiten. “Kan toch wel” vroeg ik fronsend, mij naar de Avox draaiend. Deze begon te knikken waarop ik begon te glimlachen, “oké, op naar vernedering van familieleden, dan maar” verzuchtte ik, rollend met mijn ogen.
Het kon niet zo erg worden als dat het thuis altijd was.
De eetcoupé binnenstappend keek ik verrassend naar de vele gevulde buffettafels, tegen de muur aan stonden de overige Avoxes. De Avox dat mij dus volgde ging in positie naast zijn voorganger staan. “Torvi, kom zitten” Malik wees naar een aantal legen stoelen.
Gelukkig was ik dus niet als eerste, mijn mentor en Dominic zaten geduldig te wachten aan de grote lange eettafel.
Ik trok een stoel naar achter, nam erop plaats en kreeg van een van de bedienende Avoxes wat te drinken aangeboden. Dankbaar nam ik het aan en begon er van te nippen. “Uitgevonden hoe de cabines werken” knipoogde mijn mentor. Ik begon te grinniken, “was het te horen dan” mijn wangen voelde ik kleuren. De man schudde zijn hoofd “had je problemen, dan” zijn wenkbrauw reizend. “Nee, de knopjes maakte me alleen al wat duizelig” mompelde ik, beschaamd.
“Dat is te verwachten” grinnikte Dionysos dat in een nieuw gewaad binnen kwam stappen.
Ook haar haar was anders, dit keer had ze lang haar. Nu wist ik het zeker de vrouw droeg enkel pruiken en daarom was het moeilijk te zien of het een man of vrouw was.
Sarah en Brian kwamen grijnzend binnen stappen ook zei hadden een vreemd soort overal aan.
Beide namen ze plaats op de stoel dat het verste van mij verwijderd was, een korte begroeting mompelde de twee dan ook. Vooral ze druk met elkaar terug in gesprek gingen. Geïrriteerd doordat ze zich zo brutaal en ongemanierd gedroegen rezen mijn wenkbrauwen op.
“Thomas kwam er aan” was Thalia die binnen kwam zetten en zich bruut op een van de stoelen liet zakken.
“Mooi als het zootje compleet is kunnen we eten” Malik wees naar de vele opgemaakte tafels, waar vele pannen stonden te dampen van de hitte.
Ik haalde kort mijn neus op om de heerlijke geuren van vers gebakken vlees op te nemen.
Mijn maag begon te knorren en ongelijk kon ik hem niet geven ook, het had de hele dag nog niets binnen gekregen. Door de hele Roeping, was mijn eetlust verdwenen, kon ik amper een glas water weg krijgen. Dat ik nu pas door kreeg, nu dat eigenlijk alles achter de rug was, en we dus dieper in de shit zaten dan we voor de Roeping gezeten hadden, mijn maag gevuld moest worden.
Als ik mij aan mijn belofte wilde houden naar mijn zusjes, en mijn twee oudste broers.
Moest ik goed eten, een aantal kilo aankomen kon geen kwaad dat zou ik zo kwijt zijn in de Arena. Waar het eten niet zo voor handen ligt en je er echt naar opzoek moest gaan. Sommige van ons zouden daar niet toe in staat zijn, enkele andere tributen waarschijnlijk wel.
“Compleet” was Dionysos haar opgewekte vrolijke stem.
De bediende Avoxes stapte naast ons en een bord met dampend warm eten verscheen voor mijn gezicht op tafel.
Nadat de bedienende Avoxes hen positie weer hadden ingenomen, begonnen we langzaam één voor één aan te vallen.
Sarah begon netjes met haar mes en vork, maar nadat ze zag dat Thomas met zijn handen at, volgde ze zijn voorbeeld en begon ze aan haar kippenpoot te kluiven alsof ze in geen weken te eten had gekregen. Brian begon ongelovig zijn hoofd te schudden en vervolgens schoot de man in een luid lachsalvo.
Uit schaamte liet ik mijn bestek op mijn bord kletteren en sloeg ik mijn handen voor mijn gezicht.
Ik hoorde niet bij hun, galmde er door mijn hoofd. Het is niets van mij, voor het moment, dit gedrag was gewoon, onberispelijk. Ongehoord.
“Manieren” was het geen wat Dionysos, vol walging begon uit te kramen naar mijn broers en zus, want inmiddels was ook Brian begonnen met het walgelijke, vieze eetgedrag.
“Dit..” pufte Dionysos, haar hoofd schuddend, ze trok een gezicht vol afschuw, haar ogen zo groot als tennisballen.
“Manieren,” was opnieuw het roepende weerwoord van de vrouw.
Ze drukte met een servet tegen haar lippen en sloot walgend zo nu en dan haar ogen. De borden van mijn broers en mijn zus waren inmiddels leeg en met uitpuilende buiken lieten ze zich tegen hen stoelleuning klappen. Vol trots en ogen die schitterde, duivels. Ze hadden duidelijk iets met ze drieën bekokstoofd en dat zou niet veel goeds brengen.
“Zo zusje lief, hoe was papa’s bezoek” was Brians duivelse valse stem.
Mijn ogen gleden van mijn half aangeroerde bord met eten naar de haatdragende ogen van mijn oudste broer. Die helaas de das niet ontsprongen is, zoals Lars. Ik voelde een koude rilling door mijn spieren trekken, dit kon niet veel goeds betekenen. “Nou” mijn broer rees uitdagend zijn wenkbrauw, “zeg Brian vroeg je wat” bemoeide nu ook Sarah zich ermee. “Of is papa’s lieverdje haar tong verloren” snoof Sarah op een arrogante kinderachtige toon verder.
Ik schudde mijn hoofd, beet op mijn onderlip en kneep voor enkele seconden mijn ogen stijf dicht.
“Wat wil je horen” kwam er raspend over mijn lippen, nadat ik mij wist te herpakken.
Brian leek even verrast te zijn van de wending die ik maakte, maar had al snel zijn gezicht weer als staal staan. “Wat had hij te melden” de jongen sloeg zijn armen over elkaar. Ik beet opnieuw op mijn lip, dit ging ik niet met mijn broers en zuster bespreken. Dit was privé, en ik kreeg ook niet alles van hen te horen.
“Het lievelingetje zal niks loslaten, want grote broer Gale en Lars zijn erbij geweest, is het niet” was Thomas, zijn snerende stem. De jongen had zijn stoel naar achter geschoven en had zich in het proces ook recht gedrukt. Het volgende moment stond Thomas naast mij en had hij zijn vuist al rond het stuk stof van mijn overal gekruld. Ruw trok hij mij van mijn stoel, waardoor ik nu ligt bungelde boven de grond.
Met mijn hand probeerde ik zij vuist los te peuteren, terwijl ik zijn ogen opzettelijk probeerde te mijden.
“Kijk me aan” snauwde Thomas.
Ik begon te schoppen, met mijn vlakke hand te meppen op zijn vuist zodat hij zou los laten.
Opdat voelde ik een arm rond mijn ribben krullen en verschrikt draaide ik mijn gezicht. Een peacekeeper geheel gekleed in uniform, rillingen voelde ik over mijn lichaam kruipen. Angst voelde ik binnen stromen alsof het als een rivier door mijn aderen stroomde. Een andere peacekeeper had mijn broer in een of andere klem gezet waardoor hij gedwongen werd mij los te laten.
“Weg met hem, daar handel ik later wel mee af” was Malik’ zijn barse commanderende stem.
“Jij en jij” riep de man verder, wijzend naar mijn broer en zus, “jullie kunnen je gedragen of nu vertrekken naar jullie eigen coupé” de man wees vervolgens naar de deur. Sarah en Brian wisselde enkele blikken met elkaar vooral ze zich recht drukte, “dan gaan we naar onze coupé” spraken ze in koor, “apart” was nu Malik dat duidelijk geen tegenspraak dulden.
Hij wees bepaalde peacekeepers aan die mijn broer en zus de ruimte uit begeleidde.
“Torvi” klonk de stem van de peacekeeper die mij in zijn armen had. Ik keek op, maar veel meer dan een witte helm en een geklede man in uniform kon ik niet zien. “Ben je in orde” vervolgde zijn vraag. “Ja” kwam er op een vreemde toon over mijn lippen. “Ben in orde” glimlachte ik, een knik gaf ik als ondersteuning. De man zette me vervolgens terug in mijn stoel en schoof deze vervolgens aan.
Het bord eten was mee van tafel geschoven, want voor mij stond een nieuw vol dampend bord met warm eten.
“Sorry voor mijn broers en zus, ze zijn idioten” verzuchtte ik naar mijn mentor. Mijn ogen rolde kort in zijn kassen en een vreemde trek krulde zich rond mijn lippen.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen