Ik kan geen afbeeldingen meer toevoegen bij de hoofdstukken, vandaar even geen Harry erbij:(

vrijdag 12.56

Met de telefoon in mijn ene hand en de bloemetjes die ik uit het gras pluk in de andere, praat ik met Anna. Vandaag is de laatste dag bij mijn ouders, de dagen zijn letterlijk omgevlogen. Het was niet zo erg als ik dacht, mijn ouders zorgde dat ze er waren met het eten in de avond, verder zagen we ze amper.
Ik denk dat het hun manier is, om Jace en mij dichter bij elkaar te brengen. Nou mam en pap, missie geslaagd.
Ze hebben er voor gezorgd dat we elke dag wel iets samen moesten doen, op voor werken voor school, nieuwe kleding aanschaffen, ik moest hem zelfs mijn favoriete plekjes hier in de buurt laten zien.
Dat heeft ons goed gedaan, ik meen het, na Harry was het allemaal nog iets gespannen, maar nu durft hij me weer gewoon een knuffel te geven.
Ik ben ook blij dat Jace beschaamt was over zijn gedrag, dat heeft uitgesproken.
Dat ik niet de beste vriendin was, mocht ik niet zeggen, waarvan ik toch nog steeds vind, dat dat echt waar is.

Nu we vanavond na het eten terug vliegen, word het wel weer heel spannend. Opeens heb ik het gevoel niet meer zo veilig te zijn, ik moet uit de bubbel die ik om mij heen gebouwd heb.
Het ritme is niet veranderd, ik huil nog steeds iedere avond. Het is wel minder, maar afscheid nemen van zijn shirt en geur kan ik gewoon niet. Het voelt zo veilig, maar ook zo verkeerd. Het veilige aspect neemt dan ook de overhand, dus het shirt is heilig, geloof me.

"We gaan gewoon naar plekken waar we hem nooit zouden kunnen ontmoeten, simpel zat toch?"
Anna is er van overtuigd dat de kans klein is dat we hem zo maar tegen het lijf lopen, in zo'n grote stad als New York. Het zijn dan ook maar 2 dagen, want maandag vroeg vertrekken we. Dinsdag komen de meeste studenten aan, dus dan moet ik op de universiteit zijn.

"Dat klopt, maar het plan om het weekend de kringloopwinkels af te gaan, gast nog door?" Onze kamer op de uni gaan we veranderen, hij is nu behoorlijk strak ingericht. We gooien het roer om en willen veel kleden, tapijten, oude meubels nieuw leven in blazen. Anna ziet het als een perfect project, als je een week eerder op de uni bent.

"Ja, ik heb al wat adressen bij elkaar gezocht, waar de kans groot is dat we slagen".

Dus we spreken af morgen ochtend samen te ontbijten en dan het weekend, druk bezig te zijn met het vinden van nieuwe meubels.

Het plan dat we naar kringloopwinkels gaan, heb ik mijn ouders maar niet verteld, die zijn daar geen voorstanders van, helaas.
Anna en ik komen er wel eens vaker, we hebben er toch al leuke vondsten gevonden.
Er staat bij ons namelijk al een schemerlamp, die we in ons 2e jaar gebonden hebben. Hij heeft een kleurrijke poot met een nog feestelijke kap, de lelijkheid maakt hem mooi.

Ik zie Jace de tuin in lopen met 2 borden, hij ploft naast me neer en overhandigd me een bord. Overladen met fruit, brood en stukjes kaas.

"Maar Jace is bang dat ik honger leid, aan dit bord te zien. Dus ik hang op lieverd, ik kom morgen om 9 uur bij je".

Als ik opgehangen heb, eten we samen de borden leeg, Jace net iets meer dan mij.
"Wat lief, heb je dit zelf gemaakt?" Hij haalt zijn schouders op, "Ik had een beetje hulp".
Ik moet lachen, en gooi een druifje naar hem toe. Dan schrik ik eerst van zijn bewegingen, maar zie al snel de lol er van in.
Jace gooit zich lachend over me heen, hij gaat op me zitten en neemt mij handen gevangen. Dan krijg ik de kieteldood, ik kronkel en probeer van alles om onder hem vandaan te komen. Uiteindelijk laat hij me los, maar dan sprint ik op hem af. Ik plof op hem neer en kietel hem nu, maar helaas weet hij me zo op te tillen en rent hij met me door de tuin. Op de veranda komen we hijgend tot stilstand, zijn wangen zijn rood van de inspanning en ik leun hijgend tegen hem aan.
Hij slaat zijn armen om me heen en zo zitten we een tijdje, genietend in de zon.

Als ik naar binnen ga loop ik Fiona tegen het lijf, ze is het huis aan het klaar maken voor het weekend. Ze glimlacht als ze mij ziet en pakt mijn handen vast en kust ze, dit is iets wat ze altijd al gedaan heeft.
"Lieve lieve Katherina, pas maar op met die lieve Jace. Hij is zeer geïnteresseerd in jou, en de vondst van de vorige dag die ik deed onder jou matras, vertelt me lieverd. Dat jij niet het zelfde naar die lieve jongen kijkt, wees voorzichtig liefje".
Ik kijk haar verbaast aan, ik snap niet zo heel goed wat ze bedoeld.

"Jace en ik zijn vrienden, hele goede vrienden. Ik snap niet zo heel goed wat je bedoeld, Jace ziet mij ook als een vriend. Volgens mij is dat wel duidelijk tussen ons, ondertussen".

Ze lacht en schut haar hoofd, ze laat mijn handen los en pakt mijn gezicht en kust me op mijn voorhoofd. "Jij onschuldig ding, ik zal je missen als je weer weg bent".

"Maar ik ben helemaal niet zo onschuldig Fiona, waarom denkt letterlijk iedereen dat?"
Ze kijkt me met een beetje medelijden haast aan, terwijl ze mijn blouse recht trekt.

"Omdat je eigenlijk niets van de wereld af weet, je bent opgegroeid in een beschermde wereld. Je ouders zullen je nooit de donkere kant ervan laten zien, ik geeft ze gelijk. Maar dat maakt jou, ook helemaal jij".

"Maar ik weet heus wel wat er gebeurd in de wereld, ik lees de krant en volg het nieuws".

Ze begint te lachen, trekt me even stevig tegen zich aan en vervolgt;
"Het nieuws laat zeker niet het mooie van de wereld zien, maar dat is niet wat ik bedoel. Zal het anders zeggen, je zult niet snel buiten de lijntjes treden, omdat je ten eerste niet zou weten hoe. Stel dat je het doet, lieverd dan heb je het niet eens door, je beseft dan niet dat je iets doet, dat is je onschuld. Die draag je met je mee, hou die alsjeblieft ook zo".

Met die woorden laat ze me in de hal achter, ik zie haar de boeketen op tafel controleren als ik naar haar omkijk. Ze is een sterke vrouw, nu rond de 40 denk ik. ze kwam rond haar 18e bij ons, mijn ouders hebben haar een plek in huis aangeboden, die ze toen hard nodig had. Ze is nooit meer weg gegaan, dat betekend toch dat mijn ouders goed voor ze zijn, want ze zijn echt niet de makkelijkste.

Ik denk nog wat na over haar woorden, ik kan heus wel bedenken wat mijn ouders kwaad zou maken. Drinken, roken, drugs, slechte cijfers. Maar als ik dat zou doen, stel dat ik dan slechte cijfers haal, dan kan ik mijn studie misschien wel gedag zeggen. Kwaad trap ik de deur dicht, oké, ik zal dus nooit van die onschuld afkomen. Want ik zal echt nooit roken, drugs gebruiken of met opzet slechte cijfers halen, want zo ben ik niet, dat wil ik niet. Zo wil ik niet zijn, ik hou niet zo van het uitgaan, ik wil op mijn bank of bed met een boek.
Ik zal moeten proberen mijzelf te accepteren daarin, en dat ik dat woord vaker zal horen dat ik zou willen.

Tegen het einde van de middag pak ik mijn spullen weer in, ik twijfel even of ik het shirt mee neem. Maar uiteindelijk stop ik hem toch in de koffer, maar niet voordat mijn neus er even in gegaan is. Zijn geur is bijna over genomen door die van mij, nog even en ik kan hem niet meer ruiken. Dan kan ik hem niet meer zien, niet meer ruiken, niet meer voelen.
Een soort paniek neemt me over en ik begin te snel te ademen, ik ga op het voeteneinde van mijn bed liggen. Ik krul mijzelf op als een balletje, ik mis hem, ik mis hem zo. Maar het is over, ik moet hem toch echt laten gaan.
Als ik uiteindelijk weer op adem kom, zie ik dat het 6 uur is, dat betekend diner tijd. Snel fris ik me op en loop ik naar beneden, zoals gewoonlijk ben ik 1 van de laatste aan tafel. Ik schuif naast Jace en we wachten tot mijn vader komt.
"Hij heeft net een klant aan de lijn, dus hij komt zo". Mijn moeder glimlacht naar ons, "morgen worden er 2 bloemstukken bezorgt bij je ouders Jace. Als dank voor het letten op Katherina, wat zeker niet heel simpel gewest is". Even kijkt ze me streng aan, maar gelukkig komt mijn vader naar binnen, voordat ze erover door gaat.

We hebben een rustig diner, rond half 8 uur vertrekken Jace en ik naar het vliegveld. Jace is enthousiast en kan niet wachten tot het studeerleven weer begint, hij bied aan me te helpen met door kijken van de papieren die ik gekregen heb om uit te delen aan de nieuwe studenten. We spreken af dat hij het gaat uitprinten, want daar ben ik echt geen held in.
Als we eindelijk vliegen leg ik mijn hoofd tegen zijn schouder, moe van de dag. Even kijk ik hem nog aan, hij glimlacht naar me.
"Ga maar slapen Kitty kat, al is het maar even, ik zorg dat je veilig thuis komt".
Hij kust me op mijn haren en ik sluit mijn ogen, met een diepe zucht. Ik geniet van de stilte die er heerst, de rust. Zo zak langzaam in slaap.

Reacties (2)

  • eldavia

    1 maand geleden
  • AmorAmor

    Ze is echt naïef, Jace is zo wel verliefd op haar! Benieuwd of er tussen die twee nog wat gaat gebeuren

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen