Pov: Noah
TW: Bevat automutilatie

Zodra ik merk dat mijn ogen nu ook dicht beginnen te vallen ondanks dat ik rechtop zit ga ik staan. Onrustig begin ik door de kamer heen te ijsberen. Heen en weer, heen en weer. Opeens hoor ik voetstappen op de gang en ik schiet nog net op tijd in mijn bed. De deur gaat open en daar is Hetty met een dienblad met wat soep en toast.
'Hey meis, hoe gaat het met je?' Vraagt ze bezorgd.
'Het gaat prima Hetty, gewoon wat misselijk. Een nachtje goed slapen doet vaak al wonderen.' Glimlach ik.
Ik zie haar opgelucht zuchten.
'Nou lieverd, mocht je toch trek krijgen heb ik hier wat lekkers voor je.' Zegt ze terwijl ze het dienblad op mijn bureau zet.
Na nog een liefdevolle aai over mijn wang loopt ze kamer weer uit waarna ik direct weer uit spring. Ik moet die moeheid in bedwang houden. Mijn oog valt op het bord met eten het ruikt heerlijk. Ik pak 1 van de nog warme broodjes maar nog voor ik hem in mijn mond kan stoppen schiet ik in een flashback.

"Jayden trekt de appel uit mijn handen. 'Vanaf nu bepaal ik wat je eet, we willen niet dat je een dik varken wordt.' Grijnst hij. Ik voel tranen opkomen maar ik slik ze weg, dat plezier gunde ik hem niet.
'Nou en nu kan ik hulp wel even gebruiken.' Zegt hij met die smerige lach om zijn gezicht terwijl hij veelbetekenend naar zijn kruis kijkt. Ik maak geen aanstalten en dat moet ik met een klap bekopen.
'Je weet wat er met dat kind gebeurt als je het niet doet toch?' Vraagt hij dreigend.
Ik knik timide en hij geeft me weer een klap. 'Antwoord graag.' Roept hij boos.
'Ja ik weet wat er gebeurt als ik niet luister.' Fluister ik.
Weer die misselijkmakende grijns om zijn lippen waarna hij mijn broek naar beneden trekt en zonder enige waarschuwing of voorbereiding in 1 keer naar binnen komt. Ik moet moeite doen om mijn kreun van pijn te onderdrukken. Hij pakt mijn haar en trekt hard mijn hoofd naar achter en begint op een rap tempo te bewegen en komt al snel klaar. Hij hijst zijn broek omhoog.
'Fatsoeneer je, dan gaan we daarna eens kijken wat Kyle van onze nieuwe liefde vind' Grinnikt hij en hij loopt weg.
Mij achterlatend op de grond, wensend dat ik dood was. Langzaam voel ik bloed uit me sijpelen."


Geschrokken en trillend laat ik het broodje vallen, een nieuwe golf van angst misselijkheid maakt zich de meester over me en ik ren naar de wc waar ik het laatste beetje eruit gooi wat ik in me had. Ik bedwing mijn tranen. Kom op Noah, het is maar in je hoofd. Herpak je zelf nou eens.
Sorry Hetty, maar het aanzicht van het eten bleef me misselijk maken dus de soep spoelde ik door en het brood gooide ik uit het raam voor de vogels. Zo zou Hetty ook niet gekwetst zijn dat ik het niet had gegeten.
Ik merk dat mijn gedachtes enorm aan het dalen zijn en ik wordt er gek van. Misschien helpt een douche wel.

Ik pak wat schone kleren en loop naar de badkamer. De deur doe ik op slot, gewoon voor mijn veiligheid. Langzaam kleed ik me uit en even vertrek ik van de pijn in mijn zij die nog niet genezen was. Als ik uitgekleed ben vang ik onbewust mijn spiegelbeeld op. Geschokt zie ik mezelf staan, een gebroken hoopje mens. Mijn ogen dof, mijn sleutelbenen steken uit en ik zit nog onder de blauwe plekken. Ik hap even naar adem en grijp de wasbak vast.
Uit het niets maak ik weer opnieuw mee hoe Jay me tegen de wasbak aangooit en verkracht. Ik lijk wel verlamd van angst en mijn benen vallen onder me vandaan. Ik schreeuw en smeek hem om het niet te doen. Dan raakt mijn naakte huid de koude badkamer vloer en opeens ben ik weer alleen. Geen Jay. Alleen ik.
Ik druk een handdoek in mijn gezicht die een rauwe kreet vol met pijn maar net weet te onderdrukken. Zo lig ik op de grond, trillend, mijn ogen wazig van de tranen die ik juist probeer te verdringen. Mijn lichaam lijkt van iemand anders te zijn. Ik kan dit niet. Ik wil dit niet.
Dan valt mijn blik op het kapotte scheermesje van Elise die ik onder het badkamer kastje had geschopt. Een gevoel van opluchting schiet door me heen als mijn hand zich om het mesje sluit.
Nee dit kan ik niet maken, ik zou het nooit meer doen.
Nee, ik verdiende deze pijn. Ik was niets meer waard. Ik haatte dit lichaam. Dit lichaam die voor alles had gevraagd wat het was aangedaan. Wat een walgelijk persoon was ik eigenlijk ook. Een gevoel van woede en zelfhaat overspoelde me en zo zette ik het mesje tegen de binnenkant van mijn arm en ik sneed, en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Tot het enige wat ik nog zag de rode sneeën waren. Geen Jayden meer, geen Joey meer, geen vader meer.
Terug in de realiteit. En de realiteit was dat Elise opeens op de deur bonkte. Ik lijk uit een trance te schieten.

'Wat is er?' Ik probeer mijn toon zo neutraal mogelijk te houden.
'Ben je bijna klaar? Ik wil zo nog even douchen.' Klinkt ze ongeduldig.
'Euhm ja, nog 5 minuutjes.' Roep ik, mijn trillende stem probeer ik in bedwang te houden.
Shit shit shit, wat had ik gedaan? Fuck... Snel zocht ik wat pleisters, niet wat de wonden nodig hadden maar wel alles wat ik ze ging geven want niemand mocht dit weten. Ik spoel de papieren handdoekjes met bloed door, schiet mijn trui aan en open dan de badkamer deur.
'Jij kan.' Glimlach ik naar Elise.
'You okay?' Vraagt ze onderzoekend.
Ik knik. 'Ja hoor, niet zo lekker haha.' Ze haalt haar schouders op en sloft de badkamer in. Zodra de deur achter haar dichtvalt laat ik het mesje uit mijn mouw glijden. Ik verstop hem onder mijn matras. Voor het geval dat...

Die avond komt Kyle nog even bij me kijken.
'Hey.' Begroet zijn hese stem me.
'Hi.' Glimlach ik.
Op zijn vraag hoe het gaat antwoord ik dat het al beter gaat dan vanochtend. Ik zie hem opgelucht kijken en ik zie dat hij me geloofd.
'Wil je nog wat eten?' Vraagt hij terwijl hij wat haar uit mijn gezicht strijkt.
'Nee dankje, ik heb soep van Hetty gehad.' Fluister ik.
Nadat ik zeg dat ik moe ben geeft hij me een zachte kus en loopt dan weer de kamer uit.

'Ik ben zo blij dat jullie weer samen zijn.' Ik hoor de stem van Elise die net de badkamer uitkomt.
Ik glimlach.
'Ik ook.' En dat was de waarheid,
'Zeg Noah, heb jij mijn scheermesje gezien? Ik kon zweren dat ik hem in de badkamer had gelegd.' Zegt Elise met een nadenkende toon.
Mijn binnenste lijkt te bevriezen. Ik schud ontkennend mijn hoofd en ze maakt een gefrustreerd geluidje en mompelde iets over dan maar een nieuwe kopen waarna ze haar bed in duikt. Al gauw wordt haar ademhaling regelmatig. Ook ik vecht tegen de moeheid. Elke keer als mijn ogen bijna dichtvallen druk ik even op 1 van de sneeën, de pijn maakt me direct weer wakkerder. Ik glimlach even, not tonight Jayden, geen nachtmerries voor mij.

Reacties (1)

  • xxJennyxx

    arme noah please zoek hulp ga in therapie

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen