Foto bij 133 - Let 'em talk

De volgende ochtend ben je weer als eerste wakker - bedankt hè, jetlag - en kijkt even naar Bill, die half in coma over je heen hangt. Die zal wel een kater hebben, bedenk je, terwijl je zonder al te veel te bewegen je telefoon van het nachtkastje pakt. Hij is vannacht helemaal losgegaan op de naar hem vernoemde cocktails die Heidi op de kaart heeft laten zetten. Je kan een hoop over Heidi zeggen, maar ze weet wel hoe ze een feestje moet geven. Je ontgrendelt je telefoon en ziet dat het kwart over tien is. Je hebt geen idee meer hoe laat jullie precies thuis kwamen vannacht, maar veel te laat om nu al klaar wakker te zijn. Dan valt je blik op de meldingen die langzaam binnen komen. Je hebt misschien wel twintig gemiste oproepen van Sophia en nog veel meer appjes - niet alleen van Sophia, maar ook van een aantal mensen die je bijna nooit spreekt. Je opent nieuwsgierig WhatsApp en ziet dat ze je alleen maar geappt heeft om mee te delen dat je haar zo snel mogelijk moet bellen, te vragen waar je uithangt, waarom je nu niet belt en appjes met alleen maar vraagtekens. Je schudt lachend je hoofd en laat haar weten dat je haar zo terug belt. Je duwt Bill voorzichtig van je af en stapt het bed uit. Je pakt het shirt dat je gister ook aan had toen je naar beneden ging en trekt het over je hoofd, voordat je de slaapkamer uit sluipt. Je bent amper onder aan de trap, als je telefoon af gaat: Sophia.
"Hey, is er brand ofzo?" gaap je, nadat je hebt opgenomen. Ze ratelt zo snel dat je niet eens kan volgen wat ze precies tegen je zegt. "Babe, ik ben echt net wakker. Geef me twee minuten en dan sta ik op zijn minst in de tuin met een kop koffie en mijn sigareten."
"Oke," zucht ze. "Hoe is het verder?"
"Oh, ja, wel prima. Zoals ik al zei, ben net wakker."
"En de rest?"
"Allemaal nog knock-out, geloof ik. Ten minste, van Bill weet ik het zeker en aan de houtzagerij uit de slaapkamer van Heidi en Tom te horen, slaapt Tom ook nog. En ik ga er vanuit dat Heidi niet vrijwillig naast dat gesnurk blijft liggen als ze al wakker is."
"Oh. Hoe laat is het daar dan?"
Je zet een kopje onder het koffiezetapparaat en spiekt op de klok. "Inmiddels bijna half elf."
"Ben jij dan zo vroeg op of slapen zij zo lang?"
"Nou, ik heb nog steeds een jetlag, dus ik ben sowieso veel te vroeg wakker, maar vannacht was dat feestje van Tom en Bill, dus nu ben ik al helemaal extreem vroeg wakker."
"Oh ja. Gefeliciteerd met Bill," zegt ze een beetje vertwijfeld. "Oh, en Tom natuurlijk."
"Thanks, babe. Ik loop nu de tuin in met mijn koffie en sigaretten. Wie is er dood en waarom moet je me daar midden in de nacht voor bellen?"
"Uh, nou, er is niemand dood," begint ze voorzichtig. "Maar, eh, hoe moet ik dit zeggen. Hebben jullie, uh, nee, laat ik het zo zeggen: wanneer was je van plan om aan mij te vertellen dat je een einde aan je seksloze bestaan gemaakt hebt in een auto?"
"Technisch gezien was het niet in de auto," begin je, maar dan valt ineens het kwartje. "Hoe weet jij dat, Soof?"
Het blijft verdomd stil aan de andere kant van de lijn. Je haalt een sigaret uit je pakje en steekt die aan. Je neemt een paar hijsjes, maar het blijft stil.
"Hoe weet jij dat, Soof?" dring je aan.
"Ik, uh, ben niet de enige die dat weet."
"Soof?!"
"Jullie zijn gespot, samen in Los Angeles. In het centrum, in een restaurant en, uh, in zijn auto."
"Fuck," zucht je. "Hoe erg is het?"
"Nou, uh, heel Facebook staat er vol mee. Iedereen heeft het erover. Je bent, op zijn zachtst gezegd, goed herkenbaar op de foto's."
"Fuck."
"Ze waren wel, uh, creatief met de titels van de artikelen."
Je zucht opnieuw en neemt nog een trekje van je sigaret. "Vertel."
"Nou, behalve de standaard 'Bill Kaulitz heeft een vriendin' dingen, ben ik titels tegengekomen als 'Kaulitz laat vriendin stad zien, en meer...' of 'Bill is niet langer het derde wiel voor broer Tom en schoonzus Heidi' of 'Bill en vriendin krijgen geen genoeg van elkaar'."
"Uhoh."
Ze begint ineens te lachen. "Mijn favoriet was toch wel: 'Public display zit duidelijk in de Kaulitz-genen'."
Je laat vermoeid je hoofd op de tuintafel zakken, maar schiet dan weer overeind. "Ik moet mijn moeder bellen."
"Oh, shit - die zit ook op Facebook zeker?"
"Jup. Dit kan ze beter van mij horen, denk ik, dan dat ze het online leest." Je kreunt verslagen. "Ik bel je straks terug, babe."
"Succes!"
Je zoekt snel het nummer van je moeder op en drukt op bellen. Hij gaat over...

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat zat er aan te komen!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen