Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Met die informatie op zak, en een brandend verlangen om gewoon weer terug te gaan naar ons vertrouwde appartement, worden de benodigde formulieren getekend en kunnen we ons klaarmaken op de terugreis.

Hailey zet ons af bij het appartementencomplex, zo dicht mogelijk bij de deur, en we nemen afscheid. Aangekomen in het gebouw is de lift buiten gebruik, dus we zullen met de trap moeten gaan, wat ik eigenlijk het liefst had willen voorkomen. We moeten drie verdiepingen omhoog, en Paige staat nu al een beetje onvast op haar benen van vermoeidheid. Ik houd mijn arm stevig om haar middel geslagen, zodat ik haar overeind kan houden en goed kan voelen wanneer ze meer gewicht op mij laat rusten.
Tegen de tijd dat we bij de tweede verdieping aan zijn gekomen, voelt Paige zich echt enorm ellendig.
'Wacht. Geef me heel eventjes,' weet ze uit te brengen terwijl ze zich losmaakt en ineenzakt tegen de muur.
Ik hurk meteen bij haar neer, één en al bezorgdheid. Ze ziet er lijkbleek uit, en het lijkt alsof ze het liefste nooit meer overeind wil komen.
'Liefje?' vraag ik ongerust. 'Lieverd, gaat het? Wat is er aan de hand?'
'Sorry,' murmelt ze, haar ogen gesloten en ineengekrompen alsof dat de enige manier is waarop ze kan blijven bestaan. 'Ik voel me gewoon even niet zo goed.'
Ik leg zachtjes mijn hand op haar knie en bestudeer haar wat aandachtiger.
'Zal ik je anders het laatste stuk dragen?' vraag ik.
In het begin van onze relatie vond ze dat afschuwelijk, omdat ze het idee had dat het haar zwak maakte en dat het beschamend was. Vandaag de dag vindt ze het nog steeds niet altijd leuk, want ze wil heel graag niet tekortschieten in de relatie en zou nog het liefst mij de hele dag ronddragen als ze dat kon, maar zeker als ze zich ziekjes voelt staat ze het wel toe, en ik heb het idee dat ze het soms nog wel grappig vindt ook. Nu schudt ze echter haar hoofd.
'Nee. Te duizelig,' murmelt ze. 'Alsjeblieft. Ik wil gewoon eventjes zitten.'
'Oké,' zeg ik snel. 'Oké, is goed, liefje.'
Het ziet eruit alsof ze zich het liefst gewoon op wil rollen en wil blijven liggen tot ze zich weer beter voelt, en dat kan in principe ook, maar alleen als we nog die ene trap omhoog gaan en in ons appartement zijn.
'Ga jij anders maar gewoon alvast. Dan hoef je niet op me te wachten. Ik kom zo wel,' zegt ze dan, wat meer dan absurd is.
Ik zoek wanhopig naar een beleefde manier om haar te vertellen dat dat zonder twijfel een van de domste ideeën is die ik ooit gehoord heb, maar uiteindelijk zeg ik ook gewoon: 'Nee, geen haar op mijn hoofd die eraan denk.’
Een paar minuten zijn we gewoon stil en geef ik haar de kans om bij te komen, maar uiteindelijk wint de bezorgdheid het en vraag ik: 'Is het misschien niet een beter idee om terug naar het ziekenhuis te gaan?'
Ze schudt van nee.
'Ze kunnen daar niets doen wat hier niet ook kan. Ik moet gewoon een beetje uitrusten,' zegt ze, en met tegenzin geef ik haar haar zin.
Er valt weer een stilte, maar dan zie ik tranen uit haar ogen ontsnappen en beginnen haar schouders lichtjes te schokken.
'Paige? Paige, liefje, wat is er aan de hand? Vertel me wat er aan de hand is.'
Ze tilt een onvaste hand op om haar tranen weg te vegen en snikt dan: 'Sorry. I-Ik voel me gewoon zo ontzettend ziek.'
Ik verzeker haar dat ze haar verontschuldigingen niet aan hoeft te bieden en na een lange overpeinzing, kom ik tot een conclusie.
'Vertrouw je me?' vraag ik.
Ze knikt meteen, en krijgt daarna pas de verwarde blik in haar ogen die me vertelt dat ze zich afvraagt waarom ik dat vraag.
We naderen het einde van november, en het vriest buiten nogal stevig. Ze heeft het ijskoud - nog kouder dan normaal - en zit op de grond te beven van kou en ellende, wat alleen nog maar erger wordt door de verzwakkende werking van al die drugs. Ze moet hier weg, hoe verschrikkelijk ze zich ook voelt, en moet naar het appartement, zodat ze kan gaan slapen en uitrusten.
Ik trek mijn dikke winterjas uit en zeg dat ze die aan moet trekken. Dat lukt haar uiteindelijk, maar ik moet haar helpen om de rits vast te maken. Dan sla ik een arm om haar middel en trek ik haar onder gekermd protest overeind. Hoewel ze zachtjes jammert, leid ik haar onder lichte dwang naar de trap. Het is verre van ideaal, maar ze kan niet nog langer in de vrieskou op de grond zitten en het geschommel van gedragen worden kan ze ook niet uithouden, dus dit is de enige optie.
'We zijn er bijna, oké?' beloof ik haar, terwijl ik haar praktisch met me mee trek.
Tegen de tijd dat we de laatste trap beklommen hebben en bij de deur van ons appartement aan zijn gekomen, leunt ze met bijna haar gehele gewicht tegen me aan en verwacht ik elk moment dat haar benen het zullen begeven.
Terwijl we naar de slaapkamer lopen, houd ik nog altijd mijn arm strak om haar middel. Zodra dat kan, gaat ze op het bed zitten. Haar handen beven en ze trilt over haar hele lichaam. Er zit kippenvel op haar armen en ze klappertandt, ook al zie ik dat ze wanhopig probeert om het tegen te houden. Ik help haar uit haar schoenen en jassen, die ik ergens achteloos in een hoekje van de kamer werp, zodat ze maar gewoon een probleem zullen zijn voor de toekomst.
Ik verzamel wat warme nachtkleding voor haar - een joggingbroek en iets met lange mouwen. Ik geef het aan haar en ze mompelt een bedankje, waarna ze een beetje wankel opstaat. Ik vraag of het haar lukt om zichzelf om te kleden, en ze zegt van wel.
Terwijl ze zich omkleedt, pak ik een warme deken uit de kast en leg die over de lakens heen. Ik wil niet naar haar staren, maar ik blijf wel aandachtig luisteren of ik haar misschien hoor struikelen of vallen, maar dat gebeurt niet. Na iets langer dan ze normaal gesproken erover zou hebben gedaan, is ze omgekleed. Ze zoekt automatisch steun bij de muur en ik loop bezorgd naar haar toe. Ze gebaart dat het wel gaat, maar ik zie dat ze nu alweer moe is. Toch laat ik haar eigenhandig naar het bed lopen en ze kruipt rillend onder de dekens. Ze maakt zich zo klein mogelijk en huivert. Een tikkeltje onhandig dek ik haar toe en ik druk een kus op haar slaap.
Net wanneer ik weg wil lopen, komt ze opeens een stukje overeind. Haar ogen zijn groot en smekend.
‘Nathan?’ vraagt ze. ‘Wil... Wil je alsjeblieft blijven?’
Ik aarzel even. Ik was eigenlijk van plan zelf wat te slapen op de bank, denkend dat ze na wat er gebeurd is liever wat afstand wil, maar dan knik ik.
Ik kleed me om en daarna kom ik naast haar liggen. Er gaat een huivering door haar heen op het moment dat ik de lakens optil om eronder te kunnen kruipen, ook al is het maar voor heel even. Nog altijd bevend kruipt ze tegen me aan, in mijn armen. Ik voel haar klappertanden tegen mijn borst en ook al houdt dat na een tijdje op, ze blijft nog heel lang rillen. Ze moet zich wel verschrikkelijk ellendig voelen.
Ik weet niet hoe het komt dat ze zo koud is, maar ik weet zeker dat ik het uitgebreid aan Hailey ga vragen, want dit is wel heel heftig, en ik wil dat hier zo snel mogelijk een einde aan komt.
Het valt niet te ontkennen dat ik zelden zo ongerust ben geweest, en dat deze hele situatie gewoon meer dan afschuwelijke is, maar na een tijdje ebt het drukkende gevoel weg en voel ik iets van opluchting door me heen stromen. Een paar uur geleden was ik er volledig van overtuigd dat ik haar verkracht zou zien worden en uiteindelijk voor eeuwig kwijt zou raken, maar nu zijn we veilig en ligt ze eindelijk weer in mijn armen. Ik kan haar weer vasthouden. Ik kan haar eindelijk weer vasthouden. Ik was zo ontzettend bang dat ik dat nooit meer zou kunnen doen, en ondanks alle gruwel is er een klein deel van mij dat de gelukkigste man op aarde is.
Terwijl ik daar zo lig, voel ik mezelf ineens ook moe worden. De adrenaline liet dat eerst niet toe, maar nu merk ik ook dat ik volledig uitgeput ben. Toch wacht ik tot ik heel zeker weet dat Paige slaapt voordat ik mezelf ook de kans geef om langzaam weg te zakken.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Waarom heeft Paige het zo achterlijk koud? Heeft dat iets met de drugs te maken? Of is er iets met haar schildklier gebeurd? Hailey! Vertel!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Fijn dat ze weer thuis zijn!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen