Calum Hood POV


Het is nu kwart over 8 in de avond. Iedereen zit rond de tafel behalve Luke. Matt wandelt naar binnen en kijkt ons meteen vragend aan. "Waar is Luke?" Vraagt hij meteen. "Geen idee, Matt. We hebben al geprobeerd hem te bellen maar zijn telefoon staat uit." Antwoord Michael erop. Luke is sinds gisteren middag nergens meer te bekennen. Hij stuurde nog een appje in de groepschat om te zeggen dat hij niet mee wou gaan zwemmen en dat hij even alleen wou zijn. Dat hebben we dan maar geaccepteerd maar sinds dan ontbreekt elk spoor van hem. Hij zit in een moeilijke situatie en het is al niet van zijn gewoonte om zolang niks van hem te laten horen. We maken ons allemaal wel een beetje zorgen maar laten dat niet echt merken. "Oke goed, ik spreek hem er later dan wel over aan." Zucht Matt geïrriteerd waarna hij zijn mededeling vervolgd. "Zoals jullie weten begint de tour over enkele dagen, het schema heb ik al doorgemaild maar dat was enkel het schema van de concerten. Ik heb hier nu nog een nieuw schema klaar waar alle interviews en fotoshoots opstaan en er zijn ook twee signeersessies gepland." Iedereen knikt in stilte, niet goed wetend wat we moeten zeggen. "En zorg maar dat jullie tegen overmorgen Luke ook weer bij hebben want dan wil ik jullie allemaal zien voor een laatste overleg." Voegt Matter aan toe met de nadruk op allemaal. "We zullen een keer bij hem thuis langsgaan en als het nodig is ook eens horen bij zijn moeder." Zeg ik uiteindelijk. Matt maakt alleen een instemmend geluidje maar je kan zo zien dat  hij helemaal niet gelukkig is dat Luke niet aanwezig is. Hij deelt de schema's uit, ook de meiden krijgen er één, en nog een kopie van het vorige schema dat we al op mail hebben. Daarna doet hij teken dat we kunnen gaan. Iedereen staat op en verlaat de studio in stilte. Zoals daarnet weet niemand goed wat ze moeten zeggen. "Ik ga naar Luke." Zegt Michael en zonder wat te zeggen vertrekt hij en laat Jolien verbaasd bij ons achter.



Na een half uurtje is iedereen weer thuis, Jolien hebben we even meegenomen naar mijn huis omdat ze zonder Michael niet in zijn huis binnen kan. "Ik vraag me acht af waar die kerel uithangt." Zucht ik. "Ik ook wel, zou er iets mis zijn?" Antwoord Naranja mij. Ik haal mijn schouders op, ik weet het allemaal even niet meer. "Laten we even tot rust komen, zal ik een soepje opwaren?" Vraagt Jolien om de stilte te verbreken. "Ja is goed, bedankt." Antwoord ik haar. Jolien vertrekt naar de keuken om soep op te warmen en ik laat me zuchtend op de bank vallen. "Het komt wel goed schat. Luke heeft waarschijnlijk gewoon wat tijd voor zijn eigen nodig." Probeert Naranja me gerust te stellen. Het enige wat ik kan doen is knikken. Ik weet niet goed of ik nu bezorgd of boos moet zijn. Luke weet best dat er veel verplichtingen zijn als band en zeker nu we doorgroeien, hij kan niet zomaar doen wat hij wil. Hij kan trouwens niet alleen meer de straat op zonder herkent te worden. Wanneer Naranja ziet dat er niks meer met me aan te vangen is kruip ik dichter bij haar en omhels haar. Gewoon om te laten weten dat ik niet boos ben op haar, ik zou het eigenlijk niet mogen uitreageren op haar want ze heeft hier niks mee te maken. "Soep is klaar." Meld Jolien wanneer te binnenwandeld met twee stomende koppen groentesoep. We bedanken haar en ze gaat ook even haar eigen kom halen en komt dan weer bij ons zitten. Tijdens het eten is het stil, het enige geluid is de radio op de achtergrond. 



Niet veel later na het eten gaat de deurbel. Ik loop naar de deur en open hem om een radeloze Michael en huilende Liz aan te treffen. Ik Laat ze beiden binnen en kijk te vragend aan wachtend op uitleg. "Niemand weet waar hij is." Snikt Liz, de moeder van Luke. "En niemand kan hem bereiken." Voegt Michael eraan toe. "We hebben overal al gezocht waar hij mogelijk zou kunnen zijn maar niemand heeft hem nog gezien of gehoord." Verteld Liz. "Ver zal hij niet geraken, velen herkennen hem ondertussen al, we zullen wel snel een spoor hebben van hem." Ik zeg het deels om Liz gerust te stellen maar ergens is het niet gelogen. Hoe ver kan hij geraken zonder herkent te worden, ik vermoed niet ver. Ik begrijp gewoon niet wat hem bezielt...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen