Daniël Havenport,

      De dame was niet van plan te blijven, ze wilde hier waarschijnlijk zo snel mogelijk weg, wat ik niet kon begrijpen. Hier binnen was het warm, prettig en kon ze thee en eten krijgen, waarom zou ze terug willen in de sneeuw. Heus niet alleen om nog meer foto's te maken. Ze had het wel over een andere locatie.
      'Welke locatie wilde je opzoeken?' vroeg ik dan ook terwijl ze het kopje op het aanrecht zette. Ze kwam weer terug en liep richting haar jas. Ik zag dat ze even kort dacht, wat betekende dat ze het nog niet wist of dat ze de naam van de locatie was vergeten.
      'Oh, een open plek in het bos.' Vertelde ze twijfelend. 'Het zag er magisch uit.' Het leek alsof ze hier dus al was geweest, waarom had ze hier dan niet direct foto's van gemaakt? Ik snoof even en stond ook op, waarna ik ook naar de kapstok liep om mijn jas te pakken.
      'Leuk, ik wil wel mee als je dat goed vindt. Ik ben benieuwd naar deze plek.' Voordat ze antwoord kon geven had ik mijn jas en handschoenen al aangetrokken. Ook mijn schoenen gingen weer aan. De dame stond me een beetje verbaast aan te kijken, maar besloot ook haar schoenen aan te trekken en er in mee te gaan.
      'Oke, als het echt nodig is...' Kwam er twijfelend over haar lippen terwijl ze ook haar camera weer in haar handen nam. Zelf haalde ik de sleutels van het haakje en verstopte ik ze in mijn jaszak, waarna ik de deur open deed en de dame voor liet gaan. De kou drong meteen mijn huid binnen, waardoor ik een rilling over mijn lichaam krijg.
      'Ik snap echt niet waarom je naar buiten wilt met dit weer,' mompelde ik richting de dame. Als ik het goed zag verscheen er een kleine glimlach, al dan niet voor lange duur. Ze liep voor me uit richting het bos en ik volgde haar. Er was geen gesprek, alleen het geluid van knisperend sneeuw onder onze schoenen en hier en daar een keer een neus die snoof van de kou. Het was buiten zo ontzettend wit dat het bijna pijn deed aan mijn ogen, aangezien ook de zon soms door de wolken heen scheen. Het was erg helder.
      'We zijn er bijna,' hoorde ik Rose zeggen, waardoor ik even uit mijn gedachten werd getrokken. We liepen nu al een kwartier en mijn tenen begonnen erg onaardig te verkrampen van de kou. Rose kwam tot stilstand en ik volgde haar voorbeeld, waarna ik ook haar blik volgde. Ze staarde naar een open vlakte, omringt door allemaal bomen. Het was een mooi plaatje, precies zoals ze dat zei. Mijn ogen gleden weer naar Rose, die ondertussen weer bezig was met het pakken van haar camera. Ze drukte een aantal knopjes in en begon vervolgens foto's te maken.
      'Ik heb misschien wel een leuk idee voor de foto,' zei ik terwijl ik wat sneeuw in mijn handen nam, heel voorzichtig, zodat ik het niet samen drukte. Ik hield het voor haar camera, net iets hoger dan de lens.
      'Als ik de sneeuw langzaam los laat moet je foto's maken.' Ze keek instemmend en keek vervolgens door de camera naar het uitzicht. Zodra ik de sneeuw door m'n vingers liet gaan hoorde ik de camera een paar keer klikken. Ik had de rest van de sneeuw weer van mijn handschoenen geklopt en keek nieuwsgierig naar Rose, die de foto's terug keek.
      'Dat geeft een leuk effect. Hoe kwam je daar op?' Vroeg Rose terwijl ik mijn wenkbrauwen even ophaalde.
      'Ik heb geen idee eigenlijk, het leek me gewoon leuk.' Vertelde ik dan ook eerlijk. Ik had werkelijk geen idee waar dat vandaan kwam, het was gewoon een creatief momentje. Ik stond vaak model, maar had nog nooit gefotografeerd. Dus ik had wel een beetje verstand van wat er leuk uit zag op foto's. Rose keek tevreden en liep een stukje verder om vanuit een andere hoek wat foto's te maken. Zelf ging ik even tegen een boom aan staan, ik hoopte toch echt dat ze hier niet nog een half uur wilde blijven, want ik had het al weer koud.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen