Foto bij 140 - I can recall an empty house

Maud P.O.V.
Als je woensdagmiddag het vliegtuig uitstapt, wordt je verwelkomd door het druilerige Nederland. Met een zwaar gevoel sjok je naar de bagageband en na ruim een kwartier wachten, haal je je koffer van de band. Zo soepel als alles leek te verlopen op de heenreis, zo zit nu alles tegen. Je sleurt de koffer achter je aan en volgt de bordjes richting de uitgang. In de aankomst hal staan Sophia en Roos op je te wachten en ze zwaaien enthousiast als ze je zien aankomen - je zou bijna denken dat je voor maanden weggeweest bent, als je hun reactie zo ziet. Sophia heeft een ballon vast waarop staat 'Welcome home' en Roos draagt een bos tulpen. Dat beeld veroorzaakt een kleine glimlach op je gezicht en je zwaait terug. Zodra je door de hekken bent, trekken ze je in een groepsknuffel.
"Hoe was het?!" vraagt Sophia enthousiast, terwijl ze de ballon in je handen drukt en de koffer van je over pakt.
"Uh, ja, was leuk."
Ze kijkt je peinzend aan. "Is er iets gebeurd?"
"Niet echt." Je haalt je schouders op. "Het blijft gewoon kut, dat hele long-distance gebeuren."
"Hij komt toch vrijdag deze kant op?" probeert Roos je op te vrolijken. Je knikt.
"Ze komen rond elf uur 's ochtends aan, maar natuurlijk van alle dagen dat ik les kan hebben, heb ik op vrijdag les, dus ik kan ze niet eens ophalen."
Je hebt net voordat je kon boarden je schoolmail nog eens gecheckt en zag toen dat je een mail van één van je docenten had. Je rooster heeft kennelijk nog wat last minute aanpassingen gehad toen jij in Los Angeles zat en je hebt nu je eerste college al gemist, want dat was op maandag. Je docent heeft je laten weten dat als je de les vrijdag ook mist, je het vak verder niet meer kan volgen. Op dit soort momenten is het zo verdomd verleidelijk om gewoon met heel de opleiding te stoppen en iets anders te gaan doen, maar je houdt te veel van lesgeven om er helemaal mee te kappen.
"Dat is minder," onderbreekt Sophia je gedachten, "Maar ze huren waarschijnlijk toch een auto?"
"Ja, klopt. Ze huren een auto en rijden dan zelf naar mijn huis. Wel een gek idee hoor, dat als ik dan terug kom, ze bij mij thuis op de bank zitten."
"Ja, dat geloof ik. Heb je verder nog mensen uitgenodigd?"
Terwijl jullie doorkletsen, lopen jullie richting de auto.
"Ik heb Georg en Gustav een berichtje gestuurd en die komen allebei - die waren er niet bij in Los Angeles, dus leek me ook wel leuk voor Bill en Tom."
Je bent verbaasd over hoe makkelijk je over de band praat, alsof het niet over celebrities gaat.
"Leuk! En verder?"
"Ik denk dat ik misschien Vince nog een berichtje stuur," bedenk je hardop. "Verder niet, denk ik. Het lijkt me niet zo handig om er een enorm feest van te maken."
"Of juist wel," brainstormt Sophia mee. "Niet dat je heel Nederland moet uitnodigen, maar als je wat meer mensen uitnodigt, is het misschien iets minder ongemakkelijk en opvallend dat de band er ook is."
"Hm. Ik denk er nog wel even over na," zucht je, terwijl je de koffer in de achterbak hijst. "Eerst maar eens thuiskomen, ik ben verrot!"

Als je anderhalf uur later de koffer achter je aan de trap op trekt, is dat zware, beladen gevoel weer terug. Om één of andere reden kost het je nu al veel meer moeite om alleen thuis te zijn dan andere keren dat je afscheid van Bill moest nemen. Je haalt je sleutels uit je tas en draait de deur van slot. De stilte in huis is bijna te voelen. Je sleurt je koffer mee naar binnen en zet hem in de slaapkamer neer. Dan loop je door de woonkamer in en maakt met je telefoon verbinding met de chromecast. Zodra die verbonden zijn, zet je één van je afspeellijsten op Spotify aan - misschien dat dat de stilte een beetje verbreekt.
Maud: I'm home! Got to Schiphol a little later than scheduled, but the trip was fine.
Na even snel terugrekenen kom je erachter dat het nu rond zes uur 's ochtends is in Los Angeles - die slapen waarschijnlijk voorlopig nog. Je laat je uitgeput op de bank vallen en scrollt een beetje door Facebook. Na een tijdje open je nieuwsgierig Instagram en je zoekt Bill's account op. De foto van de tweeling, Heidi en jou in het zwembad heeft inmiddels al meer dan duizend reacties. Je scrollt door de reacties en ziet, tot je grote opluchting, dat het merendeel van de reacties positief is - een flink aantal zijn enkel om Bill een fijne verjaardag te wensen of in ieder geval te feliciteren, anderen zijn (soms iets te) nieuwsgierig wie jij bent, en slechts een aantal wensen je van alles toe. Gelukkig wordt op de meeste haat-berichtjes weer door een fan gereageerd die Bill zijn geluk wel gunt. Je houdt een beetje twijfelend je vinger boven de 'deel'-knop...

Reacties (1)

  • Luckey

    Ze moet gewoon naar la gaan om te sturen
    Ik haat het als school dingen last minuut veranderd. Je kan dan niet plannen

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen