Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik heb geen idee hoe we dit gaan verwerken, en misschien gaat dat nooit helemaal lukken, maar nu kan ik nog eventjes alleen maar opgelucht zijn dat we thuis zijn.

Wanneer we een paar uur later weer naar bed gaan, gaat het nog redelijk goed met Paige. Tegen de tijd dat we die ochtend wakker worden, ben ik haar kwijt. Ze is heel diep weggezakt, en het verbaast me bijna hoe snel haar houding om heeft kunnen slaan in die paar uur.
Haar ogen staan leeg, en ik moet dingen drie keer herhalen voordat ze überhaupt doorheeft dat ik iets heb gezegd. Ze is constant afwezig, en heeft voortdurend een uitdrukking van pijn op haar gezicht. Ze eet nauwelijks en zegt nog minder. Ze zit urenlang bij het raam naar buiten te staren en ziet er verbijsterd uit wanneer ze uiteindelijk een blik op de klok werpt en ziet dat er uren voorbij zijn gegaan. Het gaat dagenlang zo door.
Ik probeer alles om haar aan de oppervlakte te houden. Ik smeek haar om met me te gaan wandelen, heel eventjes maar. Ik vraag haar keer op keer om piano voor me te spelen.
Hoewel ze steeds aangeeft geen honger te hebben en telkens maar een klein beetje eet, dwing ik haar zo'n beetje om samen een hele hoop te koken. We leren zelf ijs te maken, en we maken een hele hoop ingewikkelde, langdurige gerechten. We staan urenlang in de keuken. Ik sta er telkens opnieuw op dat zij degene is die iets proeft om de smaak te controleren, gewoon zodat ze subtiel toch iets meer eten binnenkrijgt. We koken wel veel, maar ze eet nog altijd ontzettend weinig, dus ik leg de situatie uit aan onze zeer begripvolle, oudere, alleenstaande buurvrouw en geef alle kliekjes aan haar.
Ik hoef haar maar eventjes met rust te laten, of ze zit weer ergens met die lege blik in haar ogen, onbeweeglijk en ergens in een hele andere wereld. Ik heb zelf ook te weinig energie om de hele dag van alles met haar te doen, dus na vier dagen koop ik een rubik's cube voor haar. Op de momenten dat ik niet meer weet wat ik met haar aan moet, geef ik die aan haar. Dagdelen lang zitten we gewoon op de bank, terwijl ik een boek aan het lezen ben of half lig te slapen of iets op mijn laptop aan het doen ben en Paige telkens opnieuw die rubik's cube oplost en aan mij geeft om weer door de war te halen. Het lijkt vrij goed te werken, maar het is mogelijk dat ik mezelf dat gewoon vertel omdat ik het zo afschuwelijk vind om die verdrietige blik in haar ogen te zien.
Het ergste is nog dat ze niet huilt. Ze verwerkt helemaal niets. Ze blijft gewoon zitten in het moment en gaat er langzaam kapot aan. Het gaat overduidelijk heel slecht met haar, en ze heeft dingen meegemaakt die zeker wel een paar tranen waard zijn, maar ze toont helemaal geen emotie meer. Het enige moment waarop ik emotie op haar gezicht heb gezien, was die keer dat ik gedachteloos de televisie aanzette en er net op een nieuwszender beelden uitgezonden werden van een van Jack Lockleys oude interviews. Bij het plotselinge horen van zijn stem verbleekte ze helemaal, en haar angst was verlammend. Ik zette meteen de tv uit en probeerde haar te kalmeren, maar na een tijdje veranderde ze weer in dat lege, wandelende lijk.
Het enige andere moment dat ik iets van bewustzijn in haar opmerkte, was toen ik haar twee dagen na onze thuiskomst in haar ondergoed en een hemdje voor de spiegel zag staan. De zuigzoenen die Jack rond het litteken op haar rug achter had gelaten waren niet te zien, maar die bij haar heupen en dijen grotendeels wel, en zelfs dat was al een afschuwelijk aanzicht. Ik zag haar naar haar weerspiegeling staren alsof ze niet kon geloven wat ze daar zag, alsof ze haar eigen huid en lichaam verachtte.
Ze heeft hulp nodig. Ik weet dat ze hulp nodig heeft. Professionele hulp. Maar die gaat ze niet accepteren. Ze is te geobsedeerd met het geheimhouden van haar verleden. Hoewel ik betwijfel dat haar vader een eventuele psycholoog zou laten vermoorden omdat hij of zij Paige behandeld heeft, is ze doodsbang dat ze haar mond voorbij zal praten en er op de een of andere manier toch mensen zullen sterven vanwege haar loslippigheid. In sommige situaties is het een hele rationele angst, en soms is het juist heel irrationeel, maar het zorgt er in ieder geval voor dat het praktisch onmogelijk is om haar psychische hulp te verlenen.
Wanneer Paiges afwezige gedrag me op een gegeven moment toch te bang maakt, bel ik Hailey en zeg dat ze even langs moet komen om de situatie te beoordelen. Ze stemt er meteen mee in en wanneer ze even later in het appartement staat te kijken naar hoe Paige zonder op te kijken bij het raam zit, volledig afgesloten van de buitenwereld, vraag ik Hailey of het misschien om een psychose gaat. Hailey benadrukt dat ze niet gespecialiseerd is in psychiatrie, maar concludeert wel dat het nog niet zo erg lijkt te zijn. Toch vertelt de donkere blik in haar ogen me dat het echt niet heel veel scheelt.
Met Paige gaat het zorgwekkend slecht, en we moeten zo snel mogelijk een oplossing bedenken, maar ik durf met vrij veel zekerheid te zeggen dat ik het zelf best goed verwerk. Mijn normale strategie bij traumatische gebeurtenissen is om het allemaal op te kroppen en weg te duwen in een hoekje waar ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden, maar ik besef dat dat toch echt niet gaat werken en neem mezelf voor om dit allemaal zo goed mogelijk op te vangen. Als ik alles wegdruk en op laat stapelen tot het een keer explodeert, kan ik Paige niet helpen om op lange termijn ook langzaam hiervan te herstellen, en dat is een vrij goede motivatie om mijn trots en oude gewoontes opzij te zetten en me te wijden aan het verwerken van deze klap.
Ik praat er vrij veel over met Hailey en Marco, en ik dwing mezelf om te durven erkennen dat het moeilijk voor me is. Ik heb enorm veel moeite met het feit dat ik helemaal niets heb kunnen doen om Paige te beschermen. Ik weet dat het mijn schuld niet is, maar ik voel me waardeloos en machteloos en het voelt alsof ik een belabberde vriend ben. Paige en ik geloven allebei niet zo heel strikt in die traditionele man/vrouw-rollen in een relatie, maar toch voelt het alsof ik haar zou moeten kunnen beschermen. Ik zou niet in een situatie terecht moeten komen waarin Paige in levensgevaar is en ik met handboeien vastgemaakt zit aan een of andere stalen buis. Ik heb er enorm veel moeite mee, maar ik denk dat ik het wel een redelijk goed plekje kan geven.
Een week na ons vertrek uit het ziekenhuis is Paiges situatie nog steeds niet verbeterd, en ik zit inmiddels met mijn handen in mijn haren. Ik kan haar maar niet bereiken, en ik ben bang dat ze in paniek zal raken als ik voorzichtig het onderwerp van eventuele therapie aan zal snijden. Ik begrijp dat ze het niet expres doet, en dat ze dit allemaal ook niet wil, maar ik kan niet anders dan een beetje gekwetst zijn dat ze zich niet alleen voor de hele wereld afsluit, maar ook voor mij. Soms neem ik haar even in mijn armen, en een aantal keer smolt ze gewoon weg in mijn omhelzing alsof het precies was wat ze nodig was, maar andere momenten reageerde ze er helemaal niet op, en voelde ze stijf en onbeweeglijk aan, als twee puzzelstukjes die net niet in elkaar passen.
Ik lig die avond op mijn rug in bed, met het nachtlampje nog aan, naar het plafond te staren en te piekeren, wanneer Paige de kamer binnenkomt. Ze was net nog aan het douchen, en ik was met mijn handen achter mijn hoofd aan het wachten tot ze ook naar bed kwam. Ik zie dat ze iets vasthoudt en kijk op. Het is een boek.
Ze bloost een beetje en ze vindt het duidelijk moeilijk om oogcontact te maken, wat betekent dat ze een beetje nerveus is, en dus ook ineens weer emoties kan voelen en tonen. Ik kijk haar afwachtend aan. Dan vraagt ze met het zachtste, kleinste stemmetje dat ik ooit gehoord heb: 'Zou... Zou je aan me voor kunnen lezen?'
Mijn hart smelt en ik knik meteen, zeg dat ik dat natuurlijk wel wil doen. Ik schuif mijn kussen omhoog en ga met mijn schouders tegen het hoofdbord zitten, zodat ik toch een beetje overeind zit, maar voornamelijk gewoon nog lig. Paige geeft me het boek aan en kruipt ook onder de dekens. Ik bekijk de kaft even en zie dat het een boek is dat ik al wel ooit heb gelezen, maar Paige nog niet. Hoewel er volgens mij wel één scène in zit die misschien confronterend of triggerend voor Paige kan zijn, denk ik niet dat het een verhaal is dat nu te heftig voor haar is, dus ik protesteer niet. Ik ben al lang blij dat ze ineens uit het niets weer eigenschappen van een levend mens is gaan vertonen.
Alsof deze hele situatie al niet schattig genoeg was, kruipt Paige voorzichtig naar me toe en komt ze op haar buik tussen mijn benen liggen, met haar hoofd op mijn middenrif alsof het een kussen is. Ik houd met één hand het boek open, speel met mijn andere hand wat met haar haar, en begin voor te lezen.
Pas uren later, wanneer het eigenlijk midden in de nacht is en we al bijna op de helft van het boek zijn, begint Paige te gapen en stel ik voor om te gaan slapen. Ze stemt ermee in en ik leg het boek weg. Eigenlijk komt het wel goed uit dat ze nu moe wordt, want we zijn nu volgens mij maar een paar pagina's verwijderd van die ene scène die eventueel wat trauma's bij Paige los kan maken, en misschien is het maar beter als we dat nu even voorkomen. Ik doe het licht uit en ga wat dichter tegen Paige aan liggen. We waren blijkbaar allebei toch al iets uitgeputter dan we dachten, want ze valt al na een paar minuten in slaap, en ik volg niet veel later.
Ik dacht dat alles vanaf dat moment beter zou zijn, maar wanneer we die ochtend wakker worden, is Paige weer weggezakt in haar afwezigheid. Ik kan wel janken. De hele ochtend zit ze afwezig bij het raam naar buiten te staren, alsof het uitzicht heel veel veranderd is sinds gisteren of eergisteren of de dagen ervoor. Het is een gevecht om haar iets te laten lunchen, en alle moed die ik gekregen had is verdwenen.
Na de lunch moet ik even naar het ziekenhuis voor een checkup voor de wonden op mijn polsen, die al goed aan het genezen zijn, maar zo nu en dan nog gemeen zeer kunnen doen. Ze halen het verband er nu definitief van af en complimenteren het herstel.
Wanneer ik klaar ben in het ziekenhuis, ga ik boodschappen doen. Hoewel ik Paige bij zoveel mogelijk huishoudelijke taken probeer te betrekken, heb ik haar nog niet meegenomen naar de supermarkt. Elke nieuwszender heeft het continu over wat er gebeurd is, en ik ben bang dat iemand Paige misschien zal herkennen en confronteren met wat er gebeurd is. Ik denk niet dat Paige dat nu aankan, en ondanks het feit dat ik zelf nog nooit aangesproken ben, durf ik het risico niet te nemen.
Eventjes later loop ik met volle boodschappentassen het appartement binnen. Mijn hart maakt een salto wanneer ik besef dat Paige er niet is, en ik ben nog nooit zo snel in paniek geraakt. Ik roep haar naam, check alle kamers, en ren dan naar het raam om naar buiten te kijken. Ik ben tegelijkertijd opgelucht en doodsbang wanneer ik haar buiten door de sneeuw zie lopen, zonder warme kleren.
Ik trek mijn schoenen weer aan en gris mijn jas van de kapstok. Ik ren via de brandtrap naar beneden en onderschep Paige net voordat ze het park binnenloopt. Ze kijkt met lege, verdwaasde ogen achterom wanneer ik haar naam roep, en blijft een beetje verloren staan tot ik haar bereikt heb. Tot mijn grote afschuw draagt ze geen jas of schoenen. Haar voeten moeten wel ijskoud zijn, en drijfnat van de sneeuw. Ik dwing haar om mijn dikke winterjas aan te trekken en vraag enigszins ontzet wat ze in hemelsnaam aan het doen was.
'Weet ik eigenlijk niet zo goed,' antwoordt ze, wat ongetwijfeld op het lijstje van minst geruststellende antwoorden staat. Dan zegt ze: 'Volgens mij was ik op zoek naar jou. Ik weet het niet meer, eigenlijk.'
Ik krimp nog net niet ineen. Ik herken haar niet meer. Ze klinkt zo afwezig en anders en ik weet niet wat ik hiermee moet doen.
'Ik had je toch verteld dat ik even naar het ziekenhuis ging en daarna boodschappen zou gaan doen?' vraag ik. 'Weet je dat niet meer?'
Ze haalt onverschillig haar schouders op, en hoewel ik haar het liefst door elkaar wil schudden en wil smeken om alsjeblieft weer de Paige te zijn die ik ken en vertrouw, realiseer ik me dat we nog steeds in de vrieskou staan en sla ik een arm om haar heen om haar terug naar huis te leiden. Aangekomen in het appartement geef ik haar een overdreven warme outfit en leid ik haar naar de slaapkamer. Ik zeg dat het misschien beter is als ze gaat slapen, en ze knikt stilletjes, ook al lijkt niets haar echt uit te maken.
Zodra ik gecontroleerd heb dat alles nagenoeg goed met haar gaat en dat ze geen rare dingen kan gaan doen in mijn afwezigheid, laat ik haar achter in bed en ruim ik de boodschappen op. Daarna bel ik Hailey, bijna huilend, en vertel ik haar met horten en stoten wat er gebeurd is. Ik zeg dat het niet langer zo kan. Het kan niet meer.
Ze is heel lang peinzend stil, en ik kan haar bezorgdheid bijna voelen.
'Ik moet hier even over nadenken. Dit... Ik wist dat ze... Ik weet het ook niet,' stamelt ze. 'Oké, we moeten haar serieus zover krijgen om professionele, psychische hulp te accepteren. Ik bedoel... Deze symptomen... Het... Dit moet gewoon niet kunnen. Misschien hadden we al eerder iets moeten doen, maar...' Ze laat een stilte vallen, en ik wacht maar gewoon tot ze verdergaat, want ik zou niet weten wat ik moet zeggen. 'Oké, dit gaan we doen: Ik ga even heel goed nadenken over wat de beste aanpak is, want het is nu eenmaal heel lastig om in te schatten hoe ze op bepaalde dingen gaat reageren, en jij gaat hetzelfde doen, en dan bellen we elkaar morgen weer en dan maken we een plan. Vind je dat goed?'
Met een knoop in mijn maag stem ik ermee in. Ze vraag of ze misschien langs moet komen, maar ik zeg dat dat niet nodig is. Ze hangt op, en ineens voel ik mee heel alleen, ook al ligt Paige een kamer verderop te slapen.
Een paar uur later, wanneer ik op de bank mijn mail zit te checken, komt Paige de slaapkamer weer uit, en tot mijn grote verbazing lijkt ze weer helemaal oké te zijn. Ze loopt de kamer binnen alsof het een doodnormale dag is, en glimlacht naar me wanneer ze me ziet.
'Hey, liefje. Ik ga thee zetten. Wil jij ook?' vraagt ze, haar stem helder en opgewekt.
Ik kan nog net voorkomen dat mijn mond openvalt van verbazing en ik stamel: 'Ja. Ja, dank je.'
Ze zet zacht neuriënd thee en schenkt twee koppen voor ons in, waarna ze naast me op de bank komt zitten. Ze geeft een kus tegen mijn slaap en geeft me de mok.
Ik ben nog steeds niet over de verbijstering heen. Paige is helemaal niet iemand die zomaar zou doen alsof er niets gebeurd is. Ze is niet iemand die gewoon zal verwachten dat iedereen zal doen alsof het allemaal vergeten is, en ze zou uiteindelijk toch met mij erover willen praten, ook al zou ze het ongemakkelijk vinden en zich ervoor schamen.
Ze blaast in haar thee en vraagt me naar mijn ziekenhuisafspraak. Een beetje overweldigd vertel ik dat alles goed is gegaan en dat ze denken dat alles zonder problemen zal herstellen.
Aangezien het bijna etenstijd is, vraagt ze naar wat we kunnen eten. Het is voor het eerst dat ze daar uit eigen initiatief over begint, en de hele situatie lijkt met de seconde vreemder te worden.
Het duurt even, maar realiseer ik het me ineens: Ze herinnert het zich niet meer. Ze herinnert zich overduidelijk wel wat er met Jack Lockley is gebeurd, want ze reageerde niet verbaasd toen ze de verwondingen om mijn polsen zag, en ze wist blijkbaar ook nog dat ik naar het ziekenhuis ben geweest voor een controle-afspraak. Maar ze herinnert zich niet dat ze zonder jas of schoenen door de sneeuw en vrieskou rond is gaan dwalen, blijkbaar om mij "te zoeken". Als ze het nog wel wist, zou ze het wel onder ogen zijn gekomen en zou ze het er met me over gehad hebben.
Ze is het gewoon vergeten. Er zit een gat in haar geheugen, en ze heeft het niet eens door.
Dat is het moment dat ik het zeker weet. Het maakt me niet uit hoe moeilijk ze doet, en het maakt me niet uit hoe erg ze van slag gaat raken, en het maakt me ook niet uit dat ze waarschijnlijk zelfs boos op me zal worden, maar ze gaat professionele hulp krijgen. Ik ben zelfs bereid om haar gewoon morgen in de auto te zetten met het smoesje dat we boodschappen gaan doen of bij Johanna op bezoek gaan of zo, om haar gewoon naar een psychiater te krijgen.
Dit kan gewoon zo niet langer. Het kan gewoon niet. Het is nog erger dan ik had gedacht, en ik was al niet heel optimistisch. Ik weet niet wat er met haar aan de hand is, maar er moet iets aan gedaan worden.
Ze is ergens heel ver weggezakt in een zwart gat, en met de seconde zakt ze dieper weg. Er gebeuren verschrikkelijke dingen met haar, en ik heb een verschrikkelijke fout gedaan door het gewoon maar zo te laten en niet meteen in te grijpen. Ze drijft weg van de wereld, en van mij, en van zichzelf. Ze wordt opgeslokt door alle ellende in haar hoofd.
En ik ga haar niet kwijtraken.

Reacties (3)

  • Hermione2003

    Ahw Paige heeft inderdaad hulp nodig. Arme Nathan ook...

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Arme Nathan...

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh Nathan is zo bezorgd, echt lief!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen