Foto bij 146 - Have the courage

Maud P.O.V.
Je wordt donderdagochtend wakker met een brede glimlach. Als je terugdenkt aan het gesprek dat je gisteravond laat met Bill gehad hebt, begint het te kriebelen in je buik. Wie had ooit gedacht dat iemand dit bij je los kon maken?! Natuurlijk helpt het dat je flink wat wijntjes op had met Sophia en Roos, voordat je hem op die manier begon te appen, maar je kan je niet herinneren dat je dat ooit in de afgelopen acht jaar met Evander gedaan hebt. Met een langzaam rood kleurend gezicht pak je je telefoon en begin je het gesprek terug te lezen. Het gevoel dat hij bij je losmaakt, kan je niet onder woorden brengen.
Maud: Good morning Billchen, hope you slept all right. Can't wait to see you tomorrow! xxxx
Je hijst jezelf overeind en strompelt naar de keuken om koffie te zetten. Je kijkt toe hoe de beker vol loopt met koffie en gaat dan op de bank zitten. Je staat weer op en pakt je laptop van de eettafel. Je start de laptop op en neemt een paar slokken van je koffie. Dan begin je te typen.

To: Jennifer Harding
From: you
Subject: Stay Abroad
Dear ms. Harding,

I am writing you regarding my study progress and the Stay Abroad assignment I still have to do. I think I may have found a way to do the assignment this year, but I think it would be easier to discuss this in person.
I know it is kind of last minute, but would it be possible to meet up tomorrow to discuss this? I have a Literature III lecture from 10 to 1, but have some time to meet up before or after class.

Kind regards,
Maud


Je weet dat je eigenlijk de mails af hoort te sluiten met je volledige naam en leerlingnummer, maar je spreekt Jenn zo vaak buiten de lessen om, dat je vrij zeker weet dat als je haar zou mailen en Jenn zou noemen, zoals je normaal gesproken doet in persoon, ze dat ook allemaal prima vindt. Je drukt op verzenden voor je je kan bedenken en pakt dan je koffie weer op. Je drinkt de beker leeg en loopt terug naar de keuken voor een refill. Dan komt nu misschien wel het lastigste wat voor vandaag op het programma staat - je moeder bellen. Je pakt met een zucht je telefoon op en tikt haar nummer in. Dan heb je het maar gehad, bedenk je, terwijl je op 'bellen' drukt. Hij gaat een paar keer over voordat ze opneemt.
"Hey Maudje, is het goed als ik straks even terug bel? Ben nu bij je oma."
"Oh, doe oma de groetjes! Uh, ja bel straks maar terug dan."
"Oké, lieverd. Tot straks!"
"Doei..."
Je blijft even verbijsterd naar je telefoon zitten kijken, maar vliegt dan overeind. Je moeder kennende staat ze straks gewoon voor je deur in plaats van dat ze terug belt. Je begint als een gek op te ruimen en kleedt je daarna snel aan. Je hebt net een was aangezet met daarin de inhoud van je koffer, als de deurbel gaat - zie je wel. Je buzzt je moeder naar binnen en blijft bij de deur staan wachten.
"Verrassing," grinnikt ze als ze bovenaan de trap komt.
"I knew it," glimlach je en je stapt opzij, zodat ze naar binnen kan lopen. Je zet voor jullie beide een kop koffie en gaat dan naast haar op de bank zitten.
"Zo, oude wereldreiziger," grapt ze, "hoe was het in Los Angeles?"
"Geweldig! Het is daar heerlijk weer en het huis van de tweeling is prachtig en..."
Je valt stil als je ziet dat haar gezicht betrekt.
"Daar belde je zeker voor," gokt ze. Je knikt langzaam en zucht.
"Ik heb vanochtend school gemaild. Ik moet die Stay Abroad opdracht nog doen en ik heb contact gehad met de universiteit van Los Angeles en ik kan vanaf februari daar vakken volgen."
Tot je verbazing kijkt ze je trots aan. "Ben je toegelaten op de universiteit van Los Angeles?!"
"Uh, soort van? Als in, ik moet nog een keer daarheen om op gesprek te komen, maar in principe is dat het laatste wat ik moet doen om mijn inschrijving af te ronden en ik ga er niet vanuit dat ik op basis daarvan geweigerd word."
"Wat goed!" Ze glimlacht trots, maar fronst dan even. "En er is zeker geen enkele manier waarop je dit dichter bij huis gaat doen?"
Je perst je lippen op elkaar - je hebt er een hekel aan om je moeder teleur te stellen - maar schudt toch langzaam je hoofd. "Sorry, mam."
Ze kijkt je met een pijnlijke glimlach aan en schudt dan lachend haar hoofd, terwijl ze je in een knuffel trekt. "Daar moet je geen sorry voor zeggen. Ik ben zo verschrikkelijk trots op je!"

Reacties (1)

  • Luckey

    Hihi
    Ze gaat toch wel!!
    Te leuk!!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen