~We zijn weer een week verder~

Vandaag is de dag dat we naar Canada gaan. Hier blijven we nog drie weken voor we naar Ierland gaan. De hele dag ben ik al super druk. Ik kan merken dat ze lichtelijk gek van me worden. We zijn gelukkig al op het vliegveld. "Ik ga wel even een stukje lopen", zeg ik tegen de jongens. Zacky staat op en pakt mijn hand vast. Samen lopen we een stuk door het vliegveld heen. "Heb je er zin in Ruby?", lachend knik ik. "Ja echt wel, ik wou altijd al naar Canada gaan". Blij kijkt hij me aan, "Ik vind het zo leuk om je zo enthousiast te zien". Blozend geef ik hem een knuffel. We lopen langs Starbucks "Zullen we koffie meenemen voor iedereen?". Zacky knikt. Met de koffie in onze handen lopen we weer naar de jongens. Die zijn gelijk erg dankbaar. "OH YES KOFFIE", lachend kijk ik Brooks aan. Die jongen heeft echt een koffie probleem. "Passagiers van vlucht 23981 naar Canada mogen nu gaan boarden!", gelijk staan we met zijn alle op. Ik ga naast Zacky in het vliegtuig zitten. We hoeven gelukkig niet lang te vliegen. Een kleine drie uur later zijn we al geland in Canada. We wachten nu op onze koffers, wat al echt een eeuwigheid lijkt te duren. "Hè hè eindelijk een bekende koffer", hoor ik Johnny zuchtend zeggen. Ik moet lachen. Quasi beledigd kijkt hij me aan. Gelukkig heeft iedereen daarna snel zijn koffer. Buiten staat Larry ons al op te wachten. Er staat weer een tourbus klaar. Gelijk rennen de jongens de bus in. Lachend loop ik achter ze aan. "Hej Larry, hoe gaat het?", begroet ik hem als ik de bus in stap. "Hej Ruby gaat goed hoor met jou?" "Ook goed". Ik ga tussen Larry en Matthew zitten. Larry pakt zijn agenda erbij en bespreekt wat we gaan de doen de komende drie weken. De jongens gaan daarna ieder hun eigen ding doen. Ik blijf nog even kletsen met Larry. Zo ben ik er ook achter gekomen dat het nummer So Far Away geschreven is voor James (The Rev) hun voormalige drummer. Hij is nu al bijna elf jaar overleden. Bizar hoe snel de tijd gaat. "Hoe vind je het nu eigenlijk om straks naar Ierland te gaan?", vragend kijkt Larry me aan. "Spannend en dood eng tegelijk. Ik weet niet zo goed hoe ik me eronder moet voelen", Larry geeft me een knuffel. "Snap ik meissie, weet dat wij er allemaal voor je zijn!". Dankbaar geef ik hem nog een knuffel. Aangezien iedereen iets voor zich zelf aan het doen is ga ik maar even aan mijn schoolopdrachten werken. Ik pak mijn laptop en wat te drinken. Ik ga weer op de bank zitten. Het is zowaar best rustig in de bus. Dit is wel heel fijn ik heb daardoor een aantal opdrachten binnen no-time af kunnen krijgen. Na een aardig lange rit zijn we dan eindelijk bij het concertgebouw. Vandaag hebben de jongens geen concert. Morgen pas weer. We slapen vannacht wel in de bus omdat dit makkelijker is. "Oke boys en girl wat willen jullie eten straks?", gelijk barst de discussie los. De één wilt dit de ander wilt dat. Om gek van te worden. "En nu koppen dicht", roep ik er boven uit. Gelijk zijn ze stil. Verbaast kijken ze me aan. "Jullie moeten is ophouden met die discussies over eten. Jullie weten nou onderhand toch wel dat ik aardig kan koken. Ik ga alles wat jullie willen maken, maar dan in het klein. Dus van alles een beetje, is dat goed?", de jongens knikken allemaal. Larry kijkt me blij aan. "Dank je wel", fluistert hij in mijn oor. Ik pak mijn schrijfblok en schrijf alles op wat ik nodig heb. Ik ga eerst maar even boodschappen doen. "Heeft iemand zin om mee boodschappen te doen?", Synyster staat gelijk op. "Ik wil wel met je mee". Samen lopen we naar de supermarkt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen