Thuis besloot ik mijn moeder niet te vertellen over wat er tijdens geschiedenis en daarna was gebeurd. Mijn moeder hield erg van me, maar kon daarom soms ook een tíkkeltje dramatisch zijn. Als ik haat zou vertellen dat mijn oude naam per ongeluk op het bord was laten zien, en dat de hele klas nu wist dat ik transgender was, zou ze waarschijnlijk denken dat het een complot van mijn oude school was, en dan zou ze waarschijnlijk een terroristische groep inhuren om een bom op de school te laten vallen. En alle grapjes opzij, wilde ik haat echt niet onnodig bezorgd maken nu ze al zo veel aan haar hoofd had door de zwangerschap.
In de plaats daarvan opende ik mijn laptop en schreef ik Alice, mijn beste vriendin van mijn oude school, een e-mail. Alice had een druk leven, dus was e-mailen altijd een beetje vergelijkbaar met een postduif gebruiken als het om haar ging. Maar, ik was er ondertussen wel aan gewend om pas een paar dagen later antwoord te krijgen.

Ik hoopte dat de volgende dag alles een beetje afgekoeld zou zijn, en dat iedereen ondertussen wel gewend aan me zou zijn geraakt.
Toen ik tijdens de eerste pauze bij mij locker stond om wat boeken weg te leggen, had ik zelfs heel eventjes de hoop gekregen dat iemand interesse in me had genomen.
‘Hé, Jennie!’ een meisje uit mijn klas wiens naam ik niet wist kwam naar me toe rennen. Ik was verbaasd maar blij dat ze me aansprak, en me geen Jonathan noemde.
‘Ik begreep vandaag echt helemaal niks van biologie. Zou jij de mitose even gauw kunnen uitleggen?’
Ik greep onhandig naar mijn schrift en bladerde naar de aantekeningen over mitose die ik had gemaakt. Terwijl ik net zo onhandig aan haar probeerde uit te leggen hoe de profase werkte, voelde ik de stof van mijn rok langs mijn benen bewegen, en keek ik met een ruk om. Achter me stonden twee jongens die onder mijn rokje probeerden te kijken! Het meisje gierde het uit van het lachen toen ik geschrokken opzij sprong en in paniek de zoom van mijn rok beet greep. Compleet vernederd propte ik mijn boeken in mijn kluis en beende ik zo hard als ik kon weg van het groepje die gevormd was, die de jongens alsof hun leven er vanaf hing vroegen of ‘die gozer een lul heeft”. Ik wilde het antwoord niet horen.
Ik spendeerde mijn pauze buiten op het schoolplein met mijn jack stevig om me heen geslagen.

Helaas wist ik dat mijn dag er niet beter op zou worden, want na de pauze had ik gym. Op mijn oude school was me omkleden in de meisjeskleedkamer de normaalste zaak van de wereld geweest voor beide partijen, maar nu had ik me nog nooit zo onzeker gevoeld over gym.
Ik stond wel een minuut hopeloos voor de kleedkamer met mijn gymtas in mijn bleke, koude handen geklemd voordat ik toch maar bij de meisjes naar binnen glipte.
Meteen zodra ik mijn gymschoenen uit mijn tas gehaald, vroeg een meisje, en ik wilde echt geloven dat ze geen slechte bedoelingen had, of ik me wel bij hun om mocht kleden, en of ik niet bij de jongens moest.
‘Het is niet dat het van mij niet mag, hoor!’ verduidelijkte ze. ‘Het is gewoon dat ik het me afvroeg…’
Ik haalde alleen mijn schouders op omdat ik het lastig vond om een goed antwoord te vinden.

Van te voren had ik met mezelf afgesproken dat ik die lunchpauze niet alleen zou zitten. Ik zou me aansluiten bij een groepje mensen die me aardig leek, en met hun mijn lunch eten.
Normaalgesproken had ik er totaal geen problemen mee om op vreemdelingen af te stappen, of om me bij een groepje aan te sluiten. Maat nu iedereen opeens een mening over me leek te hebben, voelde ik mezelf twijfelen, aarzelen. Het koude metaal van mijn dienblad was ondertussen warm geworden in mijn handen nadat ik wel vijf minuten lang doelloos door de kantine zwierf, voordat ik besloot mijn plan om te socialiseren maar uit te stellen.

Terwijl ik een rustig plekje om te lunchen aan het zoeken was, drong er een harde stoot door tot in mijn botten, verloor ik mijn evenwicht en liet ik mijn dienblad op de grond kletteren. De persoon die tegen me aan was gebotst was nergens meer te zien toen ik van de vloer opkeek.
‘Gatverdamme’, mompelde ik in mezelf. Mijn lunch was een rotzooi op de grond, en er zaten spetters eten op mijn shirt. Ik krabbelde omhoog, en zag dat mensen staarden. Met klungelige handen veegde ik mijn eten bij elkaar en kieperde het in de prullenbak. Vijf-seconde-regel mijn hol.

Eenmaal thuis zag ik dat ik een e-mail terug had van Alice:

Lieve Jennie,

Wat rot dat je eerste dag niet zo soepel verliep. Maar geen zorgen, nu ben je nog even het interessante nieuwtje, maar dat waait ook zo weer over. Volgende week is het weer de normaalste zaak van de wereld. Hoe is het in Washington? Koud? Elke keer als hier het zonnetje schijnt, moet ik aan jou denken en hoe het daar zal zijn. Stuur me de volgende keer maar een foto! Is er daar nog iets interessants te beleven? Hier is kermis in de stad, en school is school. Je weet wel, het gewoonlijke. Laat maat gauw wat van je horen!


Het voelde zo vertrouwd om haar woorden te kunnen lezen, haar stem ze in mijn hoofd te kunnen horen zeggen. Ik besloot meteen te antwoorden.

Ha Alice,

Ik hoop dat wat je zegt zal uitkomen. Het was vandaag niet veel beter, maar misschien moet ik het maar de tijd geven. Laten we maar van het positieve uitgaan! Het weer is hier wel oké, maar de blaadjes beginnen al te vallen. Is de kermis leuk? Zorg maar dat je een teddybeer voor Tommy wint: zal hij leuk vinden ;-) .


Na een foto van het uitzicht vanuit mijn raam toegevoegd te hebben, klikte ik op ‘verzend’. Ik las de mail nog één keer door voordat ik mijn laptop dichtklapte.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here