‘Jennie!’
Ik trok mijn kraag hoger op toen iemand me na riep toen ik naar het fietsenrek liep. Ik deed alsof ik het niet gehord had, en probeerde onhandig mijn fietssleutel uit mijn broekzak te vissen.
‘Jennie, wacht nou eens even!’
Ik vloekte bijna van schrik toen er opeens een hand op mijn schouder lag die me omdraaide, maar een opgeluchte zucht verliet mijn lippen toen ik zag dat het Ian, de jongen van de pauze, was.
‘Ik had een vraagje’, vertelde hij. Hij zag er een tikkeltje beschaamd uit, maar toch straalde hij zelfverzekerdheid uit.
Ik gaf hem een knikje als antwoord dat hij mocht vragen wat hij wilde weten.
“Ik wil later ontzettend graag fotograaf worden, en aangezien dit mijn laatste jaar op de middelbare school is, moet ik alvast aan een vervolgopleiding gaan denken. Er is een school voor fotografie waar ik liever dan wat dan ook naartoe wil, maar je moet al een aardig portfolio hebben om daar toegelaten te worden. Ik probeer al maanden met mijn projecten in magazines en kranten te komen, maar het is me nog steeds niet gelukt. Dit is waarschijnlijk een raar voorstel, maar ik vind je ontzettend fascinerend en ik zou het een eer vinden om samen met jou een projectje te kunne neerzetten. Zulke dingen…’ hij schraapte zijn keel even, ‘je weet wel, transgender zijn en zo, dat is nu allemaal super hip en zo, en ik denk dat mensen het heel interessant zouden vinden om jou verhaal te horen.’
Ik wist niet zo goed hoe ik daar op moest reageren. Eerst voelde ik me alleen maar gevleid en een beetje beduusd, maar daarna kwam er ook wat verontwaardiging en achterdochtigheid opborrelen. Wilde hij me alleen maar gebruiken omdat ik transgender was, en omdat goed zou doen in een magazine? En hoezo was transgender zijn ‘hip”? wist hij wel waar hij het over had? Het was echt niet leuk, als je de nare opmerkingen nog niet eens meetelde. En wat als dit allenmaal een grap was om me voor schut te zetten?
Mijn hoofd duizelde ervan.
‘Natuurlijk hoef je het niet te doen als je het te druk hebt of als je niet wilt’, zei Ian meteen, want hij zag mijn vertwijfelde blik. ‘Het is enkel een voorstel, een uitnodiging. Slaap er maar een nachtje over. Ik zie je morgen wel weer!’
En toen stapte hij zonder nog iets te zeggen op zijn skateboard en reed hij weg.

Thuis besloot ik Alice te raadplegen. Zij zou vast wel weten wat ik moest doen.

Hey Alice,

School zuigt nog steeds, maar dat is niet waarom ik je e-mail. Ik ben een jongen leren kennen, Ian heette hij volgens mij, en hij lijkt me wel een aardige gozer. Ik dacht eerst dat hij een beetje een sukkel was, maar volgens mij is hij in zijn klas best populair. Hij heeft me verteld dat hij later naar een fotografie school wilt gaan, maar dat hij daarvoor aardig wat ervaring moet hebben, en hij heeft me gevraagd of ik hem wilde helpen met een of andere fotoshoot. Hij zei dat hij dacht dat “iemand zoals ik” wel interessant zou zijn.
Help! Door de situatie op school weet ik gewoon niet meer wat ik moet vertrouwen. Denk je dat hij goede bedoelingen heeft en dat ik het aanbod aan moet nemen? Als hij me echt gewoon interessant vindt en het echt alleen voor dat portfolio is, lijkt het me wel geinig om te doen. Maar wat als hij het zou misbruiken om die foto’s daarna naar de hele school te sturen of zo? Hij ziet er niet uit als een gemeen iemand, maar je weet maar nooit..!


Ik liet mijn laptop aan staan terwijl ik mijn huiswerk voor die dag maakte, zodat ik het meteen kon lezen als Alice reageerde. En tegen mijn verwachtingen in, reageerde ze voor haar doen razendsnel.

Ha, lieverd,

Lekker doen, zou ik zeggen! Hij zit toch niet bij jou in de klas? Lijkt me sterk dan dat hij zo ver zou gaan voor een zieke grap als hij niet eens direct bij de mensen die je pesten hoort. Tenslotte zou ik het raar vinden als hij liegt over naar zo’n school te willen gaan, en als hij er wel naartoe wilt, vind ik het raar als hij de kans op een goede fotoshoot weg zou gooien alleen maar om jou voor paal te zetten.
Misschien wel handig om te zorgen dat hij niet al te gekke foto’s maakt? Niks op de foto zeten wat je kwaad zou doen in het geval het wel een grap is! Ik bedoel, hij kan je niet echt voor paal zetten met een normale portretfoto. Als hij vraagt je kleren uit te trekken: wegrennen!
Het komt allemaal wel goed:)


Een zucht verliet mijn lippen bij het lezen van haar mailtje. Die bijna voelbare warmte van liefde die mijn beste vriendin uitstraalde was precies waar ik behoefte aan had gehad. En ze had gelijk: het zag er niet naar uit dat Ian slechte bedoelingen had.

Ik wilde de volgende middag naar hem toe gaan aan het einde van de lunch om te zeggen dat ik zijn aanbod aannam, maar voordat ik naar hem toe kon gaan, was hij al naar mij toe gekomen.
‘En, heb je er al een beetje over nagedacht? Als je wilt hoeft het trouwens niet gepubliceerd te worden hoor, gewoon voor in mijn portf-‘
‘Ik vind het prima’, viel ik hem in de reden. ‘Had je al een idee wat voor foto’s je wilt maken?’
Ian haalde zijn hand door zijn haar, en hij zag er opgelaten, maar enthousiast uit. ‘Ah, niks heel bijzonders, hoor. Ik dacht dat we misschien gewoon de stad in konden voor wat portretfoto’s met een gave achtergrond. Maar als je zelf nog ideeën hebt hoor ik die graag.’
‘Nee, dat klinkt prima’, zei ik snel. Ik was Alice’s advies niet vergeten; hoe normaler de foto’s, hoe beter. Tenslotte was ik niet ongelofelijk fotogeniek, dus was ik blij om te horen dat hij het me niet al te moeilijk zou maken.
Ian maakte een beetje een ongemakkelijke indruk, toen hij aarzelend vroeg: ‘Moet ik je… hiervoor betalen? Ik bedoel, ik neem je tijd in beslag en zo, en normaalgesproken worden modellen ingehuurd en betaald-‘
‘Doe niet zo gek, man. Zie maar eerst hoe die foto’s er uit komen te zien voordat je mij als een of ander professioneel model gaat behandelen. Ik heb toch niks beters te doen.’
Ian grijnsde opgelucht. Iets aan zijn reactie deed me denken dat dat het antwoord was geweest die hij wilde horen. ‘Ik trakteer je wel op een patatje’, zei hij toen.
‘Dat durf ik niet af te slaan.’
We praatten even over wat details en wanneer we het het beste konden gaan doen. Toen besloot Ian dat hij me beter zijn nummer kon geven zodat we het over sms wel konden bespreken, omdat hij moest gaan.
Ik keek tevreden naar het stukje papier dat hij uit zijn schrift had gescheurd en zijn telefoonnummer op had gekrabbeld met een afgekauwde pen. Het was geen enkel moment door mijn hoofd gegaan dat ik Ian inderdaad een of andere service aan het verrichten was, en dat hij me hier inderdaad voor zou moeten betalen. Om eerlijk te zijn was ik al lang blij dat ik nu iemand had om mee praten, misschien zelfs wel iemand waarmee ik vrienden kon worden. Het was alleen jammer dat hij een klas hoger dan ik zat.

In de klas was het namelijk nog altijd naar. Die zelfde dag nog werd ik benadert door de clown van de klas toen de leraar even weg was voordat de les begon. Hij kwam naast mijn tafel staan en leunde met zijn ellenbogen op de rand van het tafelblad, zodat hij veel te dicht bij kwam. Ik leunde een beetje naar achteren, maar hield mijn blik strak op mijn schrift staan.
‘Hé Jonathan?’
Ik negeerde hem. Dat was mijn naam niet, dus ik zou er ook niet op reageren.
‘Jonathan, ik praat tegen je.’
Er ging een golf van adrenaline door mijn lichaam toen ik schrok omdat hij uit het niets met zijn handen op mijn tafel sloeg om mijn aandacht te krijgen. Het geluid galmde door het klaslokaal, die nu doodstil was omdat iedereen in afwachting naar ons zat te kijken.
Realiserend dat ik niet naar hem op zou kijken, begon de jongen maar alvast te praten. ‘We vroegen ons allemaal af hoe je er nou écht uitziet, zonder die malle pruik.’
‘Au!´ riep ik geschrokken uit toen hij hard aan een van mijn vlechten trok. ´Dit is mijn echte haar, idioot!´ zei ik kwaad, iets wat ik niet had moeten doen, omdat ik wist dat door te reageren, ik ze juist precies gaf wat ze wilden.
´Oh ja? Zijn die dan ook echt?’
Ik slaakte een gil van schrik, en duwde de jongen van me af toen hij met een boze grijns naar mijn borsten probeerde te grijpen. Sommige mensen lachten, sommigen snakten geschrokken naar adem toen de jongen door mijn duw naar achteren struikelde en hard tegen een tafel aan viel.
En natuurlijk kwam op dat moment de leraar binnen.
‘Wat is hier in hemelsnaam aan de gang?’ vroeg hij geschrokken.
‘Die nicht duwde me uit het niets!’ riep de jongen verdedigend, en hij wees naar mij terwijl hij omhoog krabbelde.
‘Niet waar!’ zei ik kwaad. Stommerd, houd nou gewoon je mond…
‘Jennie, leg jij me nou eens uit wat hier aan de gang is.’
Ik was blij dat de leraar mij eerst de kans gaf om uit te leggen wat er gebeurd was. ‘Hij viel me lastig, meneer. Hij trok aan mijn haar en probeerde me aan te raken, dus toen duwde ik hem weg.’
‘Echt niet, ik wilde vragen of hij wat kon uitleggen en toen duwde hij me gewoon! Het doet echt heel veel pijn, meneer!’
De leraar keek hopeloos in het rond. ‘Is hier iemand anders die kan zeggen wat er gebeurd is?’
Opeens was het weer doodstil, en iedereen keek naar hun tafel.
‘Goed dan, dan gaan we nu beginnen met de les, maar als iemand van gedachten verandert en beslist dat je je opeens wel herinnert wat je gezien hebt, dan hoor ik dat graag.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here