Al had ik toen ik die avond thuis zat het gevoel dat ik een goede daad verricht had, begon ik me daar de volgende dag zo m’n twijfels over te hebben.
Lucas leek minder lollig dan normaal, en hij had blauwe plekken in zijn gezicht. Elke keer als we op de een of andere manier elkaar tegen kwamen, keek hij me aan met een mix van afkeer en angst. Ik vermoedde al dat hij bang was dat ik toch had doorverteld wat er die vorige avond gebeurd was.
Dat vermoeden werd bevestigd toen hij me vlak voor de pauze toen iedereen naar beneden aan het strompelen was bij mijn pols greep en meesleurde naar een hoekje op de gang waar hij me bij de kraag greep en giftig aan keek.
‘Heb je aan Tyler verteld wat je gisteren gezien hebt?!’ spuwde hij. Hij was oprecht angstaanjagend, wat me ineen deed krimpen en weg deed kijken.
‘Ik heb gezegd dat ik het niet zou doorvertellen’, zei ik zwakjes. Ik hoopte niet dat mijn angst over zou komen als schuld, want dat zou me nog wel eens in de puree kunnen werken voor iets wat ik niet eens gedaan had.
‘Ik wist wel dat je niet te vertrouwen was, dat zijn jullie allemaal niet! Denk maar niet dat ik je geloof als je zo onschuldig probeert te doen. Tyler was wel heel nieuwsgierig naar hoe mijn gezicht er zo uit ziet, bijna alsof een smerig manwijf tegen hem gezegd heeft dat er iets mis met me is… Klinkt dat soms bekend?’
‘Ik weet niet eens wie Tyler is!’ protesteerde ik.
Lucas’ grip rond mijn kraag verstrakte, en ik moest op mijn tenen gaan staan zodat de stof van mijn shirt me niet zou verstikken. ‘Dat weet je wel, en je hebt dingen zitten doorvertellen!’
‘Ik heb al gezegd dat het me niks kan schelen wat er in jou leven gebeurt! Wat heb ik er aan om het door te vertellen? Laat me los!’
Ik dook ineen toen Lucas aanstalten maakte om me te slaan, maar opeens liet hij me los, en keek met een ruk om naar een gedaante die had zitten toekijken. Het was één van onze klasgenoten, Amy. Ze stond nonchalant tegen de muur geleund, en wuifde kalm met haar hand.
‘Zo, Lucas, jij hebt dus wat te verbergen?’ zei ze vals. ‘En dat zielige snolletje weet ervan? Hebben jullie stiekem verkering of zo? Dat zal Jennifer leuk vinden om te horen.’
‘Jij kleine…’ Lucas wilde op haar af stromen, maar Amy lachte alleen. ‘Mij maak je echt niet zo snel bang als dat stuk verdriet achter je die probeert te ontsnappen.’
Ik vloekte zachtjes toen Amy opmerkte dat ik van de situatie gebruik probeerde te maken door weg te glippen terwijl Lucas afgeleid was.
‘Hier blijven, jij!’ Hij greep me hard bij mijn bovenarm, zodat ik een kreetje van pijn slaakte.
‘Goed dan, Amy, wat wil je van me? Geld? Make-up? Laat me gewoon met rust, al één zielig excuus van een meisje die hier in terecht is gekomen is al erg genoeg.’
Lucas zag er erg vermoeid uit. Het zou me niks verbazen als hij een van die mensen was die hun verdriet en schaamte achter nare opmerkingen naar anderen verborgen. Ik had bijna sympathie voor hem gehad, als hij niet zo hard in mijn arm aan het knijpen was.
Amy leek uit haar vel te schieten bij het horen van die opmerking. ‘Hoe dúrf je mij te vergelijken met die smerige Jonathan?! Wil je een dreun, of zo? Ik zat er aan te denken het nog te laten schieten, maar nu heb je me echt pissig gemaakt. Noem je míj een zielig excuus van een meisje als dát naast je staat?’
‘Amy ik...-‘ hakkelde Lucas. Hij had net iets te laat door dat hij geen conflict met Amy aan had moeten gaan, en dat hij de kans om dit tussen ons drieën te houden zojuist hevig verkleind had. ‘Het spijt me, ik meende het niet. Houd dit alsjeblieft tussen ons. Alles was zo vredig in onze klas totdat dat gore manwijf het kwam verzieken,’ Lucas schonk me even een boze blik ‘en wil je het nu echt alleen nog maar erger gaan maken? Kunnen we niet gewoon allemaal vrienden blijven zoals het eerst was?’
Amy hoonde. ‘Hoor jezelf nou eens praten, Lucas. Je bent sneu, weet je dat? Ben je zo bang om je imago te schenden dat je zo als een nederig watje praat om te zorgen dat ik niet doorvertel dat er iets met je gaande is? Ik weet niet eens wát het is, en je gedraagt je al als een zielig konijntje. Leuk hoor, maar ik moet weer gaan.’
‘Nee, wacht!’ riep Lucas geschrokken toen Amy zich omdraaide en de trap af rende.
Met een dodelijke blik draaide Lucas zich om naar mij, en ik keek verstijfd terug.
Pets!
Met een kracht die zo heftig was dat het me tegen de grond smeet, raakte Lucas’ vlakke hand me in het gezicht. Er klonk een geluid dat ik eerst niet kon plaatsen, maar toen ik iets nats op mijn bovenarm voelde spetteren realiseerde ik me dat Lucas op me gespuugd had.
‘Dit is allemaal jou schuld!’ riep hij in een poging om kwaad te klinken, maar ik kon horen dat hij elk moment in tranen uit kon barsten. ‘Als jij niet… als jij me niet gewoon met rust had kunnen laten dan…’
De spanning in zijn stem werd te veel, en in een manier om die spanning fysiek te ontladen, kreeg ik zijn sportschoen in mijn ribben. Er drupte wat nats op de vloer voor me, maar het was geen spuug. Lucas was aan het huilen.
‘Waarom kun je niet gewoon ophoepelen?! Je hebt de klas al verpest, en nu dit ook al! Niks is meer hoe het eerst was. Weet je niet wat een marteling het voor me is, om elke dag als ik je zie herinnerd te moeten worden aan dat wat ik het meeste haat, dat wat mij het leven zuur maakt?!’
Ik kromp ineen en sloeg mijn handen voor mijn hoofd om het te beschermen toen er nog een schop kwam, en nog een.
‘Het…spijt me…’ fluisterde ik, omdat ik niet wist wat ik anders moest zeggen. Ik denk niet dat ik het meende, maar ik moest iets doen om hem te laten stoppen, om het op de een of andere manier weer goed te maken. Ik wenste dat ik hem de dag daarvoor nooit had zien zitten, dat ik nooit mijn mond had open getrokken waardoor ik nu opgescheept zat met informatie die ik helemaal niet wilde weten.

‘Hé, wat is hier in godsnaam aan de hand?! Houd daar eens mee op!’
Ik herkende de stem die bij de voetstappen die dichterbij snelden hoorde, maar ik kon het niet plaatsen omdat ik nog steeds mijn handen beschermend voor mijn gezicht hield.
Ik hoorde dat Lucas struikelend naar achteren getrokken werd, en dat iemand bij me neer streek terwijl Lucas nog steeds gekweld aan het huilen was, terwijl hij het met alle macht in probeerde te houden, waardoor hij nu hikkende en verstikte geluiden maakte.
‘Jennie…’ fluisterde de andere persoon, en hij tikte op mijn handen die ik voor mijn gezicht had geslagen. Toen hij mijn naam noemde wist ik wie het was, en krabbelde ik aarzelend overeind.
‘Lucas, waar ben je in godsnaam mee bezig? Hé, ik praat tegen je!’
Lucas had aanstalten gemaakt om weg te rennen, maar de andere jongen greep hem in zijn nek en sleurde hem terug. Het verbaasde me dat er nog geen leraar in de uitgestorven gang was komen opdagen.
‘Laat me met rust, Ian! Laat me los! Wat moet jij met dat kreng?’
Ian was een stuk langer dan Lucas, en hij bleef hem bij zijn nek vast houden, ondanks dat Lucas hevig tegenspartelde. ‘Kom op, naar je mentor met jou,’ zei Ian kalm terwijl hij hem meesleurde ‘Ik hoor zo wel wat er gebeurd is, Jennie’, zei hij tegen mij voordat hij Lucas de hoek om trok.

Ik bleef op de grond zitten, want ik geloofde dat als ik nu op probeerde te staan, mijn trillende benen het zouden begeven. Het duurde even voordat ik op een rijtje kon zetten wat er zojuist gebeurd was.
Lucas had me geslagen, en uitgescholden, en hij had opnieuw gehuild. Vervolgens had Ian gezien wat er aan de hand was, en had hij Lucas bij zijn nekvel gegrepen alsof hij een stoute kitten was. Ik vroeg me af hoe die twee elkaar kenden, of ze gewoon elkaars naam wisten of dat ze op de een of andere manier een verleden hadden.

Misschien wel hetgeen wat ik me nu het meeste afvroeg was: hoe zou dit allemaal uitpakken? Zou Amy aan de klas vertellen wat er gebeurd was? En wat had dat voor consequenties op mij? En op Lucas? En moest ik Ian eerlijk vertellen wat er gaande was?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here