Foto bij 163 - Doctors and your promises

Bill P.O.V.
"Georg, waar is Maud?" vraag je opnieuw, als hij stil blijft.
"Oh, beneden. Ze was niet echt bepaald blij om mij te zien en zei dat ze beneden op iemand zou wachten. Ik dacht dat ze dokter zei."
"Klopt," zeg je en je probeert een kreun te onderdrukken als je jezelf verzet. "Wat doe je hier?"
"Hoezo komt er een dokter?"
Je twijfelt even of je hem het genoegen wel gunt, maar tilt uiteindelijk je shirt een stukje op. "Wat denk je zelf?"
Hij haalt zijn schouders op en staart beschaamd naar de punten van zijn sneakers. "Het spijt me, Bill."
Je snuift minachtend en pakt je telefoon van het nachtkastje.
Bill: Sorry, I really didn't know he was coming. Are you okay?
Maud <3: Fine, just waiting for the GP downstaires. Don't want to see or talk to G right now.
Bill: All right. xxxxxx
Maud <3: xxxx
Je legt je telefoon weer weg en kijkt Georg vragend aan. "Is dat alles?"
"Ik weet niet wat ik moet zeggen," zucht hij. "Ik had je nooit pijn mogen doen gisteravond."
Je lacht schamper. "Dat is niks."
"Wat wil je dan horen, Bill? Het spijt me."
"Oké."
Hij kijkt je hulpeloos aan. "Ik ben hier echt slecht in. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Het spijt me van gisteravond en het spijt me van Maud. Ik beloof dat dat nooit meer zal gebeuren."
Je trekt verwijtend je wenkbrauwen op, maar besluit je mond dicht te houden. Loze woorden, loze beloftes, dat zijn het.
Het blijft een tijdje stil, totdat je voetstappen op de trap hoort. "Stond de voordeur nog open?"
"Ja, ik wist niet of Maud een sleutel mee had."
"Aha."
Nu klinkt ook Maud's stem vanuit het trappenhuis.
"Ik denk dat je beter kan gaan," zeg je uiteindelijk. Hij kijkt je verward aan en schudt dan zijn hoofd.
"Ik wacht wel buiten of op het balkon ofzo, totdat de dokter weg is."
"En dan?"
"We moeten hier toch over praten..."
"Ik heb niks te zeggen," brom je.
"Bill, the GP is here," klinkt het vanuit de gang.
"I was just telling Georg to leave," roep je terug.
"Ik wacht buiten," houdt hij eigenwijs vol. "Hier moet over gesproken worden."
"Je doet maar."
Georg verdwijnt nors uit de slaapkamer en niet veel later komen Maud en een man van een jaar of vijftig binnen.
"This is my GP, doctor Huisman," zegt ze. "This is my, uh, boyfriend, Bill."
"Nice to meet you, Bill," zegt dokter Huisman en hij steekt een hand naar je uit. Je schudt zijn hand en mompelt dat je het ook prettig kennis te maken vindt - stomme beleefdheden ook altijd; hoe leuk is het nou om een dokter te leren kennen, zeker in deze situatie.
De dokter is inmiddels terug naar Maud gedraaid en staat met haar in gesprek in het Nederlands. Je wacht geduldig af.
"Okay, so, I have to see the bruising," zegt hij uiteindelijk. Je draait voorzichtig door op je zij, zodat hij de blauwe plekken op je andere zij kan zien. Hij mompelt wat in het Nederlands. "You have to remove your pants, too. I have to see how far the bruising goes."
Je knikt enkel en trekt je pyjamabroek een stukje naar beneden. De beweging die je daarbij maakt zorgt ervoor dat opnieuw een zachte kerm je lippen verlaat. Je ziet dat Maud bezorgd haar lippen op elkaar perst en je vol medelijden aankijkt. De dokter vraagt of hij je ribben mag aanraken en je knikt. Zodra hij zijn vingers over je ribben laat gaan, krimp je ineen van de pijn. Hij knikt enkel en begint weer in het Nederlands tegen Maud te praten. That's it, besluit je, ik moet ook gewoon Nederlands leren. De dokter checkt nog even snel je dikke lip, maar dat is niet iets om je zorgen om te maken, zegt hij. Hij luistert ook nog even naar je longen en je laat het verbaasd toe; het is niet alsof je verkouden bent ofzo. Uiteindelijk komt het hoge woord eruit; je ribben zijn gekneusd en je mag volgens de arts van geluk spreken dat je heup alleen maar blauw is en geen ernstig letsel heeft opgelopen. Het goede nieuws is dat je in principe binnen een paar dagen gewoon kan doen wat je altijd doet en zelf voorzichtig moet uitproberen wat je nu wel en niet redt met de pijn. Hij raadt je aan om paracetamol of ibuprofen te gebruiken tegen de pijn en om over twee weken contact met een arts op te nemen als de pijn dan niet verminderd is en eerder als je moeite krijg met ademhalen. Je knikt en met een opgeluchte glimlach kijk je naar Maud, die opgelucht teruglacht.
"Sounds like I should maybe not go back to America straight away."

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha georg eigenwijs
    Maar snap hem wel, dat die wilt praten maar snap Bill ook

    Hahaha vervelend voor maud

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen