Foto bij Hoofdstuk 7.

Harry Edward Styles


Ik sta met mijn handen in mijn zakken te kijken naar Isabelle die aan komt rennen, ze ziet me niet en ik hoor hoe ze Zayn's naam roept. Ze komt niet ver, ik zet mijn lichaam schrap en ze knalt hard tegen mijn lichaam op.
Hierdoor valt haar kleine vrouwen lichaam met een smak op de grond, als ze omhoog kijkt, tegen wie ze aangelopen is grijns ik. Ik toren oven haar uit, met een gemene grijns op mijn gezicht, terwijl bij haar de doodsangst zichtbaar is en de tranen blijven stromen.
Ik zie dat ze naar haar mobiel probeert te grijpen, ik loop om en schop deze het afvoerputje van de stoep in. "Sorry schatje, die heb je niet meer nodig". Ik grijp haar bij haar armen en trek haar ruw omhoog, ze huilt nog harder en begint tegen mij te smeken.
Haar handen liggen op mijn borst doordat ik haar dicht tegen mij aan houd, haar grote betraande puppy ogen kijken me aan. Met een gebroken stem smeekt ze, "meneer alsjeblieft. Ik heb u niks gedaan, laat me gaan. Alsjeblieft". Ik duw haar tegen de bakstenen muur en aai wat tranen van haar wangen, terwijl ik haar sus.
"Maar die broer van jou wel Isabelle, dat ga jij betalen".
Ze hoort de woede, irritatie en totaal geen verdere emotie voor haar, die doorklinkt in mijn stem. Als ik de doek met chloroform uit mijn zak haal, snapt ze meteen wat er gaat gebeuren. Ze vecht op een haast schattige manier tegen mij, maar 1 arm is genoeg haar tegen de muur te houden.

"Slaap lekker schoonheid", opnieuw een poging tot ontsnapping.
Dan druk ik al lachend de doek even tegen haar mond, ze ademt in. Ik hou de doek op afstand, ik heb er niks aan als ze te veel inademen en zo meteen dood neer valt. Haar ogen draaien naar boven en ik vang haar behendig op. Bridel style draag ik haar naar de auto die al klaar staat naast me, voorzichtig leg ik haar slappe lichaam op de achterbank.
"Niemand heeft ook maar iets gezien meneer", ik knik tevreden als ik omloop en naast Rick ga zitten. Mijn mannen hebben een heerlijk psychisch spelletje met haar gespeeld en ik geniet nog na van het triomf die ik voel als ik naar Isabelle kijk.

"Nou rijden idioot, naar mijn buitenhuis". Rick geeft gas en vertrekt, na een paar uur komen we dan eindelijk aan. We rijden de grote oprij laan op en stoppen pas in de garage, waarna ik naar Isabelle loop en nog even de doek op nieuw op haar neus houd. Ze mag nog wel een tijdje buiten bewustzijn blijven, want ik heb er maar weinig zin in, dat ze wakker word als ik haar vastbind.
Ik loop door huis, het duurt even voor ik boven ben. Daar staat James al op me te wachten er verschijnt een grijns op zijn lippen als hij me ziet. "Nice! Ik heb de kamer tegen over u klaar gemaakt, dan bent u dicht bij haar, mocht het nodig zijn. Er hangen camera's die geïnstalleerd zijn op uw MacBook en de werk telefoon in uw kantoor. Verder zijn de ramen verzegeld en niet meer open te krijgen, de deur kan op slot".
Ik kijk om mij heen als ik binnen loop met het lichaam van Isabelle tegen me aan. Ik leg haar op bed, haar lichte lichaam steekt af op de donkere zijde lakens. Ik zie naast het bed de touwen klaar liggen en pak deze, het bed heeft expres spijlen, zodat ik haar vast kan maken.

Ik wind het touw om haar polsen en vervolgens tussen de spijlen, ik trek het touw iets aan waardoor haar armen meer op hoog komen en haar lichaam op haar armen leunt. Grijnzend bind ik het touw aan de spijlen vast, het idee als ze straks wakker word, met de pijn die ze straks voelt. Ik kan daar nu al van genieten, ik kan al van haar gebieden.

Ik laat mijn vingers over haar borsten glijden, maar haar buik, over haar benen om bij haar prachtige slanke enkels uit te komen. Ik trek haar schoenen uit en haar sokken, "breng me een washand". Ik heb niks aan een stinkende vrouw, waar ik nog veel plezier aan kan beleven.
Als James mij de washand aangeeft was ik eerst haar gezicht en vervolgens haar voeten.
Haar enkels bind ik bij elkaar en trek ook deze lekker strak aan, gezien hoe lenig ze is, iets meer dan ik normaal zou doen.

Tevreden kijk ik naar het meisje, want dat is ze. Ze is nog jong en zo ontzettend onschuldig, "je hebt gewoon zo ontzettend veel pech dat je broer zo'n fucker is".
Met mijn duim strijk ik over haar lippen voor ik opsta en James de opdracht geef te wachten tot ze wakker word.

Ik loop naar de keuken toe, waar Twan 2 bange vrouwen op kun knieën heeft met vastgebonden polsen achter hun rug. Ik lach als ik ze zo zie, ik ga zo lekker op angst, ik voed me ermee.
Ik zak door mijn knieën voor de 2 vrouwen, "als jullie willen blijven leven, doe dan vooral wat ik zeg. 1 van jullie is de kok... 1 van jullie is de schoonmaakster". Ze knikken, zelf wetende welke beroepen ze hebben. "Ik betaal jullie grof veel geld, maak geen misbruik van me en doe precies wat ik opdraag. Doe je dat niet, 1 keer een foutje, of 1 keer een mes mijn kant op en je bent dood".
Tranen verschijnen in hun ogen en angstig knikken ze, "je kunt mij meneer Styles noemen. Nu aan het werk, mijn mannen hebben honger". Ik sta op en draai mijzelf om, richting mijn kantoor. Deze is groot en donker, de rest van het huis is licht door de vele ramen. Een architect heeft het gebouwd en een interieur ontwerpster heeft het ingericht, dus alles klopt.

Ik ga verder met mijn werk wachtende tot ik iets van James hoor, ondertussen brengt een trillende vrouw mijn eten. Ik sta op en zet haar op mijn bureau terwijl ik naar haar toe buig, "wat is je naam schoonheid?" Met trillende stem antwoord ze zacht, "Alice, meneer Styles".
Ze kijkt mij niet aan en ik erger me meteen kapot, ik sla hard met mijn handen op mijn bureau, ze duikt in elkaar.
"Je kijkt naar me als je tegen mij praat, als je praat, praat je luid en duidelijk. Dus hoe heet je!?"

"Mijn naam is Alice, meneer Styles". Ik kijk in haar grijze ogen en ik grijns, "goed zo Alice, je mag gaan". Ik draai bij haar weg en ze vlucht mijn kantoor uit, met het bord eten naast me ga ik verder aan het werk. Het eten smaakt heerlijk en ik ben blij dat we een goede kok aangenomen hebben. Naja.... aangenomen...

"Meneer, ze word langzaam wakker". Ik kijk op naar James die zijn hoofd om de deur steekt, ik knik en sta op. Ik draai mijn kantoor op slot en loop naar de kamer van Isabelle, daar aangekomen hoor ik haar kreunen.
Ik trek een stoel naast haar bed en kijk hoe ze vecht om wakker te worden, het kleine lichaam van haar is verdomd sterk.
Het moment dat ze haar ogen een paar keer goed weet open te doen en om zich heen kijkt, zie ik haar lichaam verstrekken door angst, het moment dat haar kastanje bruine ogen in de mijne smelten.

"Goede avond Isabelle, welkom in huize Styles".

Reacties (1)

  • AmorAmor

    Ik ben heel benieuwd wat ons als lezers met zo'n Harry Styles staat te wachten. Weer geweldig geschreven(H)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here