Foto bij Hoofdstuk 12.

Isabelle Hardy


De wind waait hard en laat de takken van de treurwilg, die naast het huis staat, tegen mijn raam slaan. In stilte staar ik naar de takken , die soepel mee bewegen met de wind. De lucht staat is grijs van kleur, wat niet heel verrassend is in Engeland. Mijn rug leunt tegen de muur van de ingebouwde venster bank, mijn armen beschermend om mij heen geslagen, leunt mijn voorhoofd tegen het koude glas.

Ik voel me gebroken.

Ik heb vannacht amper oog dicht gedaan. Het grootste deel van de nacht, heb ik liggen huilen. Nadat Harry me achter gelaten had, ben ik maar weer gaan douchen. Mijzelf ontdoen van zijn, een rilling loopt over mijn rug bij de herinnering, sperma, was nog een hele klus geweest. Aangezien dit voornamelijk op mijn rug zat en zelfs al was ik nog zo lenig, ik kon er lang niet altijd bij.

Mijn tanden drukken in mijn lip, die nog steeds zeer doet. Met een vinger voel ik de smalle korst, die op mijn lip ligt. Mijn lip voelt iets gezwollen, via de weerspiegeling van het raam, zie ik dat het gelukkig mee valt. Als ik mijn ogen in de weerspiegeling zie, schrik ik. Ze zijn rood en gezwollen, wat niet heel verrassend is, maar de blik in mijn ogen is wat me zorgen maakt. Ik zie er van buiten net zo gebroken uit als ik me van binnen voel. Als Harry nu binnen zou komen, kon hij alles met me doen, ik had er de kracht niet meer voor.

Ik voel me zelf kwaad worden. Één dag. Één minuscuul klein dagje, heeft het hem gekost om mij totaal te breken en te onderrichten. 'Meneer Styles." Bah. Ik had hem zo genoemd, terwijl hij met mij bezig was geweest. Wie doet zo iets? Alleen deze zwakkeling.

En toch...

Ik kan er niks aan doen als de beelden, van Harry tussen mijn benen, weer opduikt. De spieren in mijn onderbuik spannen vol verlangen aan. Mijn lippen wijken als van zelf uit elkaar. Ik had hem zelfs aangeraakt, uit vrije wil, hij had het mij niet eens bevolen. Ik had zijn haren vast gepakt. Ik weet haast zeker dat hij goedkeurend had gegromd, toen ik zacht aan zijn haar getrokken had. Hij wist wat hij met mij gedaan had, mijn lichaam had geen poging gedaan, dit voor hem te verbergen. Ik was verraadden door mijn eigen lichaam.

Mijn handen ballen zich in vuisten en knijpen hard. Als ik ze open, zie ik kleine rode halve maandjes, de afdruk van mijn nagels in mijn handpalmen. Het is een gewoonte die ik in mijn tienerjaren had opgedaan, om stress te verlichten, wanneer een situatie weer anders liep dan afgesproken, of zoals ik het liever zou zien en hier totaal geen regie in had. Dit gebeurde dan ook vaak in het pleeggezin waar ik geplaatst werd op mijn 8e, nadat mijn beide ouders in een auto-ongeluk overleden.

Zayn had al een jaar bij het gezin gewoond. Zayn was uit huis geplaatst, omdat zijn moeder een junky was en zijn vader was volgens mij nooit in beeld geweest. Veel meer had Zayn er nooit over verteld. Zayn was al 14 jaar geweest toen we elkaar ontmoette.
Het gezin waar we zaten, was op zijn zachts gezegd harteloos. We werden niet mishandelt of zo iets, maar er was geen liefde voor ons, Zayn en ik. Voor hun eigen twee kinderen wel, logisch, maar als 8 jarige verlangde ik ook naar een knuffel of een complimentje. Gelukkig had Zayn zich meteen over mij ontfermt.

Toen hij 18 werd vertrok hij van het gezin, kapot was ik er van. Maanden hoorde ik niks van hem. Tot hij op een dag weer op de stoep stond, met een maatschappelijk werker. Zayn was maanden lang van de ene instantie naar de andere gestuurd. Hij had zijn beste pleidooi's gegeven en had aan al hun eisen voldaan, om voogdij over mij te krijgen. Ik was dolblij in zijn armen gesprongen toen hij vertelde dat ik bij hem mocht komen wonen.

Nu al weer ruim 10 jaar later wonen we nog steeds in dat kleine appartementje. Het is niet veel, niet zoals dit landhuis, maar het is thuis. Een glimlach speelt op mijn lippen en ik veeg een paar tranen weg met de mouw van de blouse.

Hoe heeft het toch zo ver kunnen komen?

Een klopje klinkt op mijn deur en doet mij op kijken. Het is het meisje, zat had eerder vandaag een ontbijtje voor me gebracht, wat nog steeds onaangeraakt op de tafel staat.
"Ik kom de vaat ophalen, mevrouw." Ik snuif, 'mevrouw'. Ik geef haar een knikje, waardoor ze verder de slaapkamer in komt om het dienblad van tafel te pakken. Ze blijft even twijfelt staan, als ze het eten nog ziet liggen.
"U moet wel eten, mevrouw." Haar stem klinkt bezorgt. Als ze zich naar mij om draait, lijkt ze te schrikken van mijn gezicht.

Zou ze weten voor wat voor monster ze werkt?

Ze loopt naar me toe en pakt mijn gezicht in haar handen. "U moet sterk blijven, mevrouw." Zegt ze bemoedigend, maar haar woorden doen me niks. Ze weet niet wat hij met me doet, of misschien ook wel. Zo dik zijn de muren waarschijnlijk ook niet, ze moet mij haast wel gehoord hebben gisteravond. Ik voel mijn wangen weer gloeien als mijn eigen kreunen in mijn oren klinken. Ik had nog nooit zoveel geluid gemaakt, ik had mijzelf altijd als een stille beschouwd.

Ik trek me bij het meisje vandaan.
"Je kan het meenemen, ik heb geen trek." Zeg ik en draai me weer naar het raam. Ik hoor het servies rinkelen als ze het dienblad oppakt en meeneemt.
Ik zucht diep en koel mijn gezicht aan het raam. Ik voel mijn ogen zwaar worden en zonder enige gevecht geef ik mij over aan het gevoel.

Als ik wakker word, merk ik dat ik onder de lakens in het bed lig. Ik kan me niet herinneren dat ik in het bed ben gaan liggen, maar mijn nek en rug zijn er blij mee. Ik frons als ik een schaaltje fruit en een glas water naast mijn bed zie staan, het meisje gaf niet snel op. Twijfelt wil ik een stuk fruit pakken, maar bedenk mij toch.
"Eet." Klinkt het streng vanachter mij als ik mijn hand terug trek. Geschrokken draai ik mij om en zie ik Harry aan de tafel in de slaapkamer zitten, met zijn macbook voor hem.
Ademloos kijk ik hem aan. Hij draagt het zelfde witte v-hals shirt als vanmorgen, ik moest mijn hoofd tegenhouden er meer van te vinden, dan dat het hem goed stond. Zijn hand, die vol ringen zitten, bewegen naar de gesp van zijn riem. Snel hervatte ik mijzelf.
"Ja, meneer." De woorden kwamen er steeds soepeler uit, maar de smaak die ze achter laten wordt steeds viezer.
Ik vis snel een stuk banaan uit de kom en stop het in mijn mond. Harry lijkt tevreden en richt zich weer op zijn macbook.

Ik pak het kommetje en het glas op en loop richting de tafel, Harry kijkt mij aan als ik naast de tafel sta.
"Mag ik aan tafel komen zitten, meneer?" Harry lijkt de tijd te nemen om te antwoorden, ondertussen bekijkt hij mijn lichaam. In zijn boxer en blouse ben ik maar nauwelijks bedekt. De blouse eindigt net over mijn billen, de boxer net iets daar onder en ik hoef niet te kijken om te weten dat mijn borsten zichtbaar zijn door de dunne witte stof.
Harry pakt zijn lippen vast en lijkt op te gaan in zijn gedachten.

Waar zou hij toch aan denken?

Misschien is het maar beter dat ik dat niet weet. Zijn ogen ontmoeten de mijne en een glimlachje speelt op zijn lippen. Het maakt hem bijna benaderbaar, als hij lacht.
"Ik heb kleren voor je meegenomen." Hij knikt naar een stapeltje op het voetenbankje aan het bed.
"Dank u, meneer." Prevel ik, twijfelt of ik wel dankbaar moet zijn, hem kennende is het een leren sm-pakje of zo iets.
"Je mag gaan zitten," besluit hij dan eindelijk.
Stil eet ik het fruit op, terwijl hij mij strak in de gaten houdt. Het is niet veel, maar ik voel dat mijn lichaam me dankbaar is, dat er eindelijk iets in gaat.

"Kun je mij de stapel kleren aangeven?" Vraagt Harry als ik klaar ben.
"Ja, meneer." Ik sta op en doe wat hij van me vraagt. Hij neemt de stapel aan en leg deze op zijn schoot.
"Kleed je om," beveelt hij. Een speels lachje staat op zijn lippen. Ik begrijp al waar dit na toe gaat en spreek mij zelf streng toe, dat het nooit zo erg kan zijn als gisteren.

Ik begin de knopen van de blouse los te knopen, als ik deze van mijn lijf laat vallen, zie ik een glinstering in Harry's ogen. Ik buig me voor over om de kleding te pakken, maar hij slaat mijn hand weg.
"Eerst uitkleden," zijn stem verraad hoe opgewonden hij is.
"Ja, meneer." Ik laat zijn boxer langs mijn benen omlaag glijden en stap er uit. Tevreden reikt Harry mij een rode string aan, gehoorzaam trek ik de string aan. Een huivering loopt over mijn lijf als hij vooroverbuigt en mijn tattoo aan raakt.
"Toch jammer," denkt hij hardop.
Ik krijg een bij passende bh aangereikt, die me perfect past. Als Harry mij nog eens goed bekeken heeft, krijg ik een beige pantalon met een wit kanten topje en wit colbert aangereikt. Onder de indruk van de mooie luxe kleding, voel ik de zijde zachte stof. Zoiets moois had ik nog nooit gehad.
"Vind je het mooi?" Vraagt Harry, een zelfvoldane grijns staat op zijn gezicht

"Ja, dankuwel, meneer."

Reacties (1)

  • AmorAmor

    Het feit dat hij zo rustig is, voorspeld weinig goeds denk ik...

    Arme Isabelle, iedereen snapt dat je je gebroken voelt(H)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here