We zijn op mijn kamer gaan zitten om dit gesprek verder te voeren, want ik weet niet zo goed hoe hij dit zal gaan oppakken.

"Hoe kun je nu zeggen dat je van mij houd? Na alles wat ik je ondertussen heb aangedaan, vergeet niet alle shit die vorig weekend gebeurd zijn".
Ik kijk hoe hij door de kamer heen ijsbeert, terwijl zijn handen wild door zijn haren gaan. "Mijn ouders houden niet eens van mij, hoe kun jij dan van iedereen, zoiets zeggen, lieg niet tegen mij verdomme!".

"Waarom moet je altijd overal een probleem van maken? Je snapt echt niks van het hele houden van, begrijp je de boeken wel die je leest? Ondanks alles wat je gedaan hebt, hou ik van je ja. Bedenk wel alle positieve dingen die je ook voor mij doet, je rijd midden in de nacht naar me toe. Je neemt me mee naar een burgertent, je geeft mij literatuur om te lezen. Je bedrijft de liefde met me, alsof je leven ervan af hangt, dat is liefde".
Hij bevriest halve wegen zijn pas, draait zich naar mij om en kijkt vol ongeloof.
"Wees niet bang, jij hoeft niet te zeggen dat je van mij houd. Ik verwacht nu niks van je, niks anders. Ik hoop alleen dat je het zelfde blijft, ondanks dat je weet dat iemand zielsveel van je houd".

Hij pakt zijn onderlip vast en kijkt me al denkend aan, dan geeft hij mij een oprechte glimlach. Er verschijnen kuiltjes in zijn wangen en zijn witte tanden komen bloot, hij loopt op mij af en sluit mij in zijn armen. "Dankjewel Katherina", hierop kust hij mij.
Ik weet niet of andere mensen het geaccepteerd hadden, als de persoon waar zij verliefd op zijn, een dankjewel kregen als ze gezegd hadden dat ze van die persoon houden, maar ik wel. Want ik weet dat hij ontzettend veel om mij geeft en dat hij mij alles geeft wat mogelijk is.

"Hoe is het eigenlijk met je moeder?" Hij kijkt op van zijn telefoon, we liggen ondertussen op bed en hebben ons zelf nog even tijd met z'n tweeën gegeven. "Prima naar omstandigheden, 1 van de jongens let op haar. Ik denk dat we het ergste deze week gehad hebben, althans dat hoop ik". Ik aai door zijn krullen terwijl hij verteld over zijn moeder, helaas worden we dan onderbroken door Archie. "We moeten gaan styles, ik moet echt terug, jij moet mee". Ik zie dat Harry zijn wenkbrauwen fronst, maar hij luistert.
"Archie heeft vast een goede rede waarom we weg moeten, maar ik kom zo snel mogelijk weer Kitty". Hij komt overeind en pakt mijn gezicht vast, hij kust mij. Zijn lippen duwt hij met kracht op die van mij, ik voel zijn lust in deze kus. Maar toch weet hij zich los te trekken, mij lichtjes hijgend op bed te laten zitten, door de lange kus.
"Ik bel je als ik thuis kom, doe voorzichtig Kitty, bel als er ook maar iets is".

Ik beloof dit keer dat ik meteen zal bellen als er iets is en zwaai Harry en Archie uit, terwijl Anna naast mij staat. "Je had het echt moeten vertellen, ik hoop dat je dat voortaan toch echt wel doet".

De zondag verloopt verder met mijn ouders, ze nemen mij en Anna mee op luxe diner en ik krijg zelf een nieuw sprei cadeau. Mijn ouders gedragen zich erg lief dit weekend, dat is ook wel iets wat ik nu nodig heb, ik kan het beetje extra liefde wel gebruiken nu Harry weer 3 uur van mij verwijderd is.
Ook is het fijn dat ze maar een paar keer Jace zijn naam hebben laten vallen, in gewone contexten. Helaas is de zondag te snel voorbij en komt de maandag steeds eerder om de hoek kijken.
Tegen negen uur in de avond vertrekken mijn ouders en gaan Anna en ik terug naar het appartement.

"Zullen we morgen na de lessen weer eens hardlopen?" Lachend kijk ik haar aan, maar mijn lach vergaat als ik zie dat ze serieus is. "Ik haat bewegen".
"Ja, je zou het is vaker moeten doen, goed voor je conditie. Je hebt niks voor niks yogabroeken". Ik ga in luid protest, maar uiteindelijk is het Anna die wint.

Dus zoals gezegd sta ik maandag tegen de avond in mijn yogabroek op de campus, vandaag was mega snel voorbij gegaan. Jace zat ver uit mijn buurt en af en toe zeiden we hallo tegen elkaar, wat voor nu goed genoeg was. Anna daar in tegen, heeft hem totaal genegeerd. De college's waren interessant en we zijn bijna klaar met het eerste deel, dan gaan we verder op nieuwe en minder bekende literatuur en daar heb ik vooral zin in.
Wat mij wel tegen zit is dat ik nog niks van Harry gehoord heb, hij heeft niet op mijn berichtjes gereageerd en niet gebeld zoals hij zou doen. Misschien is het zijn moeder wel, die toch iets lastiger is dan verwacht?
Ik stuur opnieuw een berichtje, met de boodschap dat ik hoop dat alles goed is.

Dan komt Anna aan gerent en huppelt een rondje voor mij, "kom op lui, van die bank af". We rennen over de campus en na 15 minuten stopt Anna, ze laat ons rek oefeningen doen en dan pas begint het.
We rennen tussen de huizen, auto's en af en toe word er naar ons gefloten. "God, zie je wel, we worden per minuut aantrekkelijker, dit is al de 3e die naar ons fluit". Ik moet lachen, waardoor ik mijn ademritme kwijt raak en al snel buiten adem tegen een muur geleund sta, "ik kap ermee, slavendrijver". Maar Anna geeft me maar 5 minuten om op adem te komen, dan maken we het rondje af en komen weer uit bij de campus.
"Je moet wel een cooldown doen hoor, anders verpest je je spieren". Ik kreun en doe met Anna mee, klagend dat zij de gene is die mijn spieren verpest heeft. Maar stiekem als we weer de trap op lopen, richting huis voel ik mijzelf tevreden.
"Jij mag eerst wel douche, klager".
Voor ik de douche instap check ik mijn telefoon, maar niks, geen berichte of gemiste oproep van Harry.

Na het douche besluit ik nog even aan te houden aan de gezonde vibe van Anna en maak met de restjes uit de koelkast een gezonde maaltijd. Ik hoor Anna zingen onder de douche terwijl ik de tomaten aan het snijden ben, ik neurie mee en niet veel later dans ik door ons appartement.
Als Anna aangekleed binnen kom zet ik de radio aan en pak haar hand, samen vliegen we door de kamer, als dansend en lachend.

Als we later weer uitgeput op de bank ploffen en we de salade eten die ik heb bereid besluiten we dat het mooi is geweest. We kijken series en trekken later op de avond een zak popcorn open, gewoon omdat we het wel verdiend hadden.
Tegen 11 uur gaan we naar bed en begin ik een beetje ongerust te worden als ik nog steeds niets van Harry heb gehoord. Als ik besluit te bellen kom ik er meteen achter dat zijn telefoon uit staat, ik ben hier verbaast om, want hij heeft zijn telefoon nooit uit. Nu vloek ik zacht, hopende dat ik het nummer van Archie ook had, maar helaas.
Misschien overdenk ik de boel wel, dat doe ik wel vaker.

Maar de dinsdag hoor ik ook niks en als het de woensdag ochtend nog zo is ben ik er klaar mee, ik ben ongerust.
"Anna, ik ga, ik neem een taxi. Wil je alsjeblieft de college's opnemen?" Ze knikt terwijl ze mij aankijkt, hoe ik mijzelf in mijn broek hijs. "Doe voorzichtig en bel mij, ook als er niks is.

Dat beloof ik en even later zit ik in een Taxi, hopend dat alles gewoon oké is.

Reacties (1)

  • gothicpop

    Oehh. Spannend.
    Ik hoop dat het niet te ernstig is:O

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen