Right from the start
You were a thief, you stole my heart
And I your willing victim
I let you see the parts of me, that weren't all that pretty
And with every touch you fixed them

Just give me a reason, just a little bit's enough
Just a second we're not broken just bent, and we can learn to love again
It's in the stars, it's been written in the scars on our hearts
We're not broken just bent, and we can learn to love again
~ Pink

"Laat hem los, of ik knal jullie leider overhoop, laat hem los!".
William kijk mij woedend aan, maar snauwt naar zijn mannen. Harry trekt zich los en pakt het pistool van de grond, terwijl ik nog steeds William strak in de gaten hou. Maar ik voel dat ik het niet meer hou, ik voel de tranen weer opkomen. Ik kan echt niet meer, dit is zo verschrikkelijk, zo beangstigend.
Harry ziet het en trekt mij bij William weg, "nu laten jullie ons gaan, zonder enige moeite".
Opnieuw knikt William en zijn mannen trekken zich terug, zijn leven is hem gelukkig veel waard. We zijn bijna bij de uitgang, als de stem van William door de hal klinkt.
"Maar Styles, laat het een waarschuwing voor jou zijn, dat je niet altijd kunt winnen". Ik zie Harry zijn kaak verstrakken en hij draait zich om, "je had mij niet aangekund. Je had daar 5 mannen voor nodig, jij slappeling".

Gelukkig laat Harry het daarbij en duwt mij naar buiten, hij richt zich tot zijn mannen en negeert mij. "Archie is hier niet, dus zoek hem verdomme, nu!" Ze knikken, ze praten met elkaar en ze gaan in groepen, elk een andere kant. Ze laten voor Harry een motor staat, zodat wij ook weg kunnen.
Maar Harry maakt geen aanstalten om weg te gaan, hij buigt en gaat met zijn haren door zijn half lange haar. Als hij omhoog komt kijkt hij mij aan, boos. "Wat dacht je wel niet? Hij had je kunnen verkrachten!"
Tranen komen omhoog, ik had gedacht dat hij mij zou bedanken, maar het tegendeel is waar.
"Wat? Je hebt geen recht boos te zijn op mij, wees blij dat ik je geholpen had, want die domme leden van jou, hadden je nog niet eens gemist!"
Zijn handen klemmen zich om mijn armen en hij trekt me tegen hem aan, "ik heb al het recht Kitty". Maar ik schud mijn hoofd, "nee dat heb jij niet! Jij hebt iemand vermoord, je hebt tegen mij gelogen!" Zijn ogen worden groot, hij laat me los en vloekt, "heeft William dat gezegd?" Ik knik, opnieuw vloekt hij.
"Oke, nou welkom in mijn leven. Ik heb inderdaad hun vorige leider zo hard geslagen, dat hij door zijn verwondingen is overleden. Je weet wat deze mannen doen, ze moorden zonder gevoel. Ze verkrachten zonder dat ze er enig spijt bij zouden voelen, ze hebben dingen bij mij gedaan, waar een normaal mens bij zou weg rennen. Zij stonden lachend om mij heen, net zoals ik dat bij hun zou doen. Want zo zijn wij, wij zijn fucked up.

Ik schut mijn hoofd en wil weg lopen, maar hij houdt mij tegen. "Waar denk jij heen te gaan?"
Ik probeer mijzelf los te trekken, vergeefs. "Weg van jou, weg van hier, weg van dit alles". Maar hij legt zijn hand in mijn nek en duwt met kracht zijn mond op die van mij, zijn tong duwt hij door mijn lippen en ik voel hoe mijn lichaam zich overgeeft. Ik zoen hem terug, terwijl mijn handen, zijn nu kortere haren vast pakt.
De hele gebeurtenis is zo snel gegaan, het ene moment had ik nog in de greep van William gezeten, nu ben ik weer in de greep van Harry, dit is echt niet gezond. Ik moet terug naar de uni, ik verkloot zo mijn semester.
Ik weet de kus te verbreken en staar naar Harry zijn borst.
"Je moeder is in je appartement, laten we naar haar toegaan, ze was er niet goed aan toe". Harry start de motor op en we rijden naar zijn huis, als wij binnen komen ligt zijn moeder te slapen op de bank. Ze heeft een gezonde kleur op haar wangen en aan het appartement te zien, heeft ze ook wat opgeruimd.
Harry zet wat spullen overeind en negeert mij, de stilte die er nu heerst is ongemakkelijk en ik voel mij zo ontzettend alleen. Ik voel nog steeds de handen van William over mijn lichaam en zijn lippen om mijn huid. De jongen waarvoor ik dit allemaal heb gedaan negeert mij en is woedend.
Dan besluit ik dat het genoeg is, ik heb genoeg gegeven en ik moet door. Door met mijn toekomst en dat betekend studeren, ik kan niet door de weeks hier zijn.

"Harry, ik moet terug naar Harvard".

Harry

Ze was weg gegaan, ze had mij vluchtig een kus gegeven en dat was het. We hadden niet kunnen praten, ik had niks gezegd over wat er gebeurd was. Ik had ook stom op haar gereageerd. Ik was boos geworden, terwijl ik blij had moeten zijn.
Ze heeft zich in een positie gedwongen waar ik van onder de indruk had moeten wezen, mijn kleine onschuldige Kitty had mijn bende aangestuurd. Ze was zo dapper geweest een pistool te gebruiken tegen William en mij zo te redden.
Wat doe ik? Ik schreeuw tegen haar, ik word kwaad, verdomme!

Deze 2 weken heb ik haar gebeld, maar elke keer kreeg ik haar voicemail of een berichtje dat ze het te druk had en zelfs 1 keer nam Anna op. Die mij afsnauwde dat ik niet meer moest bellen en haar met rust moest laten, wat ik hierna gedaan heb.
Ik zelf heb deze 2 weken mijn best gedaan om zowel voor mijzelf, als voor mijn moeder en voor Archie te zorgen. Mijn mannen hadden Archie in een andere vervallen loods gevonden aan de andere kant van de stad. Archie hadden ze heftig gedrogeerd en hierna in elkaar geslagen, hij heeft nog een ander halve dag bloed gespuugd en ik was toch bijna naar het ziekenhuis gegaan. Maar gelukkig knapte hij op en gaat het beter, maar het leven in een klein appartement met Archie en mijn moeder maakt mij gek.
Want mijn appartement is niet meer wat het was, veel spullen waren kapot en ik heb veel moeten weg gooien. De vaas en kussens die ik voor Katherina heb aangeschaft waren vernield. Alleen de deken, waar ze zich vaak onder verstopte, als ze aan het lezen was, is er nog.
Ik zit nu, met die deken op de grond tegen de muur, Archie licht op mijn bed te slapen, mijn moeder op de bank. Ik strijk door mijn haren en kan er maar niet aan wennen, dat het zo kort is. Het groeit wel weer aan, daar niet van. Mijn haar is extra gaan krullen nadat ik met tegenzin naar de kapper ben gegaan. Het moest in een model geknipt en het is daardoor zelfs nog wat korter, het gevoel dat het gaf toen ze het afsneden was verschrikkelijk. Mijn uiterlijk is mijn visitekaartje, het straalt uit dat je niet met mij moet fucken. Maar op 1 of andere rede, zie ik er veel volwassener uit, in een verschrikkelijk opzicht.
Op mijn rechter arm, hebben ze het logo van hun gang getatoeëerd. Nu moet ik dus grof geld gaan betalen, hierover heen iets te laten zetten. Verder ben ik er redelijk goed van afgekomen, ze hebben me flink in elkaar geslagen, maar dat kon ik aan. Maar elke keer als ik in slaap weet te vallen, komt de pijn in de ogen van Kathy weer naar voren, als ze wordt gezoend door William. Hij brak mij er mee, met alles wat hij gedaan heeft, stelde alle lichamelijke klappen niks voor. Maar de manier hoe hij haar zoende, dat brak me.

Mijn moeder komt overeind van de bank en loopt op mij af, "kom Harry, je moet slapen".
Maar ik snauw haar af, ik wil niet slapen, ik kan niet slapen. Maar ze geeft me een harde tik en trekt de deken van mij af, hier reageer ik meteen op. Ik spring overeind en gris de deken terug, "afblijven".
Ik zie de verbazing over haar gezicht gaan, maar dan, ja wat? Medelijden?
"Harry, wanneer heb je voor het laatst contact gehad met Katherina?" Ik voel mijn maag zich omdraaien als haar naam genoemd wordt, het gevoel van overgeven ligt dicht bij.
"Toen ze hier weg gegaan is".
Mijn moeder pakt haar lip en gaat op de bank zitten, ze klopt naast zich en ik ga zitten. "Je voelt je ziek, is het niet?"
Ik knik naar haar, dat voel ik zeker, maar hoe precies is lastig uit te leggen.
"Waarom toon je opeens zo'n interesse in mij? Dat deed je voorheen ook niet", snauw ik mijn moeder af, kwaad door haar zachte woorden. Ze is sinds 2 weken een ander mens, of het komt omdat ze nu vrij is van de drugs of dat er iets anders gebeurd is, weet ik niet.

"Schat, je bent niet ziek door wat er gebeurd is. Je hebt last van de liefde, of je dat leuk vind of niet".

Haar woorden slaan in als een bom, ik kijk mijn moeder hopeloos aan en dan gebeurd het. Ik huil, als een klein kind begin ik te huilen in de deken. Mijn moeder trekt mij tegen zich aan en sust me, zoals ze dat bijna nooit deed.
"Godver, ik hou van haar".
Ze gaat met haar vingers door mijn haren, terwijl ze mij dicht tegen zich aan drukt.
"Heb je dat ook wel eens gezegd?"
Ik schut mijn hoofd en kijk op, "nee, ik ben boos op haar geworden". Mijn moeder lacht bespottelijk naar me, maar trekt mij terug als ik op wil staan.
"Jou prinses is door een hel gegaan voor jou, waarschijnlijk al vanaf het moment dat je haar leven in stapte. Als je haar wilt houden moet je op je knieën smeken om haar vergeving, als je dat niet wilt of niet kunt, laat haar dan met rust".

Ik slik, mijn moeder heeft gelijk, ik denk voor de eerste keer in haar leven. Ik moet naar haar toe, ik moet zeggen dat ik van haar hou.

Godverdomme ik hou van haar, ik hou van Katherina.

Ik wil haar niet meer missen, niet meer tegen het gevoel vechten, ze moet het weten. Ze moet weten dat zij mijn alles is, ze moet weten dat zij mijn leven is.

Ik sta op en pak de autosleutels van tafel, "waar ga je nu naartoe?"
Mijn moeder kijkt me vragend aan, terwijl ik mijn schoenen aantrek.
"Ik ga naar Harvard, ik ga haar vinden en doen wat je mij vertelde. Ik ga smeken om vergeving en haar vertellen dat ik van haar hou".

Reacties (2)

  • AmorAmor

    Ja het gaat eindelijk gebeuren, hij heeft het eindelijk beseft.(H)

    4 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Yesss Harry goed dat je dit eindelijk door hebt!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen