Foto bij Hoofdstuk 23.

Harry Edward Styles


Het moment dat ze aan tafel schuift begint ze te eten, blijkbaar wil ze snel uit mijn buurt zijn. Maar ik heb andere plannen, de ondertoon die ze mij gaf, voor ze de badkamer in vluchtte. Ik kijk op als ik mijn lege glas kapot knijp, vloekend veeg ik het glas van mijn schoot, ik moet proberen mij minder op te winden, maar dat gaan soms zo moeilijk.
Mijn handen jeuken, ik wil haar het liefs bond en blauw slaan.
Vanochtend vroeg had ik het filmpje van haar, tussen mijn benen opgestuurd naar Zayn. Ik ben zo benieuwd wat het met hem doet, ik zou zo graag zijn gezicht zien.
Ik wacht tot ze haar ontbijt opheeft, ikzelf heb geen trek. Dan probeert ze zichzelf te excuseren, zodat ze van tafel kan. Maar helaas, dat gaat niet gebeurden. Ik ga staan en loop naar haar toe, ik ga achter haar staat en pak haar haren vast. Ik wind ze om mijn hand en met een ruk, trek ik haar naar achteren. Ze geeft een schreeuw van de pijn, haar ogen kijken angstig naar mij op, terwijl ze pijnlijk hard over de stoelleuning getrokken word, door mijn grip.
"Dacht je dat ik het niet door zou hebben, dat je er mee weg zou komen, om mij zo'n toon te geven?"
Ze jammert, "nee meneer. Het spijt me echt heel erg, alstublieft". Maar ik heb geen medelijden met haar, ik was gisteren te soft, ik had niet bij haar moeten blijven. Toen ze tegen mij aan in slaap gevallen was, had dat rare gevoel in mijn buik, weer meester van mij gemaakt. Misschien ben ik wel meer boos op mijzelf dan op Isabelle, maar goed, zij krijgt het te verduren.
"Ik kan je alvast mededelen dat jou badkamer deur niet langer op slot kan, zodat er voortaan geen weg meer is om te vluchten".
De tranen rollen over haar wangen, waarschijnlijk omdat haar enige stukje veiligheid haar word ontnomen.
"Het dringt niet tot mij door, dat ondanks alles wat ik je heb aangedaan, je niet breekt. Je niet lijkt te snappen dat je geen eigen keuzes meer in je leven hebt, want je blijft hier, tot ik je zat ben en je nek omdraai".
Heftige snikken verlaten haar mond, ze zit op het randje van hyperventileren. "Als je je leven lief bent, daag je dan verdomme niet uit, want ik ben je al bijna zat. Dan stuur ik Zayn elke week een stukje van jou lichaam, terwijl jij netjes opgebaard ligt en dat willen we niet he?" Daar heb je het, ze raakt totaal in paniek, ze hapt paniekerig naar adem. "Willen we dat?" Het boeit mij niet, dat ze nu amper kan praten, ik trek haar nog meer naar achteren, waardoor ze nog moeilijker adem kan halen. "Nee, meneer styles", ze weet het uit te brengen, maar het moet uit haar tenen komen.
Dan laat ik haar los, grote teugen lucht zuigt ze naar binnen. Terwijl ze zichzelf onder controle probeert te krijgen, ga ik er even bij zitten.
"Je hebt je verschrikkelijk gedragen, mij boos aanspreken en dan jezelf opsluiten?" Haar schouders gaan nog steeds heen en weer, door de snikken die haar mond verlaten.
"Maar ik heb wel iets bedacht, waardoor je dat nooit meer zal doen. Haar angst kan ik ruiken, terwijl ze jammert.
"We gaan vandaag in de woonkamer doorbrengen, ik heb mijn werk daar al liggen". Ik sta op en trek haar van de stoel af, "maar terwijl wij daar heen gaan, loop jij niet op je voeten". Ze kijkt verbaast, haar tranen lijken op en ze snikt alleen nog wat na. "Jij kruipt op je handen en knieën achter mij aan", haar mond zakt open van verbazing. "Wees blij dat ik geen riem om je nek bind, nou op de knieën!"
Ze zakt neer en terwijl ik haar voor ga kruipt ze achter mij aan, ik grijns van het aanzicht. Dit is beter, veel beter. Ik had haar mij nooit mogen laten aanraken gisteren, ik was zwak.

Ik hou de deur open en laat haar de woonkamer binnen, ik zie dat ze even om zich heen kijkt, naar de lichte ruimte. Ik ga aan de tafel zitten die er staat en open mijn macbook, ik heb over 10 minuten een video gesprek met de dokter, erg benieuwd of hij alles heeft kunnen regelen zoals ik gevraagd had.
"Ik heb zo een belangrijk video gesprek, hierna heb ik nog wat ander werk. Jij gaat daar staan," ik wijs naar het midden van de kamer. Ze kruipt er heen en kijkt me met haar puppy ogen aan, "ga staan". Ze doet wat ik zeg, maar is niet gerust. "Nu, danseresje van mij. Jij draait pirouette's tot je er letterlijk bij neer valt, nou waar wacht je nog op!"
Ze slikt en maakt de eerste pirouette, ik kijk grijnzend naar haar, terwijl ze doet wat ik zeg.

Ik kijk op als mijn macbook een geluid maakt en ik klik op het groene horentje en zie de dokter. "Ik wil je niet horen, als je dit gesprek stoort, zwaait er wat".
Dan richt ik me op mijn zakengesprek, de dokter heeft een plan voor over een maan uitgestrekt. Iedere week neemt hij nep patiënten aan, die hij medicatie voorschrijft. De medicatie gaat direct naar mij, hij denkt wel dat we een leverancier moeten hebben. "Waarom schrijf je je niet in bij een verzorgingshuis? Daar hebben ze veel troep nodig, daar kunnen we toch ook mee sjoemelen? Je schrijft meer voor en geeft minder, wat je minder geeft aan hun, geef je mij". Hij knikt en denkt na, hij zegt dat er heel veel mogelijkheden zijn om dit te doen, "zet ze allemaal op papier, ik wil het einde van de dag hebben".
Hiermee eindig ik het gesprek en kijk even op, ik zie dat ze nog steeds de pirouette maakt. Ik had gelezen dat danseressen een trucje hebben om minder snel duizelig te worden, blijkbaar heeft Isabelle dit trucje goed onder de knie.
Ik ga verder en lees een samenvatting van Mike, hij heeft wapens verhandeld en dit geld weer wit gemaakt. Maar ik moet zeker weten dat er niks fout is gegaan, ik ga op in mijn werk en vergeet Isabelle voor een moment. Tot ik een harde bonk hoor, ik kijk op en zie haar op de grond liggen. Haar handen pakken haar hoofd even vast en ze knijp met haar ogen, ik zie dat het vel bij haar voeten open ligt. Ik sta op en loop naar haar toe, "je krijgt 5 minuten om bij te komen. Hierna, opnieuw!" Ze grijpt mijn broekspijp vast en smeekt me, "alstublieft, mijn voeten". Maar ik trek mijzelf los, "5 minuten".

Jammerend hoor ik Isabelle huilen, terwijl ik weer ben gaan zitten. Ze weet op te staan en knijpt verwoed weer met haar ogen, als ik meld dat de tijd om is, begint te zweer. Maar dit keer, valt ze veel vaker om, terwijl de grond besmeurt word met het bloed dat onder haar voeten vandaan komt. Maar ik toon nog geen medelijden met haar, het is nog niet erg genoeg.
Pas als ze haar been niet meer omhoog krijgt en haar lip kapot beten heeft, besluit ik dat het genoeg is. Op dat moment zakt ze opnieuw door en kijkt naar mij op als ze op de grond zit, bang wat ik zal zeggen, Maar ik wenk haar, ze kruipt naar mij toe en houd stil voor mijn stoel.
"Ga netjes op je knieën zitten, je handen open op je schoot, rug recht". Ze doet wat ik zeg, ik kijk even op haar neer, maar focus mij dan weer op het laatste beetje werk voor de lunch.
Als ik klaar ben zie ik Isabelle met haar ogen dicht naast me zitten, nog steeds keurig in de houding. Ik sta op, tijd om te eten.
"Volg mij Belle", ik loop met stevige passen naar de eetkamer, daar staat de tafel gedekt. Grijnzend kijk ik achterom als ik Isabelle achter mij aan zie kruipen, als ik zit en zij om toestemming wacht om ook te gaan zitten wenk ik naar haar stoel. Jammerend gaat ze zitten en kijkt naar de sandwich voor haar neus, ik zie aan haar dat ze er niet blij mee is. "eet", beveel ik haar en ze neemt een hap. Voor ik zelf kan beginnen met eten gaat mijn telefoon, grijnzend kijk ik er naar en zie dat Zayn besloten heeft mij te bedreigen. Hij is woedend over het filmpje wat ik gestuurd heb, "Zayn vindt jou nieuwe dansoutfit niet zo geweldig". Ik schuif de telefoon haar richting op en ik zie hoe Isabelle zich verslikt als ze leest van Zayn schrijft.
"Jij hebt serieuze hulp nodig, je bent gestoord". Ze sist naar mij als ze is bijgekomen van een hoestbui, vurig kijk ze mij aan. Maar ik negeer haar, ga verder met eten.
Met een verbaasde uitdrukking kijk ik op als ze het bord van zich afschuift en gaat staan, de pijn van haar voeten weg bijtend op haar onderlip.
Als ik zo naar haar kijk wil ik maar 1 ding, Jezus, ik heb serieus hulp nodig...
Ik grinnik om mijn eigen gedachten en dan zie ik hoe ze het op een lopen zet, ik geef haar een voorsprong en ga haar dan achterna.
Als ik door de hal loop roep ik, "als ik je vind moet jij zoeken Isabelle". Ik zoek door het huis, als ik haar uiteindelijk zie, ze staat gewikkeld in een gordijn.
Ik zet mijzelf tegen haar aan en fluister in haar oor, "tikkie jij bent hem". Ze krimpt in elkaar en probeert weer weg te lopen, maar ik steek mijn been uit en ze valt.
"Ik haat het als mensen mij niet gehoorzamen, als jij mij kwaad wilt maken, ben je goed op weg Belle". Ze krabbelt overeind en de angst in haar ogen maakt plaatst voor vuur, ze wordt woedend.
"Het kan mij niet schelen of ik je kwaad maak, ik wil hier weg, jij bent helemaal gestoord. Ik haat je! Je bent compleet gestoord!" Ze strompelt weer achteruit als ik op haar af kom, "ga weg, ga weg!" Ze blijft gillen, maar ik pak haar vast en trek haar naar mij toe.
"Je wint mij op zo schatje, pas maar op".



Hey lieve lezers!
Sorry voor de afwezigheid, maar het was allemaal een beetje hectisch.
Heel veel werk en mijn beide ouders kwamen in het ziekenhuis te recht, dus mijn hoofd stond even niet zo naar schijven.
Veel lees plezier en hopelijk houden jullie het nog uit met Harry(H)

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Ooh no hopelijk gaat alles goed met je ouders(flower)

    3 weken geleden
  • AmorAmor

    Hopelijk gaat alles goed, blij dat je terug bent!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen