Foto bij H99: Training heropstarten ~ Nick

In gedachten verzonken keek ik naar de zon die langzaam op kwam. Een lichte bries blies in mijn gezicht en ik sloot mij ogen. Ik had de hele nacht op wacht gestaan, maar er was niets gebeurd en de ochtend was vredig aangebroken. Kort blikte ik naar binnen, waar ik Khana nog in bed zag slapen. Ze was niet meer bijgekomen nadat ze buiten bewustzijn was geraakt en hoewel ik haar eerst probeerde wakker te maken, had ik dat nadien opgegeven en gewoon op wacht gestaan. Aangezien de meeste wezens in het donker werkten, leek de situatie voor mij nu veilig genoeg en ik stond op, om dan naar binnen te gaan.

“Nick?” hoorde ik opeens en ik draaide me om. Ik was bezig met mijn ontbijt en ik zag Khana bewegen. Meteen sprong ik op met de woorden: “Nee, wacht! Niet opstaan!” Khana bevroor midden in haar beweging en ik keek gealarmeerd naar mijn broze constructie die ik rond haar schouder had opgesteld. Een glas water balanceerde op een ander glas tegen haar schouder terwijl er rond de glazen een handdoek lag. “Nick, wat ligt er in mijn nek?” vroeg Khana wantrouwig en ik verwijderde de glazen. “Koud water. Ik heb eerst geprobeerd om met ijs die plek tussen je schouder en nek te laten afkoelen, maar dat ijs smolt even snel als dat ik het in een vlam zou houden. Aangezien dat ijs maken te lang duurt, verwissel ik gewoon om de zoveel tijd het glas koud water”, legde ik uit en ze kwam moeizaam overeind. Hoewel er niets te zien viel, voelde ik nog steeds de warmte er van af stralen als ik mijn hand erboven hield. Ze zuchtte en zei: “Mijn schouder brandt nog steeds… Jammer genoeg heb ik het laatste restje van dat helend drankje al opgebruikt.” Ik humde even en zei: “Dan zit er niet veel anders op dan wachten tot het over gaat. Wil je al ontbijten?” “Is het al ochtend? Wat is er nog gebeurd?” vroeg ze ontzet en ik knikte. Terwijl ze uit bed stapte en mee naar de tafel wandelde, zei ik: “Er is niets bijzonders meer gebeurd. Davion is weggelopen en ik heb vannacht de wacht gehouden, maar alles bleef rustig.” Khana knikte en er lag een droevige blik in haar ogen, maar ze begon te eten en ik vroeg er maar niet achter.

Een gsm begon te rinkelen en ik keek op. Ook Khana keek op en met een zak bevroren spinazie op haar schouder stond ze op. Ze pakte haar gsm, maar schudde haar hoofd en zei: “Nee, het is de jouwe.” “Echt? Ik kan me niet herinneren dat ik die beltoon heb”, zei ik verrast en nam mijn gsm uit mijn rugzak. Het nummer dat op het scherm stond bezorgde me echter stress en ik slikte even, waarna ik opnam. “NICK NEWLAND!” schreeuwde de stem door de gsm en ik kromp ineen. Khana keek me gefronst aan en ik antwoordde: “Ehm… ja dat ben ik.” “IK WEET DAT JIJ HET BENT! IS HET WAAR WAT IK GEHOORD HEB?” riep de stem boos en ik slikte. “Wat heb je dan gehoord?” “DAT JE JOUW TRAINING NIET MEER DOET!” riep de stem nog luider en ik hield de gsm wat verder van mijn oor. Khana kreeg een geamuseerde grijns op haar gezicht die ze probeerde te verbergen achter een glas water. Voordat ik iets kon zeggen, klonk er een zucht en ik fronste verrast. “Nick, je moet terug trainen. Echt trainen. Ik bedoel daarmee niet jouw huidige conditie onderhouden, maar degelijk beter worden”, zei de stem toen en het bleef even stil. Net toen ik wou vragen waarom dat dat opeens nodig was, zei de stem: “Er zijn vreemde zaken gebeurd in de onderwereld. Er gaan geruchten rond dat de duistere elfen een nieuwe heerser hebben en er zou een grote oorlog hebben plaatsgevonden… Er staat iets te gebeuren, Nick, en wij moeten ons ook voorbereiden. Daarom moet je jouw training verder zetten vanaf waar wij zijn gestopt.” Ik knikte en antwoordde ernstig: “Oké, begrepen.” “Mooi”, zei de stem en hing toen op.

“Wie was het?” vroeg Khana en ik wreef met een zucht over mijn gezicht. “Mijn leermeester in de gevechtskunsten… Ik herinner me nu dat ik zijn gsm-nummer speciaal een ander muziekje had gegeven, zodat ik meteen zou weten dat hij het was”, zei ik met een kreun en Khana gniffelde even. “Geen goede band precies?” “Dat valt nog mee, hij was alleen nooit tevreden en zijn leerwijze was een… beetje… streng”, zei ik terwijl er een korte rilling door me ging bij de herinnering aan één van zijn trainingen. Khana kon het niet laten om hoofdschuddend te grinniken, maar werd serieus toen ze me bezorgd zag fronsen. “Is er iets?” vroeg ze en ik keek haar even nadenkend aan. Aan de ene kant wou ik haar wel vertellen over het nieuws uit de onderwereld, maar iets in me hield me tegen. Misschien omdat ze ervaring had met elfen? Of omdat ik haar nog steeds niet volledig vertrouwde?

Net toen ik een leugentje wou verzinnen, werd er een grote schaduw op onze kamer geworpen en zowel Khana als ik keken verbaasd naar het raam. Een gigantisch kaal lijf blokkeerde het zonlicht en ik transformeerde spontaan naar mijn halve kitsune-gedaante. Khana greep al vloekend haar dolk vast en ik keek haar met opgetrokken wenkbrauw aan, maar ik snapte haar reactie wel. Er was namelijk maar één uitgang en dat was het schuifraam dat dit wezen net blokkeerde. Het wezen leek ons echter te negeren en stapte verder. Meteen liep ik naar het schuifraam en zodra ik deze opende, klonken er verschillende kreten en kabaal. Een wezen van ongeveer tien meter hoog liep verder het land in en verpletterde alles wat op zijn pad kwam. “Nick, volgens mij hebben we een probleempje”, zei Khana en ik knikte: “Een probleempje van tien meter hoog ja.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen