Foto bij Hoofdstuk 28.

Isabelle Hardy


Ik eet stilletjes door, als Harry weggeroepen wordt. Het is een groot stuk entrecote, waar ik mijn best voor moet doen om het weg te krijgen. Harry lijkt er erg van te genieten, al het eten hier was heerlijk, maar toch mis ik nog steeds mijn salades en groene smoothies. Met al dat eten, de koolhydraten en mijn verminderde uren beweging, zou ik in no-time aankomen. Ik zucht diep en ga verder met het grote stuk vlees op mijn bord. Ik was begonnen met de groente, dat deed ik altijd want dat zou de spijsvertering opstarten en zou zo het vlees beter kunnen verteren.

Harry komt de eetkamer weer binnen gelopen, de ontspannen houding die hij deze middag gehad had, lijkt verdwenen. Zijn lichaam is hard, sterk en dominant. Deze houding van hem maakt mijn hoofd gek, het wind mij op en maakt me te gelijkertijd op mijn hoeden.
Hij neemt plaats op zijn plek en eet verder.
"Isabelle." Zelfs zijn stem is anders en een angstig gevoel bekruipt me.
"Ja, meneer?" Ik hoor de angst in mijn eigen stem. Wat zou er gebeurt zijn?
"Zayn heeft één van mijn mannen gepakt, Mike." Hij kijkt mij strak aan. Ik zie zijn kaak aanspannen. "Hij wilt Mike ruilen, voor jou." Ik voel mijn hart een sprongetje maken, betekent dit dat ik eindelijk naar huis mag?
"W-wanneer, meneer?" Vraag ik voorzichtig, om mijn geluk te verbergen. Harry's harde gezicht lijkt voor een tel te verzachten en even zie ik emotie in zijn ogen. Gekwetst. Hij kijkt gekwetst, door het idee dat ik weg wil? Voor ik de emotie in zijn ogen, met zekerheid kan benoemen, verhard zijn gezicht weer.
"Denk je echt dat ik, dat ik in ga op zijn ruil?" Ik hoor boosheid in zijn stem en kruip een beetje in een. Met één ruk aan de armleuning van mijn stoel, trekt hij mij dicht bij hem. Hij pakt mijn kin vast, waardoor ik gedwongen ben hem aan kijken.

"Ik ga mijn speeltje niet terug geven, ik ben nog lang niet met je uit gespeeld."

Ik zuig mijn longen vol lucht en houd deze even vast. "Wat betekend dat voor mij, meneer?" Harry grijnst breed en likt zijn lippen. "Dat betekent, lieve Belle, dat als Zayn mij Mike niet terug geeft, ik je net zolang laat lijden, tot Zayn toe geeft." Mijn ogen worden groot. "Laten we voor jou hopen, dat Zayn zijn ruggengraat nog niet terug gevonden heeft." Ik slik en probeer mijn tranen tegen te houden. Harry veegt mijn haar achter mijn oor en speelt er nog even mee.
"Dus, ik ga aan het werk. Beginnend met contact leggen met dat onverantwoordelijke broertje van je en jij gaat braaf naar je kamer. Ik wil geen kik van je horen, ik raad je aan, mij geen extra reden te geven om jou te straffen."
"Ja, meneer Styles." Mijn stem trilt en doet hem glimlachen.
"Ga." Ik sta meteen op en loop naar mijn slaapkamer.
Als ik de deur sluit, laat ik mij langs de deur omlaag zakken en laat ik mijn tranen gaan.


Zayn Malik


Ik loop ijsberend door de ruimte. Mike is nu al 5 uur in mijn handen en ik heb nog niks van Styles gehoord. George heeft er voor gezorgd dat de boodschap bij Styles terecht was gekomen. Hij had al lang moeten bellen. Ik sla met mijn vuist op het bureau, dat in de kamer staat. Hij heeft haar al 2 weken, 2 fucking weken, waarin ik niks heb kunnen doen. Ik laat haar aan haar lot over, ik laat haar aan fucking Styles over. Het monster had haar helemaal gehersenspoeld. Het filmpje wat ik een paar dagen terug had gekregen, had me furieus gemaakt. De klootzak liet haar voor hem dansen en ze leek er nog plezier in te hebben ook. Issy houdt van dansen, dat weet ik ook wel, ik had niet voor niks haar jaren lang naar iedere dansles gebracht, maar niemand kan mij wijs maken dat ze uit vrije wil voor hem danste. Hij had haar gehersenspoeld, helemaal gek gemaakt.
De hele scene met de brandmerken, speelt zich elke nacht in mijn dromen af. De gedachte dat ze voor de rest van haar leven met zijn naam op haar lichaam rond loopt... Woede overspoelt me en ik sla mijn vuist hard tegen de muur. Vloekend pak ik mijn vuist vast. Mijn knokkels bloeden, maar dat is niet belangrijk op dit moment. Ik moet Issy terug krijgen. Ze hoort niet in deze wereld. Ze hoort in haar eigen wereld, met normale problemen, zoals sportschema's, gezonde recepten zoeken voor haar smerige groene smoothies en uitgaan met jongen, die ik weer weg jaag.

Dit is allemaal mijn schuld. Ik had haar nooit die stomme tattoo moeten laten nemen. Ik had gedacht dat het haar zou beschermen, als ze bij de bende zou horen. Ik dacht dat de mannen haar konden beschermen en dat hadden ze gedaan, behalve die ene dag. Waarom had ik haar verteld, waar ik die dag zou zijn? Ik had haar niks moeten zeggen, dan had ze thuis op mij gewacht, om daar tegen mij te schreeuwen, zoals ze normaal deed.

Elke dag mis ik haar, ik verdraag het niet om thuis te zijn. Iedere hoek van dat stomme huis, herinnert me aan haar. De keuken waar ze haar veel te gezonde voedsel maakte, de bank waar ze tv keek en haar kamer... fuck haar kamer, het rook er zelfs naar haar. Ik kan haar in haar bed zien liggen, of dansend voor haar spiegel. Ze hoort daar niet!
Fucking idioot, ik heb alles verpest. Jaren ben je bezig, dat meisje te beschermen. Ze was verdomme 12 jaar geweest, toen ik haar mee nam. God, wat was ze blij geweest, om bij mij in dit crappie appartement te komen wonen. Een eigen kamer te hebben. Ik had 2 banen, om voor ons te kunnen zorgen en haar naar haar danslessen te kunnen sturen. Het kind had altijd gedanst en ik liet haar deze passie niet weggooien, ook al sliep ik niet meer en god, wat was ik trots toen ze toe gelaten werd tot de dansacademie. Het was altijd al haar droom geweest, maar ze had nooit gelooft dat ze toe gelaten zou worden. Ik had het altijd al geweten, dat meisje had meer talent in haar kleine teen, dan ieder ander mens in zijn hele lichaam. En nu danste ze voor hém. Ik voel me weer misselijk worden. De hufter!
Over de hufter gesproken, mijn telefoon gaat en zijn naam komt in beeld.

Eindelijk.

"Styles...werd tijd." Neem ik op. "Malik, kerel, hoe gaat het er mee. Heb je mijn filmpje ontvangen, zag dat zusje van je er niet heerlijk uit in dat strakke pakje?" Ik moet mijn kiezen op elkaar bijten, om me niet uit de tent te laten lokken. Ik hoor Issy'stem in mijn hoofd: "Laat je niet gek maken." Issy wist me altijd te kalmeren, niemand kent me zoals zij, maar nu is ze er niet om me te helpen.
"Je hebt de wereld een talent ontnomen." Probeer ik kalm te zeggen. "Dat is niet het enige wat ik ontnomen heb, Malik. Je zusje is lang niet zo onschuldig meer." Oké, dat was het. Ik wilde geen seconde langer aan de telefoon zijn met deze gestoorde maniak.
"Wil je man terug of niet, Styles." Grom ik. "Neem aan dat je je witwasser terug wilt." Ik hoor Styles lachen.
"En jij denkt je zusje terug te krijgen." Hij had de boodschap toch gekregen. Wat bazelt hij nu? "Maar ik ben nog lang niet met haar uit gespeeld." Wat lult hij? Spelen? Hij martelt haar.
"Dan kun je gedag zeggen tegen je witwasser."
"Of jij tegen je zusje, wie denk je dat er eerder toe geeft?" Ik hoor de grijns in zijn stem.
"Val dood, Styles!" Roep ik kwaad. "Je heb tot morgen om Isabelle vrij te laten, of je man wordt om gelegd."
"Oh nee, nee, nee, Malik. Jij geeft mij mijn man terug of je zussie krijgt het te verduren. Brandmerken is bij lange na niet het ergste wat ik haar aan kan doen."

Kwaad gooi ik mijn telefoon kapot tegen de muur als hij ophangt.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen