Foto bij Hoofdstuk 37.

Harry Edward Styles


Pijn ik voel zo veel pijn, het is lang terug, dat ik het zo intens gevoeld heb. Ik knipper met mijn ogen tegen het velle licht en kijk voorzichtig naar buiten, mijn ogen laten wennen aan het licht.
Ik snap niet hoe ik hier kom, het laatste wat ik mij kan herinneren is Isabelle die mij dwingt mijn telefooncode te geven. Die trut duwde volgens mij haar vingers in mijn wond.

Fuck, Belle, ze is weg natuurlijk. Ze is meteen nadat ze de kans weer had gevlucht, Zayn moet wel heel verbaasd zijn dat ik zo slordig geweest ben.

"Fucking hell, klotezooi". Snauw ik hardop als ik omhoog kom, ik kijk verbaast als ik zie dat mijn arm en buik netjes zijn verbonden. Dan pas vallen mijn ogen op het lichaam naast mij, ik voel mijn hart even stoppen.
Daar ligt Bell, in mijn leren jack. Dit aanzicht laat mij een vreemd gevoel geven, ik voel hoe ik het warm krijg van binnen en het liefst dit wil vasthouden.

Ze ziet er niet uit, ze zit nog onder de bloedresten, mijn bloedresten. Ik grom als ik nog meer ophoog kom en mijzelf naar haar toe draai, met trillende vingers aai ik over haar haren en haar gezicht.
Ik nesten mij beter in de kussens en leg mijn zere arm voorzichtig over haar heen, ook weet ik haar beter toe te dekken en blijf ik naar haar kijken.
Ik blijf kijken naar het meisje dat ontsnapt is van het monster, dat ze zo ontzettend veracht. Althans ik dacht dat ze dat deed, maar als ze dat deed, was ze weg gegaan. Dan was ze nu niet gebleven en had ze veilig bij Malik gezeten. Maar ze heeft de keuze gemaakt om bij mij te blijven, waarschijnlijk om mij nog te redden ook. Als ze mij daar had achter gelaten, was ik hoogst waarschijnlijk dood gegaan.

Het woord dood klinkt opeens bekend in mijn oren, iemand heeft dat tegen mij gezegd. Zou ze mij toch dood gewild hebben? Dat kan ik begrijpen, ze is lang niet de enige die dat graag zou willen. Dat blijkt maar weer aan mijn zere lichaam, ik ben een gewild object.

Dan uit het niets zie ik dat ze haar ogen opent en mij recht aanstaart, we happen alle 2 naar adem. Waarschijnlijk, alle 2 om verschillende redenen.
Ik zie hoe zo omhoog komt en mijn arm glijd van haar af, een kreun valt van mijn lippen.
Haar ogen vullen zich met tranen als ze mijn hand voorzichtig vast pakt en zich naar voren duwt en mij kust, ik lig letterlijk bevroren op bed.

"Je leeft nog, je bent niet dood gegaan. Ik dacht dat je dood zou gaan, ik dacht het echt". Ze huilt, terwijl ik haar verward aan kijk. Ik snap niet dat ze om mij zou huilen, ik snap het echt niet.
"Ik ben niet zo makkelijk te vermoorden hoor, Isabelle". Schor weet ik tegen haar te praten en ze lacht naar me, "sst, niet praten. Ik zal water voor je halen". Ik laat mij terug vallen en kijk hoe ze van bed kruipt, een paar passen zet en terug loopt.
"Het spijt me, meneer, dat was niet netjes". Ik rol met mijn ogen en snauw naar haar, "haal dat fucking water nu maar". Ik maak me er kwaad om dat ze zo bezorgd is, waarom haat ze mij niet? Waarom kan ik niet accepteren dar ze dat niet doet? Jezus Styles, watje.

Maar als ze terug komt neem ik dankbaar het water aan en klok het naar binnen, ook heeft ze een trosje druiven bij zich. Ze plukt er 1 van af en houd deze voor mijn mond, ik kijk haar aan terwijl ik mijn mond open en langzaam kauw ik erop.
Dit lijkt wel de omgekeerde wereld, paar weken terug lag Belle op bed, voerde ik haar fruit. Maar zin om er tegen in de gaan heb ik niet, ik ben uitgeput.

Even sluit ik mijn ogen, maar dan word er op de deur geklopt. Ik open mijn ogen en zie James binnen komen, hij legt op mijn nachtkastje mijn persoonlijke spullen. "Hier zijn uw spullen, ik heb de sporen gewist, er is alsof er niks gebeurd is. Ik heb wat mannen erop uit gestuurd en niemand heeft iets mee gekregen van wat er gebeurd is, dus alles is zoals het moet wezen".
Ik knik en bedank James, hij knikt en kijkt even vurig naar Isabelle. Ze slaat haar ogen neer en word rood, "wat?" Ze kijken mij aan en James haalt nonchalant zijn schouders op, "zij is de gene waarom u nog leeft meneer. Ze is handig met naald en draad, dat is iets wat die Malik haar wel goed geleerd heeft".

Ik knik, ik wil niks hier over horen. Ik bedank James met als hint dat hij weg kan gaan, wat hij ook meteen doet.
De deur is nog niet gesloten of Isabelle begint te praten.
"Waarom bent u achter mij aan gegaan? Of beter, waarom heeft u mij gered?"
Ik kijk op naar Isabelle die nogsteeds aan de rand van het bed staat met mijn jas aan.

"Ik heb je gered omdat je verdomme van mij bent Bell, het is nu mijn verantwoordelijkheid om voor je te zorgen. Maar als jij niet zo stom geweest was, had dit niet gebeurd". Snauw ik naar haar toe, ik zie hoe ze hierop reageerd. Haar ogen staan vijandig en ze balt haar vuisten, "dan zou U, meneer, eens wat aardiger moeten zijn en mij beter moeten behandelen. Dan was ik nooit weg gerend!" Haar ondertoon maakt me gek, Ik wil overeind komen maar kreunend val ik terug in de kussens.

"Weet u, ik heb genoeg geholpen, zoek het uit!" Ze is woedend, ze stormt de kamer uit, maar is er binnen een paar tellen weer. "Hier, dit stinkt naar jou", ze smijt mijn jas naar mij toe en stormt opnieuw weg.
Jezus, vrouwen! Ik zal ze echt nooit begrijpen.
Hoe ze nu tegen mij praat laat mijn handen jeuken, ik kan haar wel weer....

Ik probeer mijn gedachten onder controle te houden en vind van mijzelf dat ik moet gaan slapen. Ik moet rusten, dan heelt alles waarschijnlijk beter en hoe eerder hoe beter. Want ik kan niet wachten Isabelle in mijn armen te nemen, niet op de romantische toer...




Zo duurde weer even, maar er is weer een hoofdstuk. Haat Harry niet alsjeblief, hihi. Ookal is hij een ontzettende klootzak.

Xx

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    Haha vrouwen zijn ook zeer lastig te begrijpen. Ben er zelf een en af en toe begrijp ik mezelf niet eens.
    Maar.yeah harry is niet dood 👏
    Snel verder
    Xx

    1 jaar geleden
    • bels

      Haha ik herken dat! Echt een vrouwending.
      Xx

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen