Vanuit Shawn

'Je weet dat Alpha Pete "kruisbestuiving" niet kan waarderen.' zegt John. John is mijn beste vriend en heeft helaas altijd gelijk. Onze Alpha wil het liefst dat je je partner vindt binnen onze pack. Onze River pack. 'Maar als de goden het zo willen, wat kun je er dan nog tegen doen?' John haalt zijn schouders op. 'Daarnaast vindt de vader van Tallulah het wel oké denk ik.' Ik loop naar binnen. Ze hoort bij ons. zegt Manson, mijn wolf. Steeds meer hoor ik hem en praat ik met hem. Sinds de ochtend dat ik 18 werd, heeft hij zich gemeld. 'En hoe weet je trouwens zo zeker dat ze de ware is? Ze heeft nog geen connectie met haar wolf toch?' John heeft een punt. Ik heb gezien hoe hij zijn partner vond. Barbara, een populaire en super knappe wolvin, en hij hebben elkaar gevonden op haar verjaardag. Het schijnt dat je wolf haar ruikt en luid roept dat ze de ware is. Manson heeft bij het zien van Tallulah nog niet geroepen, maar vindt haar net als ik erg interessant. Er is iets bijzonders aan haar. 'Kom Romeo, we moeten gaan trainen. Anders krijgen we nog op onze donder dan Pete.' Pete onze Alpha houdt er een strak trainingsschema op na. Om er voor te zorgen dat ik en de anderen straks klaar zijn voor onze taken. Ik word, als ik dat wil, de nieuwe Beta. En John wordt de aanvoerder van de strijdkrachten. Pete is vorig jaar onze nieuwe Alpha geworden toen hij trouwde met zijn Luna Crystal.
Pete staat op ons te wachten als we aan komen lopen. 'Ik begrijp dat je uit bent geweest met dat meisje van de Yellow stone pack?' Ik knik. 'Houd haar niet te lang aan het lijntje wil je?' Ik buig mijn hoofd. Laat hem maar praten. moppert Manson. 'Laten we beginnen met de training.' Pete loopt voor ons uit richting het bos. 'Ik zou je kans grijpen, nu het nog kan.' plaagt John. 'Hoe bedoel je?' John lacht. 'Je weet wel wat ik bedoel.' zegt hij en rent snel achter John aan. Ik schud mijn hoofd. Ik weet waar hij op doelt, maar hoewel Manson dat vast een goed idee vindt, laat ik dat nog niet gebeuren.
'Vandaag doen we een looptraining' Zegt Pete als we hem hebben ingehaald. 'We communiceren alleen via de mind-link. Dat kunnen vijanden en indringers niet horen.' Pete rent weer voor ons uit. Als onze Alpha is hij groter en sterker dan de rest. Indrukwekkend snel sla-omt hij tussen de bomen door. John moet zichtbaar moeite doen om hem bij te houden. 'Kom op ouwe' plaag ik hem. Ik haal hem in en zit binnen no-time op de hielen van Pete. Uit het niets maakt hij een schijnbeweging. Snel probeer ik me te herstellen en ga dezelfde richting op. 'Hoeveel kilometer wil je rennen? vraagt John. '15' Pete antwoordt kort. Als we op de helft zijn, ruik ik een bekende geur. De zachte geur van karamel dringt mijn neus binnen. Tallulah. Manson is enthousiast. Maar wat doet zij hier zo dicht bij de grenzen? 'Zorg dat je scharrel niet te vaak rond de grenzen hangt, wil je?' Pete zijn autoriteit sijpelt door de woorden heen. 'Is het goed als ik haar morgen uitnodig om naar het dorp te komen? Dan praat ik daar gelijk over met haar.' Het is een riskante vraag. 'Prima.' John is net zo verbaasd als ik.

De volgende dag wacht ik ongeduldig bij de ingang van ons territorium. Gister heb ik Tallulah een bericht gestuurd. Binnen een paar minuten reageerde ze positief op mijn uitnodiging om langs te komen. In de verte ruik ik de zachte geur van karamel. Ze is er bijna. Manson is net zo ongeduldig als ik.
Niet veel later zie ik haar op een fiets het terrein op rijden. Ze heeft geen gips meer. 'Dag Shawn.' Zegt ze vrolijk. Ze stapt af als ze eindelijk bij me is. 'Heb je zin in een rondleiding?' Ze knikt. 'Eerst even deze helm afzetten.' Ze maakt het clipje van het bandje los en onder de helm komt een lange bos donkere haren vandaan. De karamelgeur prikkelt mijn neus. Ze ruikt lekker. bromt Manson. Ik weet wel een mooie plek in het bos om te paren. gaat Manson door. Dude! We kennen haar nog niet eens zo lang. Zullen we eerst even afwachten of ze de ware is? zeg ik om Manson de mond te snoeren. Tallulah kijkt me vragend aan. 'Gaat alles goed? Je ogen werden ineens zwart.' Ik voel hoe ik begin te blozen. 'Sorry, Manson en ik hadden een discussie.' Ze knikt. 'Manson is je wolf?' 'Ja en soms is hij een beetje eigenwijs. Maar ik zal je het dorp laten zien.' Zeg ik snel om haar af te leiden van het onderwerp.
Als eerste loop ik met haar langs de winkeltjes die we in het dorp hebben. 'Wat gaaf. Iedereen maakt de producten zelf?' Vraagt ze terwijl ze bij de bakker door het raam gluurt. 'Ja, je kunt betalen met geld of je betaalt met je eigen producten.' Geïnteresseerd kijkt ze bij het volgende winkeltje naar binnen. 'Zeg. Hoe is het eigenlijk met je wolf?' vraag ik voorzichtig. Ze schrikt op. 'Nog niets' zegt ze zacht. 'Ik moest naar Glinda.' Ze vervolgt 'Glinda is onze heler.' Ik knik. 'Ze zei iets over dat ik iemand moest zoeken en de waarheid naar boven moet halen. Ik begreep er niet veel van.'
Wedden dat ze ons zoekt? Zegt Manson. Dan had ze haar wolf toch al kunnen horen...
'Soms denk ik dat ze helemaal niet komt.' Mompelt ze zacht. Ik pak haar hand. 'Ik heb je zien veranderen.' Stel ik haar gerust. 'Ze is er, alleen hoor je haar nog niet.' Tallulah glimlacht. 'Bedankt' en ze geeft een kus op mijn wang.
In the pocket!
Als we verder lopen houdt ze mijn hand stevig vast. 'Ik moest je overigens er op wijzen dat je erg vaak langs onze grenzen te vinden bent. Pete kan het niet zo waarderen.' Tallulah bloost. 'Sorry. Ik zal er op proberen te letten. Het is alleen dat ik het zo'n fijne plek vind om even mijn gedachten op nul te zetten.' Ik knik. 'Zullen we verder?' We lopen naar het gedeelte waar de meeste huisjes staan. 'Wat wonen jullie dicht bij elkaar.' Merkt ze op. 'Het dorp is een stuk kleiner dan die van jullie.' Tijdens onze wandeling verder in het dorp zijn er af en toe wat leden die nieuwsgierig een praatje komen maken. Ze zijn allemaal geïnteresseerd in Tallulah. Tallulah op haar beurt is ook nieuwsgierig, maar ik kan zien dat ze het soms lastig vindt om alle vragen te beantwoorden.
'Hier woont Nadine. Zij is onze heler.' Ze kijkt naar het huisje. 'Net als Glinda?' Ik knik. Als we verder willen lopen, gaat er de voordeur van het huisje open. Nadine staat glimlachend in de deuropening. 'Onze verloren zuster!' Verward kijk ik haar aan. 'Onze verloren zuster?'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen