Foto bij Hoofdstuk 38.

Isabelle Hardy

Het is 2 weken geleden, sinds Harry gewond is geraakt. De eerste week is hij vooral in zijn bed gebleven en in de tweede week was de eetkamer al een hele uitdaging voor hem geweest. Hoewel hij soms ontzettend lelijk tegen me doet, heb ik hem al die tijd verzorgt. De regels bestaan eigenlijk even niet meer, tot afgunst van Harry. Natuurlijk wilt hij nog steeds dat ik me er aan houd, maar voorlopig heeft hij de kracht toch niet om me te straffen en daar maak ik gretig gebruik van. Hoe dat later voor mij afloop, dat zien we dan wel weer. Daarbij mag hij me ook wel dankbaar zijn, dat ik hem verzorg.

Ik loop met een dienblad richting zijn kamer, als ik de trap op wil lopen, zie ik Alice een grote boom in de salon versieren. Verbaasd blijf ik stil staan. Het is al december, ik ben hier al een maand. Geen seconde heb ik aan de datums gedacht, maar nu ik de kerstboom zie, word ik meteen terug naar de werkelijkheid getrokken. Ik zal dit jaar kerst hier vieren, zou het wel vieren zijn? Of zou de kerstboom het enige bewijs zijn van de feestdagen? Een gevoel van gemis gaat over mijn lichaam al ik mij bedenk dat ik kerst niet met Zayn zal vieren. Hij zal helemaal alleen zijn met kerst.
Ik slik de tranen eigenwijs terug en loop door naar boven.

Ik klop even op de deur, waarna ik naar binnen loop. Harry werkt zich kreunend overeind, in het begin van de ochtend lijkt hem alles meer moeite te kosten, alsof zijn lijf elke dag op moet starten. "Wacht dan gewoon even tot ik je kan helpen." Verwijd ik hem, als ik het dienblad op het bed zet. "Ik kan heus wel wat." Bromt hij, terwijl hij wat fruit van het dienblad pakt. "Het gaat er niet om of je het kan. Het is beter voor je herstel als je het niet doet, waarom heb je zo veel moeite met een beetje hulp krijgen?" Ik kom bij hem op het bed zitten en geef Harry zijn bord aan.

"Omdat ik Harry Styles ben."

Hij pakt het bord chagrijnig aan en trek de sneeën brood uit elkaar om het beleg te inspecteren. "Wat is dit groene spul." Hij trekt een stukje sla tussen zijn brood uit. "Sla, niet zeuren." Zeg ik en pak mijn eigen bord. Ik vouw mijn benen in elkaar. Ik zie Harry afkeurend naar mij kijken, ik weet hoe boos hij zich maakt om mijn gedrag, maar het is niet alsof hij me nu kan straffen. "Ik kan ook beneden gaan eten, dan zit je lekker heel de dag alleen, als je dat liever hebt." Daag ik hem uit. Ik zie zijn ogen donker worden, zijn vuist gebald. Ik zie hem zijn kiezen op elkaar bijten, maar hij zegt niks. "Je doet maar." Krijgt hij er uiteindelijk uit geperst. Ik neem een hap van mijn cracker en bekijk negeer hem voor enkele tellen. Oké, misschien maak ik nu wel heel erg misbruik van de situatie, maar alsof hij dat niet al de hele tijd bij mij deed. Op mijn billen en buik zitten kleine littekens van zijn straffen, die zullen nooit meer weg gaan. Dan mag ik toch wel eventjes met hem spelen?

Als we ontbeten hebben, zet ik de vaat weer op het dienblad. "Als je nu even gaat douchen, kom ik je zo helpen met aan kleden." Meld ik hem, als ik opsta. "Geen sponsbad?" Hij beweegt zijn wenkbrauwen grijnzend op en neer, maar het lachen vergaat hem als ik antwoord. "You wish, Styles." Ik bied hem een knipoog, als ik zijn samengeknepen ogen zie en loop de slaapkamer uit, expres heupwiegend.

Ik vraag me af of hij ooit zo lang zonder seks heeft moeten doen. Ik blijf bij de stelling dat hij elke avond een andere vrouw heeft gehad, dan zou twee weken toch best zwaar voor hem moeten zijn. Niet dat hij geen suggesties gemaakt heeft, maar hij was zo zwak dat ik hem makkelijk kon afwijzen. Hoewel ik de rust aan mijn lichaam prettig vind, begint het ondertussen toch te kriebelen. Sinds mijn vorige relatie, heb ik lang geen seks gehad, maar na twee intensieve weken met Harry en mijn libido lijkt ineens mijlen hoog. Ik snap er niks van. Hij heeft mij mishandelt en verkracht en toch lijkt hij een hele nieuwe wereld voor mij geopend te hebben. Ik kan niet zeggen dat ik het heel erg zou vinden als hij me weer kan optillen en zich met kracht tegen me aan zou drukken. Ik adem diep in als ik een tinteling door mijn lijf voel lopen. De beelden van de dronken sekspartij verschijnen voor mijn ogen. Ondanks de hoeveelheid drank, kan ik mij alles herinneren, ieder klein detail. Van zijn riem die in mijn polsen sneed, tot de sensatie van zijn vingers op mijn huid. Ik voel mijn tanden in mijn onderlip zinken. Shit, waarom gebeurt dit toch steeds? Waarom reageert mijn lichaam toch zo heftig?

Als ik het dienblad opgeruimd heb en even gekletst heb met Kamille, de kokkin, loop ik terug naar zijn kamer. Meestal doucht hij snel, hij kan toch niet lang onder de douche staan. Als ik de kamer in loop, hoor ik de douche nog aan staan. In zijn kledingkast pak ik wat kleren voor hem. Ik pak een overhemd, omdat dit makkelijk aan te trekken is met zijn bezeerde arm. Ik zoek er een zwarte broek bij, sokken, een riem en een boxer. Met de stapelkleding naast mij, neem ik plaats op het bed.

Ik voel vol mijn longen vol lucht zuigen, als Harry in slechts een handdoek de badkamer uit komt lopen. Zijn haren hangen in sliertjes over zijn schouders en druppels lopen vanuit zijn haar over zijn borst, over zijn tattoo's. Ik slik, waarom ziet hij er zo goed uit. Kan ik hem niet gewoon afzichtelijk vinden, hem simpel weg haten, zonder dat mijn lichaam zo reageert?
"Trek wat aan, man." Verzucht ik en gooi de boxer naar hem toe. "Niks wat je nog niet gezien heb, Belle." Hij vangt de boxer uit de lucht. "Of gevoeld." Voegt hij er knipogend aan toe, als hij zijn handdoek nonchalant laat vallen. Ik trek mijn wenkbrauw naar hem op, ik vouw mijn armen in elkaar, mijn best doend niet naar beneden te kijken. Hij maakt me gek van binnen, maar ik ben te koppig om toe te geven.
Hij trekt onhandig zijn boxer aan, maar ik weiger hem te helpen, wetende dat ik dan voor hem moet knielen. No way!
Als hij zijn boxer aan heeft, neemt hij plaats op een stoel, hij is buitenadem. Ik geef hem zijn broek aan en help hem daarna met het overhemd. We zijn inmiddels redelijk op elkaar ingespeeld, waardoor het hele aankleed ritueel soepel verloopt. Hij staat voor me op, zodat ik de knopen van zijn overhemd kan dicht knopen.

Ik ben bezig met zijn riem, als hij begint te praten. "Begin je al bang te worden?" Vraagt hij. Ik kijk hem vragend aan. "Waarvoor?" Vraag ik, een tikje uitdagend. Hij pakt mijn gezicht vast, zijn vingers drukken hard in mijn huid. Hij trekt me dicht bij zich, waardoor ik zijn adem, die naar mint ruikt, op mijn gezicht voel. "Het duurt niet lang meer, voordat ik weer de oude ben, Belle." Zijn ogen staan donker, terwijl hij de woorden gromt. "En je hebt je vreselijk gedragen, de afgelopen weken." Normaal gesproken had de angst nu door mijn lijf geraasd, maar zijn kwetsbare toestand, maakt hem een stuk minder intimiderend. Ik trek hard aan de riem, waardoor die veel te strak raakt en Harry pijnlijk kreunt. De grip op mijn gezicht verzwakt en ik stap snel achteruit. "Oeps." zeg ik onschuldig en verlaat dan zijn kamer.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Interessant hoe hij op haar reageert

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen