Foto bij Hoofdstuk 1.

Met knikkende knieën loop ik naar het enorme gebouw toe, ik trek de rok die ik van mijn beste vriendin Louise heb geleend nog even extra naar beneden.
Ik loop door de draaideuren naar binnen en sta in de gigantische welkomst-hal van Kenwright publishing house, ik kijk ongelovig om mij heen. Het is zo groot, zo overweldigend en zo intimiderend.

Ik kon het dan ook niet geloven dat ik vorige week een brief kreeg, dat ik was uitgenodigd voor een gesprek. Er was een vacature open voor redacteur functie, ik heb er geen specifieke opleiding voor gedaan. Maar lezen is mijn passie, taal is mijn hobby. Op school was ik er dan ook erg goed in, al heb ik alleen het MBO-4 Engels gedaan.
En ik heb een baan nodig, ik ben ondertussen wanhopig! Om in het schrale verschrikkelijke appartement te wonen, waar ik nu in leef, moet ik meer dan een bijbaantje hebben.
Restaurants willen mij niet hebben, want ik ben verschrikkelijk onhandig, winkels betalen niet genoeg, dan zou ik 2 banen moeten hebben. Als dit lukt, dan zijn die problemen opgelost en kan ik mijn stiefouders bewijzen dat ik ze niet nodig heb. Dat mij op straat zetten een zwakke poging was, mij iets bij te brengen.

Maar ondertussen leef ik op brood met pindakaas en moet ik echt een beter baantje hebben, niet alleen om iets te bewijzen, ook om te leven. Zodat ik niet hoef te smeken terug te komen en volgens hun normen en waarden hoef te leven.

Ik loop naar de balie en glimlach naar de vrouw achter de marmeren afscheiding, de vrouw is perfect gestyled, net als alle andere mensen hier. De mannen netjes in pak, goed verzorgd. De vrouwen in de mooiste kleding en zien er allemaal even perfect uit.
"Hallo, ik kom voor een sollicitatie gesprek". Ze kijkt me kleurend aan, mijn wilde krullen zitten zo goed mogelijk getemd in een knot. Maar haar blik blijft er op hangen, haar wenkbrauwen gaan omhoog. "Naam?"
"Georgia June Wilson, mevrouw". Ze tikt op het toetsenbord en kijkt naar het scherm, haar ogen worden iets groter. Dan kijkt ze naar mij op, geeft me een glimlach en pakt de telefoon. "Momentje mevrouw Wilson", ik knik en duw mijzelf van de balie af. Mijn handen zweten en ik zie mijn hand afdruk op het marmer, jeetje, chill even June.
"Mevrouw Wilson?" Ik kijk op, er staat een, opnieuw, prachtige vrouw. Jeetje, je zult een minderwaardigheidscomplex krijgen van al deze vrouwen hier.
"Volgt u mij?" Ik knik en loop achter haar aan, we gaan een grote lift in en ze drukt op een knop met het nummer 27. Het gebouw is hoog en telt 30 verdiepingen, dat blijkt maar weer hoe gigantisch dit bedrijf is.
De deuren van de lift springen open en de mevrouw stapt eruit, ik volg haar en we lopen door. Op deze verdieping is een balie en een wachtkamer, ik mag plaats nemen en wacht, nu nog zenuwachtiger dan ik al was, tot het interview.

"Meneer Kenwright kan u nu ontvangen, mevrouw Wilson".

Wacht.... wie? Kenwright hemzelf? Dat is toch niet gewoon, waarom zou de CEO van dit bedrijf mij willen interviewen? Al mijn alarmbellen gaan af, maar veel tijd heb ik niet, want de dame loopt al weg.
Ik neem een grote hap lucht en volg de zelfde dame naar 2 grote zwarte deuren, ze klopt, er bromt een stem en ze duwt de deur voor mij open en stapt opzij. "Succes", ze geeft me een glimlach en ik stap naar binnen.

Het kantoor is licht en heel groot, mijn appartement zou hier makkelijk in passen.
Mijn blik glijd van de dure vloer, meubels en planten naar de man achter het bureau. Hij heeft blond stijl haar, brede schouders en een intimiderende blik. Hij staat op en steekt zijn hand uit, ik haast mijzelf naar hem toe en pak zijn hand aan.
"Het is mij een genoegen Mevrouw Wilson, alstublieft, ga zitten". Ik doe wat hij zegt en ik neem plaats op de groene velvet stoel, tegenover zijn bureau, het moment dat ik hem in zijn ogen aankijk voel ik mij geïntimideerd. Dat komt niet alleen door het kantoor, hoge muren en statige meubels. Puur alleen de blik van deze man, is genoeg om mij alles te laten vergeten, wat ik de afgelopen uren heb geprobeerd te onthouden. Mijn verkoop praatje lijkt nu lachwekkend en ik heb geen idee wat ik hier nu nog doe, in zo'n omgeving met zo'n man voor mij.

"Het genoegen is wederzijds meneer Kenwright", ik geef hem een glimlach en wacht zenuwachtig af. Hij gaat eens goed zitten en kijkt mij aan, ik pulk aan de stof van mijn rokje en probeer hem niet te lang aan te kijken.
"Dus u hebt gesolliciteerd naar de functie van redacteur", ik knik, wat zou ik daar nu op moeten antwoorden? Een grijns speelt om zijn lippen en hij buigt een beetje naar voren, "ik heb uw CV gelezen mevrouw Wilson." Ik slik bij de pauze die hij hier houd, o jeej...

"Normaal krijg ik indrukwekkende cv's, met prestaties die ik bewonder. Maar u had het lef om naar mijn bedrijf een perfecte sollicitatiebrief te schrijven, met een cv om bij te janken". Mijn wangen kleuren rood, ik voel ze branden.
"Ik," maar hij valt mij in de rede.

"Ik was onder de indruk dat iemand die alleen maar een simpele opleiding Engels gedaan heeft, zich zo goed kon verkopen in een brief. U schuift de liefde voor taal en boeken niet onder stoelen of banken, u weet waar u over praat". Alweer een pauze, ik ben een klein beetje opgelucht dat hij mijn brief goed vind in ieder geval.
"Dus, nu ben ik heel nieuwsgierig, waarom denkt u dat juist u, kans maakt op zo'n baan? Zonder opleiding of ervaring? Waarom u tussen mensen past, die gestudeerd hebben aan de beste universiteiten, zoals Harvard, Yale of Oxfort. Want u weet toch hopelijk, dat wij normaal gesproken alleen mensen aan nemen die aan bijvoorbeeld Oxfort gestudeerd hebben?"

Ik kijk hem recht aan, mijn angsten opzij schuivend en begin, "ondanks, wat u al verwoord heeft, dat ik geen geschikte opleiding gedaan heb, weet ik veel over dit vak. Mijn stiefvader is ook een redacteur, ik heb hem vaak geholpen en weet de eisen van dit beroep. Ik kan goed schrijven en ben een doorzetter, ik kan tussen de regels lezen en zie meteen of iets geschikt is". Pauze, adem halen en door.

Oké niet door, hij praat...

"U heeft niks in de brief gezet over dat uw stiefvader redacteur is, dat was een goede reverentie geweest".
Ik schut mijn hoofd, wat mijn knot gevaarlijk heen en weer doet gaan.

"Nee dat was het niet, wij hebben geen goede relatie".

"Dat is spijtig om te horen, toch was het een goede reverentie".

Ik pers mijn lippen op elkaar, wat een ongelooflijke man!

"Maar goed, ik weet dus veel van dit vak af. Ik heb ook op internet veel gelezen en mijn best gedaan mijzelf er zo veel mogelijk in te verdiepen om te weten wat het inhoud meneer. Echt ik ben een harde werker, als u mij de kans geeft, krijgt u daar geen spijt van".
Na deze woorden ga ik rechter op zitten, proberen een indruk achter te laten. Ik zie dat meneer Kenwright dat opvalt en een glimlach speelt om zijn lippen, hij staat op en loopt om. Hij gaat voor mij staan, tegen zijn bureau aan.

"Ik heb een deal voor u, want mevrouw Wilson, ik bewoner u lef om hier te komen". Mijn ogen vergroten zich, een deal? Betekend dat, dat ik kans heb op deze baan? Kans op een beter leven? Lef valt mee, ik ben een angsthaas, dat weet ik heel goed.

"Voordat ik mensen uitnodig trek ik ze na, bij u, vond ik veel interessante informatie". Hij slaat zijn armen over elkaar en houd mijn blik gevangen, mijn handen veeg ik steeds maar weer af aan de rok die ik draag.
"Ik wist dat uw vader redacteur is, ik weet dat uw pleegouders u het huis uit gezet hebben. Ik weet ook dat u in een miezerig, veel te duur appartement leeft en dat u smacht naar een goed betaalde baan".

Mijn hart slaat overuren en ik voel mijzelf misselijk worden, dit is echt niet normaal. Ik moet opstaan en hier weg komen, want dit is absurd. Maar mijn lichaam maakt geen aanstalten om op te staan, ik blijf zitten en kijk naar de man voor mij.

"Ik heb een deal dat u leven in 1 klap kan veranderen, een deal dat u een prachtige toekomst geeft en een vast inkomen".

Hij komt van zijn bureau en zet nog een klein stapje mijn richting op, hij kijkt op mij neer, ik voel mijzelf kleiner dan ooit.

"Bent u in voor een deal met een Kenwright?"

Ik knipper met mijn ogen, mijn hoofd schreeuw NEE, mijn mond zegt ja....

Idioot!

Hij lacht, zijn spierwitte tanden bloot.

"Maar, ik zou wel willen dat u mij verteld wat deze deal inhoud meneer". Hij knikt en neemt weer plaats achter zijn bureau, hij legt zijn handen vooruit op tafel en begint. Terwijl hij praat, valt mijn mond open, mijn lichaam wil dit keer weeldegelijk aanstalten het kantoor uit te vluchten.

"Ik heb een zoon, misschien kent u hem wel, hij is een echte rokkenjager. Hij is afgestudeerd aan de Universiteit van Oxfort en hoofdredacteur van mijn bedrijf, helaas neemt hij dit niet al te serieus op zich. Vrouwen, drank en seks zijn meer belangrijk.
Ik heb een iemand nodig die hem kan temmen, u bent koppig en hebt pit achter dat onschuldige uiterlijk. Ik heb iemand nodig die op hem let en constant bij hem in de buurt is, dat lijkt mij een goede oplossing.
Een soort oppas, die zorg dat hij op tijd is, verantwoordelijk eet, zijn werk goed doet en hem in de hand houdt. Zodat hij niet laat in de nacht thuis komt, met weer een andere trut, die uit is op zijn geld".

Mijn oren lijken niet te beseffen wat ze horen, ik knipper even met mijn ogen, hij moet een grapje maken.

"Ik bied u een contract aan in mijn bedrijf, onder de functie persoonlijke assistente. Maar ik wil dat u zich totaal toewijd aan mijn zoon en hem zo goed mogelijk ondersteund in alles wat ik net op genoemd heb. Hij kan lastig zijn, maar als u precies doet wat hij wil, misschien bevriend weet te raken, kan u veel betekenen".

Ik sta op, boos kijk ik naar de man achter het gigantische bureau. "U moet niet goed zijn dit aan mij te vragen", mijn benen nemen mij mee naar de deur, maar voor mijn hand de klink kan raken zegt hij mijn naam en bevries ik.
"Georgia June Wilson, ik zal je een appartement naast mijn zoon geven, ik zal u rijk betalen. Alle problemen zullen in 1 klap verdwenen zijn, u begint als zijn persoonlijke assistente. Doet u goed werk? Dan zullen wij praten over een functie als redactrice".

Ik draai mijzelf om naar hem toe, "u beseft hopelijk dat dit belachelijk is? Hoe kan u zo iets van mij vragen? Ik kan u zoon niet, ik kan niet zorgen hij geen seks meer heeft met andere vrouwen, ik kan niet zijn leven invullen. Als hij zo geweldig is, aan Oxfort gestudeerd heeft, moet hij wel beter weten." Ik sla mijn armen over elkaar en kijk hem boos aan, maar die boosheid duurt niet lang.

"Als u de deal niet aanneemt mevrouw Wilson, zorg ik dat u in heel Engeland niet aan de slag komt als redactrice".

Ik sta met open mond naar de CEO te kijken, ben ik zonet bedreigd? Ja zeker wel!
"Je bent gestoord... Je bedreigd mij, je hebt mij zo erg na gecheckt dat je alles over mij weet, dat is niet oké. Dit is illegaal, als ik nu naar de politie stap, zal ik zeker in mijn rechten staan. En je wilt dat ik je eigen zoon tem, hoor eens. Als vader zijnde is dat jouw taak, ik hoef niet jouw zoon op te voeden, omdat hij een verwende, arrogante klootzak is, met als enige doel, vrouwen in bed krijgen!"

Meneer Kenwright kijkt mij woedend aan, zijn ogen spuwen vuur. " Waag het niet ooit nog zo'n toon tegen mij aan te slaan jonge dame, ik vraag je een simpele taak. Wees de assistente van mijn zoon, wordt bevriend en laat zien dat niet alle vrouwen hun benen voor hem openen. Laat hem zijn baan serieus nemen en hou hem in de gaten, zo simpel is dat. Dan nog even terug komend op de politie, je onschuldigheid is haast schattig. Als je dat doet, vermorzel ik je, want je hebt geen poot om op te staan".
Ik pers mijn lippen op elkaar, hij dwingt mij terug in de stoel en als een mokkend kind neem ik daar plaats. Hij drukt op de telefoon op zijn bureau en niet veel later komt de zelfde mooie dame binnen, ze glimlacht liefelijk en wacht tot Kenwright haar een opdracht geeft.

"Haal meneer Styles - Kenwright", ze knikt, loopt weg en sluit de deur.

Ik kijk nog steeds kwaad naar de duivel achter het bureau, die gast is helemaal gestoord. Maar hij lijkt mij wel iemand die zeker invloed kan hebben op mijn toekomst, zou hij echt zoveel invloed hebben dat hij andere uitgeverijen kan overhalen mij te weigeren? Vast wel, als ik hem zo zie zitten.

Dan word de deur open gezwaaid en ik draai mijzelf om en hap naar adem. In de deur opening staat een jongen met een volle bos bruin krullend haar, zijn ogen zijn smaragd groen, wat echt niet te missen is.
Hij heeft volle lippen en een hele strakke kaaklijn, hij draagt geen pak, zoals zijn vader. Hij heeft een pantalon aan met daarin een ruim wit overhemd, zoals een prins in een sprookje draagt.
Door het overhemd schijnen zijn tattoos duidelijk door, die zijn lichaam sieren. Zijn schouders zijn breed en hij is lang, echt heel lang. Hij lijkt in geen opzicht op de Kenwright achter het bureau, deze man is kleiner, met blond haar en heeft donkere ogen. Wel hebben ze allebei een intense grijpende blik, eentje die je vast houd en je maar moeilijk van weg kan kijken.

Holy shit, dit soort mannen zouden verboden moeten worden.


Welkom allemaal:)
Eerste hoofdstuk van mijn nieuwe verhaal, hopelijk een goed begin en trekt het jullie aan.
Laat het gerust weer horen als er puntjes zijn, waar ik iets van kan opsteken.
Reacties zijn altijd leuk(H)

Xx

Reacties (4)

  • gothicpop

    Zeker een goed begin. Je wordt gelijk meegetrokken het verhaal in

    1 maand geleden
  • LeLouisx3



    Snel verder(H)

    1 maand geleden
  • AmorAmor

    Dit is zo leuk en ik ben blij dat je eindelijk het eerste hoofdstuk geplaatst heb!!!

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik vind het nu al leuk!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen