Foto bij Hoofdstuk 2.

Het moment dat de jongen zijn mond open trekt, slaat mijn hart een slag over en snap ik meteen dat deze man geliefd is bij de vrouwen en waarschijnlijk ook bij de mannen. Het is niet alleen zijn uiterlijk, wat hem woest aantrekkelijk maakt, maar met zijn stem, ben je totaal verloren.

"U had mij laten komen vader?"

Zijn stem is diep met een mengeling van schor en hees, alsof hij net wakker is, zijn Britse accent is duidelijk aanwezig en goed hoorbaar bij mij.
Ondanks dat ik zelf ook al jaren in Engeland woon. Ik slik als zijn ogen de mijne ontmoeten, ik grijp de rand van de stoel vast, die blik, erger dan die van zijn vader. Ook is deze man in ieder geval, ruim, 5 jaar ouder dan ik. Met mijn 24 jarige leeftijd, zit ik hier echt zo niet op te wachten.

"Harry, dit is Georgia June Wilson, zij wordt jou nieuwe persoonlijke assistente". Ik sta op, kijk even naar de twee mannen en neem de uitgestoken hand van Harry niet aan.
"U bent gestoord", ik kijk vurig naar meneer Kenwright. Dan vliegt mijn blik naar de jongen, Harry, "jij moet een stropdas dragen. Jeetje, in zo'n bedrijf als hoofdredacteur, mag jij je wel beter kleden". Zijn wenkbrauwen vliegen omhoog, zijn uitgestoken hand wordt tot een vuist gebald en hij trekt hem terug.
"Georgia June, gedraag je". Boos kijk ik naar de man achter het bureau, ik voel mijzelf een stout kind, zoals hij tegen mij praat. "Nee, vergeet het".
Met deze woorden vlucht ik het kantoor uit en ren langs de mooie dames, die mij proberen terug te roepen.
Maar ik weet net een dichtgaande lift in te glippen, tussen de lift deuren zie ik de jongen staan, met zijn handen nonchalant in zijn zakken. Hij houdt zijn gezicht een beetje scheef omhoog , dit geeft hem een vervelende machtige en arrogante uitstraling.
Gelukkig sluiten de deuren voor ik mijzelf hier te diep in kan laten zinken, weg bij deze gekke mensen vandaan en niet veel later storm ik het pand uit, weg van deze idioten.

Na drie kwartier lopen kom ik aan bij het huis van Louise haar ouders, ik klop aan en loopt meteen hierna naar binnen. Ik word enthousiast begroet door haar jongere zusjes en haar ouders, Lou zit in de tuin en ik plof naast haar neer. "Dus..", ze kijk mij aan terwijl ze haar slanke bruine benen nog een keer insmeert voor de zon.
"Dus...", herhaal ik, grasstengels tussen de tegels vandaan plukkend.

"Dat ging niet echt goed, ik heb 'de' meneer Kenwright toe gescholden dat hij gestoord is".
Lou slaat haar handen voor haar mond en schud haar hoofd, "dat heb je niet June, dat kan niet". Ik schud mijn hoofd, nogal verdrietig en ontzet vertel ik haar over het gesprek en de jongen.

"Ja, hij is zo knap, ik heb hem wel eens gezien. Hij geeft wel eens interviews en staat in de roddelkrantjes.
Maar op zich klinkt persoonlijke assistente niet heel slecht, ik bedoel, voor wat hij je aanbied".
Ik trek 1 wenkbrauw op en kijk Lou ongelovig aan, "ik moet er voor zorgen dat hij zijn pik in z'n broek houdt, hallo".

Ze begint te gieren, "die man is inderdaad gestoord, Jezus, June".
We zitten nog een tijd op de stenen buiten en schelden en vervloeken Kenwright publishing house, als ik word uitgenodigd voor het eten neem ik dit met liefde aan. We besluiten het matras wat standaard onder het bed van Lou ligt eronder vandaan te trekken en ik blijf slapen.

"Fuck jou June, zet die telefoon uit of ik doe je wat". Kwaad bromt Louise, terwijl ik mijn mobiel zoek tussen de troep op de grond. Als ik hem vind, zie ik dat ik word gebeld door een onbekend nummer. Ik kijk even snel hoe laat het is, het is nog maar 8 uur. "Jeetje, je kunt beter een hele goede rede hebben, om zo vroeg te bellen". Grom ik voor ik de telefoon opneem, maar ik laat hem haast op de vloer kletteren als ik de stem van mijn stiefvader hoor.

Hij schreeuwt door de telefoon, hij is pis link.
"Wat heb je gedaan? Ik kom mijn eigen kantoor niet meer in, ik ben net ontslagen, tot jij je excuses aanbied aan die vervloekte concurrent Kenwright, wat heb je uitgespookt Georgia?"
Ik stotter, hoe is dit mogelijk? "I-ik heb een deal afgewezen, meer niet". Mijn vader vloekt, hij schelt me uit en zegt dat hij mij met zijn blote handen komt villen als ik dit niet meteen oplos.
Ik dacht verlost te zijn van mijn stiefouders, maar die zak van een Kenwright weet precies hoe hij mij moet chanteren. Als ik zijn problemen niet oplos, zorgt hij blijkbaar, dat mijn eigen problemen 2x zo groot worden.
"Geef me even, ik zal het oplossen, het spijt mij". Piep ik aan de telefoon als mijn vader nogmaals dreigt mij wat aan te doen.

Ik hang op en grijp mijn mom-jeans van de stoel, trek een ruime blouse van Lou uit haar kast en fris mij zelf snel op. Als ik de badkamer uit loop fluit Lou, met een glinstering in haar ogen. "Doe mij dit niet aan, je bent veel te sexy". Mijn humeur word een beetje beter, de verstandshouding tussen mij en Lou is wat ingewikkeld geweest. Ze had een crush op mij, terwijl ik dat niet door had. We werden close en op een avond kuste zij mij, dit zorgde voor heel wat ongemak en hebben een paar weken geen contact gehad. Tot we er beide achter kwamen dat we niet zonder elkaar konden, Lou beloofde mij niet meer te proberen te zoenen, ik zou haar niet expres proberen te verleiden. Gewoon een regeltje voor de zekerheid, voor in de toekomst en zo werden wij beste vriendinnen.

Als ik samen met Lou ontbeten heb vertrek ik, ik wens haar een fijne dag en zeg dat ik snel laat weten hoe het ging.
Na een wandeling van drie kwartier kom ik aan bij Kenwright publishing house, ik stap nu zonder enige spanning naar binnen, dit keer niet overweldigd door het intimiderende gebouw.
Ik zie de zelfde vrouw van gisteren en stap op haar af, ik leun over de balie en probeer beleeft te blijven. "Ik moet Kenwright spreken, het is dringend".
Ze kijkt mij even verbaast aan, dan gaat er blijkbaar een belletje rinkelen en schut ze haar hoofd. "Het spijt mij, maar meneer Kenwright is op dit moment niet beschikbaar, hij is de stad uit voor een congres".
Ik bijt hard op mijn onderlip, natuurlijk, wat een klootzak!
"Prima, dan zijn zoon". Haar ogen spreken duidelijke taal, ik moet weg wezen. Maar ik ga nergens heen, Kenwright speelt een gemeen spelletje met mij.
"Meneer Styles- Kenwright kan u ook niet ontvangen mevrouw", ik bal mijn vuisten en kijk haar kwaad aan.

"Hoor eens, die kenwright heeft mij behoorlijk in de problemen gebracht en ik eis dat hij mij te woord staat, welke Kenwright het dan ook is. Ik ga niet weg, voordat mijn problemen zijn opgelost".

Ze drukt op een knopje, er komen 2 mannen aanlopen. "Serieus? Nu al? Ik heb nog niet eens een scene gemaakt". Ze schut haar hoofd en kijkt mij verveeld aan, "het is hier nog veel te vroeg voor".
De mannen zien blijkbaar meteen dat ik de onruststoker ben en ik wordt verzocht het pand te verlaten, maar ik weiger. "Nee, ik ga nergens heen, ik moet Kenwrigt spreken". Kwaad begin ik roepen als ik hardhandig bij mijn armen gegrepen word en richting de buitendeur word gesleept.

Dan valt mijn oog op iemand met een arm vol tattoos, "hey! Hey, Kenwright". Maar hij geeft geen reactie, dan schiet zijn andere naam mij te binnen, "Styles". Ik roep het hard door de hal, terwijl ik hardhandiger word vast gegrepen en verzocht mijn mond te houden. Maar ik zie dat de jongen zich omdraait en mij aankijkt, hij steekt zijn handen in zijn zakken en kijkt hoe ik naar buiten word gesmeten. Hij heeft het zelfde arrogante uiterlijk, man wat haat ik dat, ik haat het dat het hem goed staat.
Als ik mijn kleding weer goed getrokken heb, loop ik met een diepe zucht weg van het gebouw, niet goed wetende wat ik nu moet. Ik kijk nog even op naar het indrukwekkende gebouw, het gebouw dat past bij zulke mannen. Groot, statig donker en intimiderend.
Dan loop ik terug richting het appartement waar ik woon en bericht Lou, dat ik nog wel even zoet ben en ik nog niet geslaagd ben in het probleem op te lossen.

"Je bent wel een erg onbeleefde dame Gorgeous", ik kijk op van mijn mobiel. Naast mij loopt de jonge Styles- Kenwright en ik kijk recht in de smaragd groene ogen aan. Ik slik, nu hij zo dichtbij staat, voel ik de intimidatie weer, wat is dat toch?
"Mijn naam is Georgia", hij grijnst en komt nog iets dichter naast mij lopen.
"Toch haast het zelfde Gorgeous?"
Ik schud mijn hoofd, "nee, niet eens een heel klein beetje".

Zijn hand klemt zich om mijn boven arm en hij houdt mij staande, "mijn vader waarschuwde mij al dat je zou kunnen komen. Helaas kan ik niks voor je doen, hij weigerde mij zelfs om met je te praten. Hij is binnen 3 dagen terug, dan zal hij contact met je opnemen en hoopt hij dat je hem serieus neemt".
Ik voel de tranen in mijn ogen springen en knipper ze verwoed weg, o mijn vader vermoord mij.
"Als je iets moet weten als je bij ons komt werken Gorgeous, is het wel dat je niet met ons moet klote, laat dit een les voor je zijn".
Ik bal mijn vuisten, ik trek mijzelf los en duw hem van mij af. "Weet je überhaupt wel waar dit overgaat? Wat je vader gedaan heeft?" Hij schud zijn hoofd, zijn bruine krullen gaan heen en weer.
"Nee, maar hij zal een hele goede rede hebben. Je bent nu al meteen minder stoer he, binnen ging je aardig tekeer". Hij stapt nog dichter op mij af, pakt mijn kin in 1 hand, zo stevig dat ik mij niet zo maar weg kan trekken. Voor ik ook maar iets kan doen, voel ik zijn lippen tegen mijn oor. Zijn geur omringt mij en ik stik voor mijn gevoel haast in de vanille, een rilling gaat door mij heen als hij begint te praten.
"Als jij daadwerkelijk mijn persoonlijke assistente wordt, bereid je dan maar voor op hoe wij zijn. Wij zijn meedogenloos, als je in mijn handen valt, ben je verloren Gorgeous, ik ben erger dan mijn vader".

Hij laat mij los en knipoogt naar mij, alsof hij net iets heel leuks gezegd heeft.
"Ik zal nooit voor jou gaan werken, jij bent zoals ik nu al zie, verschrikkelijk". Hij lacht, stopt zijn handen weer in zijn zakken en schud opnieuw zijn krullen. "Pas maar op wat je zegt, als ik straks jou baas word, accepteer ik dit gedrag niet Gorgeous".

"Wat snap je er niet aan? Ik ben echt niet zo stom, om bij jullie te werken!" Ik krijg mijn stem goed terug en verhef hem zelfs, ik voel de irritatie opborrelen.
Meteen staat hij weer voor mij en moet ik omhoog kijken, ik probeer sterk te blijven en te doen alsof het mij niks doet dat hij weer zo dicht bij is, maar ik slaag er niet helemaal in.
"Ik zou maar even dimmen meisje, ik heb geen idee waarom mijn vader blijkbaar zijn zinnen op jou gezet heeft, maar waag het niet zo'n toon tegen mij aan te slaan. Rot nu op, ik heb al teveel tijd aan jou besteed, je irriteert mij en ik hoop je niet meer te zien".
Dan draait hij zich om en loopt weer terug naar het pand, terwijl ik daar sta, aangekeken door omstanders, die de show gevolgd hebben.

Ik besluit niet langer te wachten en het slechte nieuws aan mijn vader te vertellen, als ik thuis kom in mijn appartement. Het duurt even voor ik de klemmende deur open krijg, ik weet hem uiteindelijk te openen door de deur met veel kracht omhoog te duwen. Boos sla ik de deur dicht en gooi mijn sleutels in het schaaltje dat op tafel staat.
Op de bank bel ik mijn vader, die meteen opneemt.

"Hey pap, slecht nieuws.."
Hij laat mij niet uitpraten en schelt mij uit, huilend hou ik de telefoon tegen mijn oor. "Je kunt ook helemaal niks, je voelde je te goed om bij ons te blijven en kijk waar het je gebracht heeft!"
"Denk je dat ik het leuk vind? Hallo?"
Hij heeft opgehangen, kwaad en verdrietig smijt ik mijn telefoon op de bank. Natuurlijk stuitert mijn mobiel van de bank en scheurt het scherm, ik kruis mijn vingers voor ik hem oppak en de schade bekijk. Opgelucht dat hij het nog doet, leg ik hem nu met zorg op de tafel.
Ik struin de keukenkastjes uit en eindig toch weer, met een boterham met pindakaas op de bank. Ik zoek op internet advertenties op mijn mobiel en maak een lijst met nummers en bedrijven die ik zou kunnen bellen of een sollicitatie brief zou kunnen sturen.
De rest van de middag besteed ik dan ook eerst met bellen, naar bepaalde bedrijven. Maar tot nu toe geen succes en ben ik bij de meeste bedrijven al afgewezen voor ik echt iets kon vertellen.
Tegen 20.00 uur word er aan geklopt en kijk ik verbaast op, meestal als Lou er is, stormt ze gewoon binnen. Met een ruk weet ik de klemmende deur te openen en kijk ik naar mijn vader. Mijn ouders weten helaas waar ik woon, ze moesten dat weten voor bepaalde formulieren.
Maar ik heb nu al spijt, dat ik ze dat verteld heb. De blik van mijn vader belooft weinig goeds, voor ik iets kan zeggen krijg ik een harde klap tegen mijn wang. Mijn lichaam vliegt naar rechts en ik kijk hem met tranen aan, maar opnieuw volgt een harde klap, dit keer beland ik op de grond. Mijn hoofd en gezicht doen zo ontzettend zeer, ik had het ze nooit moeten vertellen, helemaal nooit.

"Vertel op Georgia June, waarom kan ik niet werken?" Huilend vertel ik wat er gebeurd is, mijn vaders hand sluit zich om mijn arm en trekt mij ruw omhoog. "Het boeit mij niet wat je er van vindt, jij wilde zo graag werken en de wereld ontdekken. Nou hier heb je hem, de wereld is klote Georgia. Ik bescherm je niet langer, dat heb ik lang genoeg gedaan, ondankbaar kreng. Jij neemt die baan aan en over 2 dagen zorg je dat ik mijn baan terug heb, anders zijn de gevolgen erger dan wat er net gebeurd is.
Ook betaal jij mij de 3 dagen die ik niet kan werken, want het is jouw schuld, dat ik nu geen geld verdien". Hij laat mij los en kijkt even om zich heen, "je hebt tot einde van de maand om mij te betalen".





Reacties (3)

  • LeLouisx3

    Tot zover TPKW 😉 Harry is niet van de liefste blijkbaar... Vanillegeurtje check! 😍

    Zoals AmorAmor zegt is het karakter van Georgia interessant. Ik ben benieuwd hoe ze haar mannetje zal staan tegenover Styles. Hopelijk kan ze hem wat temmen en wordt hij lief.
    Die vader is wel een a**hole

    1 maand geleden
    • bels

      Hahaha tot zo ver idd de tpkw 😂

      1 maand geleden
  • AmorAmor

    Ik ben zo benieuwd waar dit heen gaat! Haar karakter is ook interessant, ze heeft pit maar ze is ook duidelijk kwetsbaar.
    Weer genoten, thanks(H)

    1 maand geleden
  • gothicpop

    :O

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen