Foto bij Hoofdstuk 3.

Louise was meteen gekomen toen ik haar de volgende dag vertelde wat er allemaal gebeurd was, dankbaar neem ik het pakket wat haar moeder voor mij gemaakt heeft aan. "Ze noemt het een overlevingspakket, er volgt er volgende week weer 1 als je dat nodig hebt".
Ik knuffel Lou en ze kust mij op mijn wang, "je weet dat er heel veel mensen zijn die om je geven he? De wereld is echt normaal niet zo, het zit soms tegen, maar je moet door en het beste er van maken". Ik glimlach naar mijn beste vriendin en ruim het pakket op, mijn koelkast en kastjes lijken meteen iets voller.

We hebben het niet over mijn gehavende gezicht, want mijn gezicht ziet er aan de rechterkant slecht uit. Ze heeft er wel even naar gekeken, ik zag hoe haar ogen verdrietig stonden, maar ik was blij, dat ze het negeerde.

"Ik weet dat dit geen normale omstandigheden zijn nee, maar dat maakt het niet minder klote".
Lou haalt haar schouders op en kijkt naar hoe ik mijn kastjes orden, met de spullen van haar moeder.
"Dus, wat ga je nu doen? Ga je voor die klootzak werken of zend je nog wat vacatures uit?"

Met mijn mond vol banaan probeer ik te praten, "mwho, mre va-tures". Met twinkelende ogen wordt er naar mij gekeken, "eet eerst eens je mond leeg, viespeuk". Ik slik een te grote hap door en verslik mij hierdoor, hoestent en proestend kom ik uiteindelijk uit mijn woorden.

"Ik denk dat ik meer vacatures ga versturen. De bloemenwinkel hier verder op heeft ook mensen nodig, verdient niet heel veel, maar beter iets dan niets".
Ze knikt maar blijft ernstig kijken, "hoe wordt dan de situatie met je vader opgelost?" Ik val stil in mijn handelingen en kijk haar aan, wetende dat ze gelijk heeft.
"Geen idee, maar voor mijzelf, moet ik toch iets anders doen, dan hem zijn zin geven".

We hebben het verder over de toekomstplannen van Lou, zij werkt in het ziekenhuis, maar dat is niet mijn ding. Alleen de geur al als je daar binnen stapt, dat laat mijn maag al omdraaien.
"Dus willen zij mij omscholen tot verpleegkundige, zodat ik meer handelingen mag doen. Dus terwijl ik werk, leer ik en kan ik zo hogerop komen, super handig en ik verdien er ook nog mee".
Ik knik en ben blij voor Louise dat ze zo stevig in haar schoenen staat, ze is een sterke, zorgzame vrouw. De liefde spat van haar gezicht en ze is eigenlijk altijd vrolijk, soms mag ik daar wel eens een voorbeeld aan nemen.

"Het grootste voordeel is natuurlijk, je mooie werkpakje, of niet? Sexy nurse!" Ze begint te giechelen, "ik wou dat je mij een sexy nurse vindt, dan had ik het wel geweten". Ze wiebelt met haar wenkbrauwen, ik sla haar tegen haar arm, "pas op jij hoor!".

Louise is een prachtige vrouw, ze heeft stijl blond haar, slank en een stralend gezicht. Ze kan voor mijn idee zo bij de Victoria secret modellen, want ze is prachtig.
"Nou, laten wij deze dag niet verdoen en laten we eens even een baan voor jou vinden".

Vandaag en morgen zijn we bezig op banen jacht en helpt Lou mij inzien, dat lang niet alle banen het waard zijn om mee bezig te zijn. Ze snapt mijn wanhoop, maar ik moet niet een hele dag mijzelf uit de naad werken als het einde van de maand nog niks opgeleverd heeft.
Dus de bloemenwinkel, supermarkt, bezorgdiensten zijn het allemaal niet geworden.
Tegen het einde van de avond ontstaat steeds meer het gevoel dat ik misschien toch de baan bij Kenwright publishing house moet aannemen. Want niet alleen de druk van het geld, ook mijn vader zit mij op de huid. Hij krijgt zijn baan niet terug, voor ik terug ga naar Kenwright, het is zo niet eerlijk. Met tegenzin zoek ik kleding klaar voor morgen en besluit te gaan slapen.

Opnieuw loop ik voor de 3e keer deze week naar het gebouw, het verbaast mij als weer de zelfde vrouw er zit. Haar ogen worden groot en haar blik staat meteen geïrriteerd, "rustig maar, ik kom in vrede". Zeg ik als ze meteen op haar hoede is, "ik wil nu echt heel graag meneer Kenwright spreken", ze schud haar hoofd.
"Je weet toch wel he, dat hij een druk bezet man is en niet altijd maar tijd heeft voor personen zoals jij? Laat ik het nog duidelijker zeggen, normaal ontvangt hij nooit mensen die aan de balie naar hem vragen."

Ik rol met mijn ogen en ga met mijn handen door mijn bruine haar heen, "geloof mij, ik doe dit niet voor de lol". Ze pakt de telefoon en tikt een nummer is, ze praat met de andere persoon aan de lijn en word in de wacht gezet. Ik kijk hoe de tijd op de klok langzaam door tikt en na 15 minuten krijg ik eindelijk de boodschap dat ik naar boven mag gaan.

Als ik de lift uitstap op verdieping 27 word ik ontvangen door een vrouw met zwart haar in een strakke knot, "hij heeft nog geen tijd, hij is bezig, ik roep u, als hij een seintje geeft".
Ik knik en ga in de wachtkamer zitten, de minuten kruipen voorbij, als ik uiteindelijk alle mogelijke hoeken van de te strakke verdieping bekeken heb, sta ik op, om te klagen. Maar net op dat moment staat de dame achter de balie op en loopt met een grote neppe glimlach op mij af, "hij kan u nu ontvangen".

Opnieuw voor de 2e keer loop ik door de zwarte deuren om daar de CEO te zien zitten, achter zijn achterlijke grote bureau.
"Hopelijk hield ik u niet te lang op mevrouw Wilson, kom binnen". Ik rol opnieuw met mijn ogen, we zijn dus blijkbaar weer beleefd tegen elkaar. Ik loop naar hem toe, hij zet mij weer neer op de velvet groene stoel en ik zeg geen woord. Ik wacht tot hij gaat zitten, maar hij neemt alle tijd. Hij vraagt zijn assistente koffie te brengen en papieren, als ze dat gebracht heeft en ik koffie voor mijn neus krijg, kijkt hij mij pas weer aan, met nog steeds een te tevreden uitdrukking op zijn gezicht.

"Heeft u nog iets in uw koffie?" Ik schud mijn hoofd, "ik drink geen koffie, sorry. U heeft uw onderzoek in naar mijn leven niet grondig genoeg gedaan vrees ik, anders had u geweten dat ik altijd groene thee drink".
Ik zie zijn kaak verstrakken en hoor hem mompelen, maar verstaan kan ik hem niet.
"Dus, hoe zijn de laatste dagen gegaan? Je gezicht ziet wat gehavend, wat is er gebeurd? Gevallen?" Mijn vingers vinden de zere plekken op mijn gezicht, ik heb ze zo goed mogelijk weg proberen te werken, maar blijkbaar niet goed genoeg.

"Boze vader", zijn ogen twinkelen, de zak!
"Ik moet zeggen, ik ben ook wel van de harde hand. Maar dit ziet er toch wel erg uit, waarom was je vader zo boos?"
Laat hij mij dit echt zeggen? Dit is ongelooflijk, met mijn kiezen op elkaar antwoord ik hem.

"Iemand heeft gezorgd dat hij niet meer aan het werk kan, o wacht, dat was u". Hij grinnikt en vouwt zijn handen in elkaar en zakt iets dieper in zijn stoel, "wat gaan we er aan doen? Zodat je vader zijn baan weer terug krijgt?" Ik sla mijn armen over elkaar en kijk boos naar de duivel tegen over mij, "ik geloof dat pay day er ook weer aankomt, zoals jullie jongen mensen dat noemen, weet je zeker dat je dat red?"
Mijn mond zakt open, ik kan het amper geloven.
"Zeg het, kom op, ik wil het je horen zeggen". Hij daagt mij uit, wetend dat hij mij heeft. Ik bijt hard op mijn onderlip, terwijl hij genietend zijn koffie aan het drinken is, wachtend tot ik zo ver ben, om toe te geven aan de baan.
Met geduld wacht ik tot hij zijn lege koffiekop neer zet en dan geef ik toe, ik wil niet weten wat hij anders gaat doen, als ik weer weiger.

"Ik neem de baan", ik kijk hem niet aan en speel wat met de stof van de stoel. "Wat zeg je Georgia June? Ik verstond je niet goed vrees ik", mijn ogen vliegen omhoog en kijken hem aan. Mijn wangen gloeien en mijn borst gaat sneller op en neer, ik moet mijzelf in de hand houden.

"Ik neem die stomme baan aan".

Hij lacht en klapt in zijn handen, hij grijpt naar de stapel papieren die de assistente mee genomen had en legt ze voor mijn neus. "Dit is je contract, lees het goed door, want vanaf nu Georgia June, ben je van mij. Beter gezegd, van mijn zoon".
Ik kijk hem aan, pak de papieren aan en begin te lezen. Als ik op de laatste bladzijde ben sta ik op en smijt de papieren naar hem terug, "wat ben jij voor monster? Je kunt niet bepalen hoe ik leef, hoe je zoon moet leven of hoe ik mij moet gedragen tegenover jouw of iemand anders".
Zijn handen vormen vuisten en hij slaat hard op zijn bureau, "zitten en tekenen". Ik krimp in elkaar en pak de pen opnieuw op, maar teken niks. "Ik kan zeker bepalen hoe jij je moet gedragen, want jij bent koppig, ondanks dat schattige uiterlijk".
Er komt een gevecht van een uur, ik weiger. Maar hij dreigt, dat als ik de deur uitloop zonder te tekenen, ik op straat beland.
Kwaad grijp ik de papieren terug en zet woest mijn handtekening, het moment dat ik op de laatste bladzijde, de laatste krabbel gezet hem valt er een traan op het papier. Ik hoor in gedachten de stem van Harry, 'we zijn meedogenloos. Als je in mijn handen valt, ben je verloren Gorgeous, ik ben erger dan mijn vader'.

Ik kijk op als ik meneer Kenwright zijn stem hoor, hij is blij, tevreden en zijn ogen glinsteren gevaarlijk.

"Welkom bij Kenwright publishing house, Georgia June".

Reacties (2)

  • AmorAmor

    Eindelijk weer een hoofdstuk, heb er echt naar uitgekeken.
    Haar karakter is zo leuk, er zit zoveel nog in!

    2 maanden geleden
  • LeLouisx3

    Ik hoop echt dat die Kenwright wat kalmeert en liever gaat doen tegen Georgia June. (Ik had bijna Georgia Rose getypt)
    Al vrees ik ervoor... :/ Er zit een idee in mijn hoofd van wat er gaat gebeuren, maar ik wil je niet op ideeën brengen
    Snel verder xx

    2 maanden geleden
    • bels

      Hahaha leuk om te horen! Maar dit is nog maar hoofdstuk 3, geloof mij maar dit is echt nog maar het begin ;p verder hou ook ik mij stil, want ik wil niks verklappen, hihi!

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen