Even later zaten Ian en ik op de grond in de gang, ik met een bekertje water in mijn trillende handen die Ian voor me gehaald had, en Ian die rustig wat pistache nootjes zat te eten terwijl ik vertelde wat er allemaal gebeurd was. Al vertelde ik hem niet over het feit dat Lucas homo was, vertelde ik hem wel dat ik Lucas die vorige dag bij de supermarkt had gezien, en dat ik persoonlijke informatie had gehoord waardoor hij me nu nog minder mocht dan eerst.
‘E-En toen kwam Amy en ik denk dat ze het nu aan iedereen door aan het vertellen is, en ik weet niet wat ik nu moet doen. Ik weet niet wat er nu met Lucas gaat gebeuren, en hoe ik hem uit zijn hatelijke gedachtes over mij kan praten.’
Ian kraakte een nootje open. ‘Denk je dat het aan jou is om er iets aan te doen? Jij hebt toch niks verkeerd gedaan? Als ik jou was zou ik me er lekker buiten houden en de volwassenen het laten aanpakken.’
‘Dat gaat niet zo lekker als hij je in elkaar trapt’, zei ik kribbig.
‘Nee, dat snap ik, ik bedoel alleen dat het me niet verstandig lijkt om je er extra mee te bemoeien. Ik zat met hem op de basisschool, en hij is altijd al een beetje een probleemkind geweest. Heb je sympathie voor hem?’
‘Een beetje,’ gaf ik toe ‘aan de ene kant vind ik hem een lul en haat ik hoe hij me behandelt als een of ander lastig schepsel, maar aan de andere kant vraag ik me af of het zijn schuld wel is, als hij zulke problemen heeft.’
‘Het is zijn schuld niet, maar wel zijn verantwoordelijkheid. Jij hebt het toch ook niet gemakkelijk? Jij reageert dat toch ook niet op anderen af?’
Ik haalde mijn schouders op. Daar had hij wel gelijk in.
‘Kom op,’ Ian krabbelde omhoog en stopte de zak pistaches terug in zijn rugzak. ‘Ik denk dat ik je het beste bij je volgende les af kan zetten, anders raak je nog in de problemen. Of ben je erg gewond?’
Ik hield me aan de muur vast terwijl ik opstond, en schudde mijn hoofd naar Ian. ‘Nee, gaat wel. Laten we gaan.’ Ik zal de volgende dag vast wel wat blauwe plekken hebben, maar de schrik was erger geweest dan de pijn.

Na school kwam Ian naar me toe bij de fietsenstalling om te checken of er nog iets gebeurd was. Al leek hij over alles behoorlijk cool te doen, kon ik merken dat hij zich zorgen maakte.
‘Nee, gek genoeg is er niet veel gebeurd. Volgens mij heeft Amy inderdaad geruchten zitten te verspreiden, maar niemand heeft mij ergens op aangesproken, en volgens mij is Lucas niet meer bij de les geweest.’
‘Goed om te horen, ik was echt bezorgd geweest dat hij je weer iets zou proberen aan te doen. Trouwens, nog over die foto’s, wat dacht je van vrijdag na school? Als je het nog steeds wilt?’
‘Ja, dat klinkt prima. Dan zie ik je dan wel!’ ik zwaaide even voordat ik me op de weg focuste en weg reed. Ik had die dag nog meer sympathie voor Ian gekregen, en ik zag er naar uit om samen naar de stad te gaan.

De volgende dag was Lucas niet op school, en die vrijdag ook niet. Ik hoefde me daarom buiten wat stomme opmerkingen en vernedering tijdens gym geen zorgen te maken om gevaar te lopen.

Na schooltijd kwam ik Ian tegen op het schoolplein.
‘Ha, Jennie, ben je er klaar voor?’ Hij zwaaide enthousiast naar me, en kwam naar me toe lopen.
‘Ik denk het wel. Heb ik goede kleren aangetrokken?’
Zonder naar mijn kleren te kijken, zei Ian al dat het wel prima was, en wenkte hij me om hem te volgen. Ik was nog niet zo vaak in de stad geweest, dus was ik blij om iemand bij me te hebben die de omgeving kende.
We kletsten wat over koetjes en kalfjes terwijl we naar het busstation liepen, maar ik stond verward stil toen we bij de bushalte aangekomen waren.
‘Gaan we niet met de bus?’
‘Oh… Nou ja, het is niet heel ver lopen, hoor…’ zei Ian aarzelend.
Ik greep hem bij de mouw van zijn vest, en trok hem mee de bus in. ‘Doe niet zo gek. Ik betaal wel voor onze kaartjes.’
Eenmaal in de bus viel me iets op aan Ians gezichtsuitdrukking. Normaalgesproken had hij een zorgeloze, vrolijke uitdrukking op zijn gezicht, maar nu waren zijn wenkbrauwen gefronst, en waren zijn lippen samengedrukt zodat ze een bleke lijn vormden.
‘Heb ik iets verkeerds gezegd?’ vroeg ik aarzelend bij het zien van zijn gelaat.
‘Huh? Wat? Oh, nee. Ik heb alleen een beetje last van wagenziekte.’
Oh, daarom wilde hij eerst niet met de bus gaan. ‘Sorry dat ik je toch de bus in heb gesleurd.’
Ian zei dat het geen probleem was, maar toen we uitstapten zag hij een beetje groen.

Het leek Ian een goed idee om eerst naar het park te gaan. Terwijl we er naartoe liepen, luisterde ik naar Ian die voor zich uit babbelde. Het was interessant om naar hem te luisteren, en ik vond het prima om niks aan het gesprek bij te dragen terwijl hij vertelde over de stad, zijn studie, en onze school.
‘Praat ik te veel?’ vroeg hij na een tijde.
‘Nee’, antwoordde ik gauw. ‘Ik vind het fijn om naar je te luisteren. Ik heb zelf toch niet veel interessants te zeggen.’
‘Zodra je dat wel hebt hoor ik het graag aan.’
Ik vond het prettig dat hij niet aandrong, en dat hij gewoon weer verder begon te kletsen. Ondanks dat ik het normaalgesproken ongemakkelijk vond als mensen die ik niet kende té vriendelijk probeerden te doen, had ik er nu geen probleem mee dat Ian tegen me aan kletste alsof we elkaar al jaren kenden. Het stelde me nu juist op mijn gemak. Ik hield er van om me op mijn gemak te voelen rond anderen, en misschien was dat wel één van de dingen die ik het meeste gemist had sinds dat we verhuisd waren. Wat was het heerlijk om eens even zorgeloos naar iemand te kunnen luisteren.
‘We zijn er’, merkte Ian na een tijdje op.

Ik was nooit ontzettend cameraschuw geweest, en ik had er best plezier in om elegant met mijn benen over elkaar geslagen op een bankje in de camera te kijken en te doen wat Ian zei. Door zijn gemakkelijke aanwezigheid had ik niet het gevoel dat er veel druk op me stond, of dat hij veel van me verwachtte. Nadat ik gekke bekken in de camera begon te trekken, stelde Ian voor om ook nog een andere locatie op te zoeken.
‘Wat denk je er van om nog wat foto’s te nemen met de oude kerk als achtergrond?’
‘Lijkt me vet’, zei ik, en ik sprong op van mijn bankje. Ik begon er echt plezier in te krijgen.

Terwijl we liepen, zei Ian: ‘Trouwens, ik heb een geheimpje’, en hij gaf me een mysterieuze blik.
‘Geheimpje?’ plaagde ik hem om zijn woordkeus.
‘Een geheim, dan, omdat je een grote meid bent’, plaagde hij terug.
‘Wat dan?’ vroeg ik.
‘Ik heb gehoord, dus je kunt mij niet verantwoordelijk stellen als het niet zo is, dat Lucas van school gaat.’
Uit reflex stopte ik met lopen. ‘Oh.’
Ian stopte ook en keek me aan met een verwarde, half-glimlach op zijn gezicht.
‘Geen leuk nieuws? Die gast heeft je in elkaar getrapt, weet je nog wel?’
‘Ja,’ zei ik koeltjes ‘dat weet ik nog.’
‘Ik zou denken dat je blij bent om van hem af te zijn.’
Ik begon weer te lopen. ‘Misschien,’ gaf ik toe ‘Maar om eerlijk te zijn weet ik niet of ik me nou opgelucht voel. Ik neem aan dat iedereen nu ondertussen weet dat hij een probleem heeft waar ik iets mee te maken heb. Wat als ze vinden dat het mijn schuld is dat hij weggaat? Volgens mij mocht iedereen Lucas graag.’
‘Maar het is jouw schuld niet. Jij bent er gewoon toevallig in verstrikt geraakt.’
‘Dat kun je hun lekker vertellen, ík begrijp dat ook heus wel.’
Ian zuchtte en wist voor de eerste keer die middag niet wat hij moest zeggen. hij frunnikte aan een los draadje aan zijn mouw terwijl hij de andere kant op keek.
‘Kijk nou eerst maar gewoon hoe het allemaal uitpakt, áls het überhaupt wel waar is. Ik vertel je ook alleen maar wat ik via via heb gehoord. Je zei trouwens dat je mij niet kunt vertellen wat er aan de hand met hem is, maar ik weet het al. Ik heb van een vriend van me die vrienden is met zijn vrienden gehoord dat hij heeft toegegeven dat hij thuis mishandeld wordt.’
‘Dat is niet alles, dat is niet de reden’, zei ik. Op dat moment kon het me even niks schelen of ik mijn belofte aan die lul zou houden of niet. ‘Hij is homo, dat is de reden. En dat is ook waarom hij zo’n bloedhekel aan me heeft.’
‘Laffe reden,’ zei Ian koeltjes ‘om een hekel aan jou te hebben, bedoel ik. Ik snap niet wat zijn probleem is.’
‘Ik ook niet,’ zei ik met een zucht ‘waarschijnlijk is het een manier om zijn zelfhaat te uiten zonder zichzelf er direct mee te hoeven confronteren.’
Ian snoof. ‘Kan me niks schelen hoe diepgaand je het laat klinken, ik blijf het maar een lul vinden.’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik kan niet zeggen dat ik er niet hetzelfde over denk. Ik hoop dat als hij echt weggaat, dat de rest van m’n klas ook een beetje normaal tegen me gaat doen.’
‘Dat hoop ik ook,’ zei Ian oprecht ‘je verdient beter.’
‘Thanks.’

Tegen de tijd dat we klaar waren, begon het langzaamaan te schemeren en werden onze schaduwen steeds langer. Mijn maag maakte een knorrend geluid, er mee eens dat het laat begon te worden.
‘Iemand heeft honger.’
Ik keek beschaamd de andere kant op.
‘Hey, ik had toch gezegd dat ik je op een patatje zou trakteren? Zin om nog even langs de McDonalds te gaan?’
‘Ja, graag’, zei ik oprecht. Ik had echt trek, en ik vond het niet erg om nog eventjes met Ian te kunnen kletsen.

Eenmaal bij de McDonalds aangekomen, wees Ian naar een groepje jongeren die aan een tafeltje ergens in de hoek zaten.
‘Hé, dat zijn mijn vrienden! Wat toevallig, ik wist niet dat zij hier zouden zijn. Vind je het erg als we bij hun gaan zitten?’
Ik zei dat het prima was, maar volgde Ian een beetje schichtig. Ik wist niet of ze bij ons op school zaten, maar ik hoopte dat ze niet wisten wie ik was. Of ze nou nare opmerkingen zouden maken of medelijden zouden uiten; ik had in beide niet veel zin.
‘Ian! Wat doe jij hier? Hé je hebt een chick meegenomen. Is Ian opeens populair bij de dames?’
Ian rolde met zijn ogen en duwde zijn vriend speels opzij zodat er ruimte voor ons vrij kwam op het bankje. Hij schoof ons dienblad naast die van de andere gasten, en gebaarde dat ik kon gaan zitten.
Ik voelde me een tikkeltje geïntimideerd, tussen de vijf oudere jongens. Al zagen ze er op één jongen die compleet in het zwart gekleed was en een neuspiercing had niet heel ruig uit, voelde ik me toch opgelaten en niet compleet op mijn gemak.
‘Dit is Jennie, een…’ Ian keek me even weifelend aan ‘…vriendin van me.’ We kenden elkaar inderdaad nog niet zo goed, maar ik vond het ook niet erg dat hij zei dat we vrienden waren.
Daarna stelde Ian me even kort voor aan zijn vrienden. De ruige jongen heette Seb, er was een jongen met bruine krullen en een diepgebruinde huid in een zachtroze trui die Nate heette, een jongen met een geblokt overhemd die Ian “Opa George” noemde, en als laatste een lange jongen waarvan ik als ik niet beter wist had gedacht dat hij Ian’s broer zou kunnen zijn; dezelfde blonde haren en dezelfde look alsof hij stil stond in het jaar 2009. Zijn naam was Ted.
Terwijl ik voorzichtig aan wat patatjes knabbelde, praatte Ian met zijn vrienden over van alles. Nate vertelde opgewonden over hoe zijn kat een nestje kittens had, Ian ondervroeg George over een proefwerk die hij gemist had, en af en toe drong Ian me aan om ook iets te zeggen. Na een tijdje gepraat te hebben, voelde ik me wat meer op mijn gemak. De jongens leken me een aardig stel, en Ian leek dol op ze.

Maar terwijl de laatste jongens hun spullen aan het weggooien waren, en ik op het rietje van mijn lege milkshake kauwde, zei Ian iets waarvan het opeens heel stil werd. Hij was aan het babbelen over hoe toevallig hij het vond dat ze elkaar daar tegen waren gekomen, en vertelde wat wij die middag gedaan hadden: ‘Jennie en ik waren foto’s aan het maken, je weet wel, voor dat porfolio. Ze zeggen altijd dat je interessante mensen moet fotograferen, en omdat Jennie transgender is en zo-…’ Ian viel stil toen hij zich realiseerde wat hij er uit geflapt had. Hij keek me geschrokken en verontschuldigd aan, en ik keek even geschrokken terug. Ik was een beetje kwaad dat hij dat hij zomaar zonder na te denken die informatie over mij zomaar op straat had gelegd. Dat was iets waar ik zelf over wilde kunnen beslissen; aan wie ik dat vertelde. Maar aan zijn pijnlijke gezicht te zien was het niet expres geweest, en schaamde hij zich ervoor.
‘Oh.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here