POV Luke

Lauren is gaan douchen. Maar ondertussen zijn we al bijna een half uur verder. Ik ga toch maar even kijken want het zit me niet lekker. Verbaast open ik de deur, hij zat niet op slot. Als ik binnen kom schrik ik als ik Lauren op de grond zie liggen. Ik laat me op mijn knieën naast haar vallen en zie haar arm open liggen. "Shit Lauren!! Word wakker!!". Snel pak ik handdoeken en druk dit op de wond. "MAM!! HELP", gil ik hard. Al snel staat mijn moeder naast me. Ze komt de badkamer in lopen. Met waterige ogen kijkt ze ons aan. Ze pakt meteen haar telefoon en belt een ambulance. "Hallo ik heb een ambulance nodig. Mijn loge heeft in haar arm gesneden. Ze ligt bewusteloos op de grond. Oké dank u. Ja we zorgen dat ze warm blijft. Mijn zoon is met handdoeken op de wond aan het drukken". Na een eeuwigheid hangt ze op. Ik zet de kraan uit en til Lauren op. Mama helpt me met Lauren aan te kleden. Net op tijd want de ambulance broeders komen net binnen. Lauren word gelijk op een brancard gelegt. "Mag ik mee?", vraag ik als ze Lauren in de ambulance dragen. "Sorry jongen dat gaat helaas nu niet. Jullie mogen achter ons aan rijden", ik knik. Mama en ik stappen gelijk in de auto. "Mam ik bel Beau en Jai even", ze knikt dat het goed is. "Met Beau", neemt hij vrolijk op. Ik begin te snikken. "Shit broertje wat is er?", ik slik een brok weg. "Lauren... Ze.. Ze word nu naar het ziekenhuis gebracht", ik hoor hem schrikken. "Fuck!! Ik haal Jai en we komen er aan!" - "Thanks Beau". Ik hang op. Ik staar naar buiten en merk dat er tranen over mijn wangen lopen. Ze mag niet dood gaan. Mijn moeder pakt mijn hand vast. "We zijn er lieverd", ik had niet eens door dat we al weer stil stonden. We rennen snel het ziekenhuis in. "Hallo we komen voor Lauren Smith", de vrouw knikt. "Jullie mogen naar de familie ruimte en daar wachten. Ze zijn nog bezig met de operatie", we knikken en lopen naar de familie ruimte. Ik laat me met een plof op een stoel vallen. "Het komt toch wel goed met haar mams?", ze pakt mijn hand vast. "Ik weet het niet schatje. Ik hoop het heel erg. Weet jij waarom ze het gedaan heeft?", ik schud mijn hoofd. "Niet de exacte reden, maar kan wel gokken. Ze heeft 't heel moeilijk met die aangifte, volgens mij zag ze allemaal beelden voor haar van haar ex. Ik weet niet wat hij haar allemaal aangedaan heeft, maar als ik haar zo zie dan is het goed fout", mijn moeder knikt. Na een paar minuten komen Beau en Jai binnen rennen. Beide nemen ze me in hun armen. "Het komt goed Luke!", fluistert Jai in mijn oor. "Weet één van jullie of Daniel al opgepakt is?", ze kijken allemaal weg. Ik laat me weer op de stoel ploffen en de tranen gaan met een rotgang over mijn wangen. Mijn moeder drukt me stevig tegen haar aan. Met haar hand wrijft ze geruststellend over m'n rug.

Na een eeuwigheid komt er eindelijk een dokter naar ons toe. "Jullie zijn de familie van Lauren?", gelijk staan we op. "Ja, hoe is het met haar?", vraagt mijn moeder. "De operatie is goed gegaan. Haar arm is gehecht en zit in gepakt nu. Ze had aardig wat bloed verloren, ze is bij kennis nu en jullie mogen naar haar toe. Kamer 307", we bedanken de dokter en ik sprint naar haar kamer. Ik ren naar binnen en schrik me kapot. Lauren ziet er zo gebroken uit. Ik loop naar haar toe en pak haar hand vast. Meteen kijkt ze me aan. Tranen lopen over haar wangen. Bij mij gaan ze ook weer. Ik trek haar in een knuffel. "Het spijt me zo Luke! Ik... Ik kon het niet meer aan. Al die beelden, alles wat er gebeurd is", zegt ze snikkend. "Sst rustig maar. Het is oké, ik ben blij dat je er nog bent", ik druk een kus op der kruin. "We zijn allemaal heel blij dat je er nog bent", mama komt binnen lopen samen met Beau en Jai. Ik laat Lauren even los zodat ze ook geknuffeld kan worden door mama, Jai en Beau.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here