Foto bij Hoofdstuk 6.

Nadat hij vertrokken was ben ik meteen naar bed gegaan, mijn dromen zaten vol smaragd groene ogen, boze blikken en regels, heel veel regels.

Ik schrik wakker van mijn wekker, het is half 8. Mopperend kom ik uit mijn bed, maar lang mopper ik niet als ik zie hoeveel functies alleen de douche al heeft. Het is een wonder, maar ik weet via mijn iphone muziek door het hele huis aan te zetten en al dansend en zingend maak ik mijzelf klaar.
In de inloop kast zoek ik een outfit uit, de kast is echt prachtig. Alles is gesorteerd op de verschillende soorten kleding en er staan zelfs schoenen, sieraden en andere accessoires .

Ik trek een rode jurk aan, deze zit strak om mijn lichaam, maar hij is sexy, zakelijk en waarschijnlijk wat 'mijn baas', goed zou keuren.
Nadat ik mijn make-up heb gedaan en mijn bruine haren heb opgestoken pak ik een appel van de schaal en loop het appartementen complex uit. Ik heb in een tas, die ik vond in de kast, de laptop zitten.
Met de ondergrondse kom ik aan bij Kenwright publishing house.

Met de pas die ik heb kom ik simpel binnen en ga opzoek naar het kantoor van Harry, na wat vragen kom ik er terecht en ik tref een huilend vrouw aan in het kantoor wat voor mij bedoeld is.
"Ehm hallo, kan ik je helpen?" Ze kijkt mij aan met uitgelopen make-up en rode ogen, meteen recht ze haar rug en veegt haar wangen af.
"Jij moet mijn opvolger zijn, succes met die klootzak van een Harry Edward Styles - Kentwright. God alleen die naam al, ik haat hem! Ik heb alles wat je moet weten op het bureau liggen en zijn agenda ligt er ook. Zijn eerste afspraak heb ik al weer verzet, die zou om half 10 zijn, maar hij is nog nergens te bekennen".

Ik bedank haar als ze de doos met haar spullen oppakt en het kantoor uitloopt, "ik meen het. Succes met die klootzak, als hij je niet breekt zakelijk, doet hij het wel privé. Pas op, je bent nog heel jong zo te zien, god dank ben je niet blond".
Ik pak een plukje bruin haar vast en glimlach ongemakkelijk, "het spijt mij dat we elkaar zo moeten ontmoeten. Hopelijk vind je snel weer een goede baan, er zijn vast zat mensen die je willen hebben". Ze geeft mij een glimlach en knikt, "ik heb gelukkig van zijn vader een goede reverentie mee, zo houden ze ons tevreden en klagen wij niet". Ik ga er vanuit dat de meervoud waarin ze spreekt, gaat over de vele andere assistenten. Ik zeg haar voor een laatste keer gedag en ze loopt weg, nog steeds pogingen om haar uitgelopen make up weg te vegen.

Als mijn blik op de klok in het kantoor valt, schrik ik van de tijd, hoe snel die gegaan is.
Jeetje, het is 9 uur en hij is er nog niet? Ik kreun en draai mijzelf om en keer terug naar het appartementen complex, bij zijn deur stop ik en klop hard op de deur. Maar geen gehoor, dan bel ik hem, geen reactie.
Dan besluit ik een combinatie te proberen, na 5 minuten op zijn deur gebonkt te hebben, word de deur open gezwaaid.
Ik stap een stap achteruit als ik Harry zie, in een trainingsbroek, zijn haren staan wild en waar mijn aandacht vooral naar toe gaat is zijn ontblote bovenlijf.

Holy shit, hij is gespierd!

"Fucking hell, geef me een hele goede reden waarom je mij wakker gemaakt heb". Hij kijkt mij met een woedende blik aan en ik weet zelf ook even niet, wat ik hier doe. Ik had het moeten negeren en hier niet heen moeten komen.

"Sta daar niet zo, zeg op!"

Ik herpak mij snel, probeer mijn ogen op zijn gezicht te houden, maar dat gaat niet zo geweldig.
"Bevalt het?"
Met rode wangen weet ik mijn aandacht naar zijn gezicht te brengen en schud mijn hoofd, "je hebt je eerste vergadering gemist. Je bent hoofd van de afdeling, dat betekend dat je bij zulke dingen aanwezig moet zijn, het is een zekere verplichting als hoofd. Als je CEO wilt worden, ben je dag en nacht bezig, dan ga je misschien om 3 uur naar bed en moet je de volgende ochtend om 9 uur weer in een meeting aanwezig zijn. Dus wen er maar aan dat ik elke ochtend om half 9 aan je deur sta te bonken, want jij moet gewoon om 9 uur op je werk aanwezig zijn, eigenlijk nog eerder".

Ik ben even buiten adem van de storm van woorden en ik zie dat hij onder de indruk is, want de boze blik in zijn ogen verdwijnt even.
"Best, ik zal mijzelf klaar maken, heb je al gegeten?" Ik schut nee, want de appel ligt nog in mijn nieuwe kantoor op het bureau.
"Goed, ik heb zin in pancakes, maak deze voor ons".
Ik loop naar binnen en sluit de deur, als ik mij omdraai staat hij achter mij. Ik schrik als hij beide handen op mij heupen legt en mijn lichaam tegen de deur aanzet.

"De regels zijn ingegaan, je hebt ze nu al gebroken, denk erom". Dan gaan zijn ogen over mijn lichaam en blijven hangen op mijn borsten, maar weet zijn ogen, net als ik, uiteindelijk omhoog te krijgen.
"Je ziet er verdomd goed uit in die jurk, pas maar op, straks ben je de eerste brunette die ik aantrekkelijk vind". Ik draai met mijn ogen, uitslover dat hij is.
Ik wil zijn handen weg duwen, maar hierdoor pakt hij mij steviger vast en komt nog dichterbij.
"Hey! Je bent mijn baas, blijf van mij af, dit is heel ongepast". Ik voel mij gevangen en ik probeer los te komen uit deze benauwde positie.
Maar Harry grijnst en schuift nog iets dichter bij, nu zit er nog maar een paar millimeter tussen onze lichamen en ik krijgt het ongemakkelijk warm.
"Ken je de film 50 tinten grijs, Gorgeous? Daarin word er billenkoek gegeven als er met ogen gerold wordt, zal ik die regel ook instellen?"

Ik probeer hem boos van mij af te duwen, ik zet mij handen op zijn borst, onder de 2 zwaluwen. Als ik duw, krijg ik er geen beweging in. Het enige wat ik merk is hoe sterk en stevig dit deel van zijn lichaam aanvoelt, mij er ook nog eens erg van bewust dat dit zo niet oke is.
"Rop op jij", sis ik kwaad, maar dit maakt het allemaal alleen maar erger. "Is dit hoe jij alle vrouwen behandeld? Dan snap ik wel dat iedereen een hekel aan jou moet hebben, laat los!"
Hij duwt zijn lichaam tegen mij aan en laat mijn heupen los. Hij pakt mijn kin hardhandig vast en ik hap naar adem als zijn gezicht dichter bij komt en onze neuzen elkaar haast aan raken. "Je kunt mij beter maar met wat meer beleefdheid aanspreken, of er volgen consequenties". "Dan moet jij je als een baas gedragen en niet als een opgehitste tiener". Ik vuur meteen terug, zijn ogen sprankelen, heeft hij hier plezier in? Natuurlijk.....

Hij laat mij los en creëert weer ruimte tussen onze lichamen, "shut up. Ga ontbijt regelen, verpest die jurk niet, als je het doet".

Ik sta nog ontzet tegen de deur en neem mijzelf voor dat dit nooit meer mag gebeuren, ik moet er voor zorgen dat ik niet meer in zo'n positie kom bij hem.
Als ik mijzelf bij elkaar geraapt heb en zijn appartement inloop, valt mij meteen zijn stijl op.
Het is niet wat ik verwacht had, ik had een strak appartement verwacht. Maar eerlijk, het is heel gezellig en huiselijk. Opeens snap ik, waarom hij mij misschien hier niet had willen hebben. Hij laat zo zijn harde, arrogante en zakelijke uiterlijk vallen. Ik zie verschillende muziek instrumenten staan, een piano, gitaar en een cajon. Er staat een platen speler open op een kast met de naald nog op de plaat, ik kan het niet laten om de plaat te verlossen van de naald en de klep dicht te doen, voordat hij de plaat verpest.
Ik kijk naar de band die erop staat, mijn lippen grijnzen, The Police. Als ik zeker ben dat ik de douche hoor, kijk ik naar de mand met lp's die naast de kast staat. Natuurlijk is dit zo veel beter dan mijn verzameling en ik zou een moord plegen voor sommige platen, als ik David Bowie gesigneerd, gewoon tussen de andere platen vind, kreun ik met ongenoegen. Ik zou hem inlijsten of ver weg stoppen, wauw zeg.

Ik besluit de platen met rust te laten en bekijk het zachte tapijt, zwarte bank en de mega boekenkast verder in het appartement. Hij heeft hier zo veel spullen, die ik werkelijk zo interessant vind, of daadwerkelijk wil lenen. Ik besluit snel weg te lopen bij de boekenkast en loop de keuken in, het valt mij op hoe schoon het appartement is en ik besluit dat ik waarschijnlijk hier nooit aan kan tippen.
Ik vind een schort en alle ingrediënten voor de pancakes, als ik een stapel met heerlijke fluffy pancakes heb, komt hij binnen.

Opnieuw draagt hij een pantalon, dit keer pastel paars. Daarin heeft hij een stak hemt met een overhemd dat nog los om hem heen valt erin gestopt. De kleding stijl van hem is apart, want ondanks dat dit waarschijnlijk heel casual klinkt, heeft hij aan zijn broek bretels vast geklikt.
Zijn schoenen klikken op de vloer, als ik er naar kijk is duidelijk het gucci logo te zien. "Wat? Dit overhemd blijft los aan de bovenkant, dus bespaar jezelf een preek". Verdedigt hij zijn outfit als hij mij blijkbaar bedenkelijk ziet kijken.
Ik slik en met rode wangen draai ik mijzelf van hem weg en zoek de stroop in de keukenlaatjes, ik vind het uiteindelijk en zet deze tussen de borden. Ook heb ik verse sinaasappelsap geperst en deze in wijn glazen gedaan, voor een fancy uiterlijk.
Als we zitten en alle 2 zwijgzaam eten, hoor ik hem goedkeurend mompelen. "Dit is goed, heel goed. Morgen wafels, kijken wat je daar van maakt". Ik kijk vanuit mijn ooghoeken naar hem en probeer er niet op te reageren, dus stop ik mijn mond extra vol.

Heb ik even geluk dat ik goed ben ik koken en veel kookshows kijk op tv.

Als ik de boel heb opgeruimd en Harry zijn spullen heeft verzameld lopen we eindelijk naar buiten. Dit keer staat er buiten een auto te wachten, die hij blijkbaar opgepiept heeft. Want hij loopt er naar toe en twijfelt even, maar dan toch houdt hij de deur voor mij open.
Maar voor ik kan instappen duwt hij hem dicht en gaat voor mij staan, "nog 1 ding voor we naar het werk gaan". Ik kijk naar hem op en probeer vooral niet te lang in zijn groene ogen te kijken, want dat is dodend. "Dit was de eerste en laatste keer dat jij aan mijn platen gezeten hebt of mijn boeken hebt bekeken, ik was heel duidelijk over mijn privé leven. Vanaf morgen ontbijten we of bij jou of buiten de deur, mijn appartement is verboden toegang". Ik voel mij betrapt en vraag mij echt af, hoe hij dat weet. Zou hij ergens camera's hebben hangen of zag hij het aan hoe ik dingen heb terug gezet?
"Als jij die toon tegen mij blijft gebruiken, geen wafels voor jou morgen." Even zie ik een glinstering over zijn gezicht gaan, "stil jij, stap in".

Ongemakkelijk neem ik naast hem plaats in de auto, ik kijk naar mijn schoot en naar buiten, maar ontwijk hem zo goed als kan.
"Hoe was je de eerst naar publishing house gereisd vanochtend?" Nu eist hij mijn aandacht en ik kijk naar zijn lippen, "de ondergrondse".
Hij schut zijn hoofd en draait zijn lichaam naar mij toen, "wij reizen niet met een ondergrondse of taxi's. Daar hebben wij mensen voor, dus laat mij het niet merken, dat je zo iets nog eens doet".
Ik schud snel ja en hij geeft mij een kaartje uit zijn beurs, waar verschillende nummers opstaan. "Deze mensen staan dag en nacht tot je beschikking, als je zegt dat je voor mij werkt, dus maak er gebruik van".
Ik pak het kaartje aan en stop deze in mijn tas, "dank je".
Dan bedenk ik dat de sfeer totaal anders is en ik nu echt zijn assistente ben, "dank u wel meneer" corrigeer ik mijzelf. Zijn gezicht blijft strak en hij vestigt zijn blik uit het geblindeerde raam van de auto, gelukkig duurt de reis niet lang en kan ik snel de auto uit.

Het is bijna middag als we aankomen, want het rond snuffelen in zijn appartement, ontbijt maken, opruimen en hier heen komen, heeft heel wat tijd gekost. Maar blijkbaar zit hij er niks mee, hij loopt direct door naar de lift en stapt in. De lift is redelijk gevuld, te gevuld. Ik staar met open mond naar 2 vrouwen die de lift uit stappen en zo ruimte voor ons maken, als ik kijk naar Harry, is hij dit gewend zo te zien. Zwijgend vervolgen wij onze weg naar de verdieping waar Harry zijn kantoor staat, als we langs mijn kantoor lopen staat de deur nog open van mijn gehaaste weg gaan. Er liggen ondertussen op het bureau allemaal briefjes en stapels papieren, ik zucht als ik in de deur opening blijf staan en Harry zijn kantoor in zie lopen zonder nog maar iets te zeggen.
Ik mag dus zelf uit zoeken hoe dit allemaal werkt, fijn.
De notes gaan over de gemiste afspraken, boze zakenpartners of schrijvers door de gemiste afspraken die hij afgelopen weken is misgelopen. Er liggen heel wat manuscripten die door hem officieel goed gekeurd moeten worden en die volgens sommige notes echt de moeite zijn, ook al is het zijn smaak niet.
Ik zit vervolgens de eerste aankomende minuten te lezen wat de dame voor mij allemaal opgeschreven heeft, ik probeer te ordenen en uiteindelijk ben ik zo ver om afspraken te verzetten. Ik open mijn macbook en zie zijn planning voor vandaag, hij heeft zo meteen een zakenlunch, om het manuscript, wat nog op mijn bureau ligt te bespreken.

Shit!

Ik snel naar zijn kantoor en klopt aan, hij geeft geen antwoord en ik herhaal het nogmaals. "Je weet dat ik net zo lang klop, tot dat jij de deur open doet of zegt dat ik binnen mag komen he?" Snauw ik door de deur heen, wat gelijk effect heeft. Niet heel veel later word de deur open getrokken en kijkt een geïrriteerde Harry mij aan, maar ik zie meteen dat hij niet alleen is.
Ik staar vol ongeloof naar zijn vorige assistente, die snel haar blouse vast knoopt en hem bedankt voor zijn excuses. Ik kijk haar walgend aan en met heel veel afkeuring, als ze langs mij loopt stopt ze.

"Zo is hij, ik zal vanavond spijt hebben en met een bak ijs gaan huilen. Oordeel zoveel als je wilt, jij bent de volgende".
Ik kijk haar na en schud mijn hoofd, dan loop ik zonder zijn toestemming zijn kantoor in en klap iets te hard het manuscript voor zijn neus. "Sorry van net, ik wilde u daar in natuurlijk niet storen, het is ook zoveel belangrijker dan wat u op de planning heeft staan. U heeft nog 45 minuten om dit manuscript te lezen en op weg naar het restaurant, wat zo ongeveer 10 minuten is, om u voor te bereiden op uw zakenlunch".
Hiermee glimlach ik nep naar het arrogante wezen, dat mij aankijkt, terwijl hij onderuit gezakt in zijn stoel zit. "Zeg de afspraak maar af, dan lees ik het morgen wel".
Even pers ik mijn lippen op elkaar en zet vervolgens beide handen op zijn bureau, "ik heb een lijst met boze mensen die ik nog moet bellen, omdat jij je werk niet doet. Omdat jij liever hier in je kantoor je oude assistente aan het neuken bent, dan je je werk doet. Dus nee, jij leest dit manuscript en stapt zo meteen in de auto die voor je geregeld is en gaat naar die lunch. Als je dat niet doet, zeg je ze maar lekker zelf af, kijken hoe je dat vindt".

Meteen heb ik spijt van mijn gedrag en mijn uitspatting, als hij omhoog komt en binnen een paar stappen om het bureau loopt en mij bij mijn arm pakt.
"Je hebt genoeg waarschuwingen gehad, je brutale mond moet nodig wat aan gedaan worden. Waag het niet mij zo aan te spreken, jij....."

We kijken alle 2 verschrikt op als zonder waarschuwing de deur open gaat en Meneer Kenwright binnen stapt, zijn wenkbrauwen vliegen omhoog bij het zien van het tafereel voor hem.
Harry laat mijn arm snel los en zet een stap naar achteren, ik probeer mijn geschokte blik te vervangen door een glimlach en kijk uiteindelijk maar naar de grond.

"Vader, wat kan ik voor u doen?" Ik hoor hoe meneer Kenwright op ons af loopt en uiteindelijk verschijnen zijn schoenen in mijn gezichtsveld, dan weet ik, dat ik wel op moet kijken en ik heb meteen spijt van mijn keuze. Hij kijkt mij woedend aan, ik bijt ongelukkig op mijn lip, mompel mijn excuses en wil weg lopen. Maar zijn stem houdt mij tegen als hij mijn hele naam zegt, ik blijf staan en draai mij langzaam om. "Wat ik hier net gezien heb, laat dat de laatste keer zijn. Waar precies stoorde ik jullie in, Harry?" Ik ben opgelucht als zijn aandacht van mij af gaat naar zijn zoon, die nu een zekere houding probeert aan te nemen.

"We waren aan het discuseren over dit manuscript vader, het spijt mij maar ik heb nu geen tijd. Ik heb nu nog maar een half uur dit af te lezen en mijn mening te vormen, is het niet?" Ondanks dat zijn vader bij ons staat, stralen zijn ogen vijandigheid uit, als hij naar mij kijkt.
Meneer Kenwright knikt en zegt dat hij later terug komt, om te bespreken waar hij voor kwam. Als ik ook wil weg lopen word ik tegen gehouden, "niks daar van, zitten".
Ik word mee getrokken en op de stoel tegen over zijn bureau gezet, "jij leest het eerste stuk, ik de laatste. Regel ondertussen de persoon die hem al gelezen heeft, ik wil zijn mening binnen 10 minuten op papier hebben". Ik knik, sta op en ren naar de redacteuren.
Gelukkig vind ik snel de persoon die het manuscript op mijn bureau gelegd heeft en ik breng de boodschap over en meld nogmaals dat hij binnen 10 minuten naar het kantoor van meneer Styles moet komen. Dan loop ik weer terug en klop voor ik binnen loop, bij het kantoor van Harry.
Nu hoor ik zijn rauwe stem zeggen dat ik binnen mag komen, als ik uiteindelijk een beetje hijgend het begin van het verhaal in mijn handen heb begin ik te lezen.

Reacties (4)

  • LeLouisx3

    Een late reactie, maar ik lees je story nog...:)Ik ben echt benieuwd wat er zal gebeuren in deze story. Hopelijk vallen de maskers snel af

    Wellicht is Harry in het echt een superlieve jongen die vrolijk rondhuppelt en een echt zonnetje is voor de mensen rondom hem. In de fanfictions die ik de laatste tijd lees is hij zo'n arrogant donker mannetje met grof taalgebruik. Het contrast kan niet groter zijn.

    1 week geleden
  • Sunnyrainbow

    Ze staat wel goed der mannetje!

    1 week geleden
  • AmorAmor

    Nou echt, een eerste klas klootzak. Maar idd, heel benieuwd wat of dit gaat brengen zeg!

    1 week geleden
  • gothicpop

    Wat een lul...
    Al lijkt het af en toe alsof het echt een masker van hem is. Net als dat zijn appartement zo anders is. Ben benieuwd wat nog komen gaat:D

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen