Dit gesprek is zo ziek lang oeps

Ik stap heel dicht naar Andrea toe, zodat ik letterlijk op haar neerkijk. "Je hebt een scherpe visie, schat. Jammer dat je dood bent voor je er iets aan zult hebben in de arena. Wat ontzettend sneu allemaal. Je broertje gaat je vast heel erg missen. De kansen zijn niet echt in je voordeel, wat ontzettend jammer nou."
Ze kijkt geschrokken omhoog, naar mij. "D-dus je bent toch een sadist. Fijn om te weten dat je met bluffen en vasthoudendheid ook wat kunt bereiken."
Ik glimlach heel breed. Haar bleke gezicht, het feit dat ze van onderwerp probeerde te veranderen, allemaal signalen dat de kleine jongen inderdaad een zwakke plek is. "Dus hij is inderdaad je broertje. Arme schat. Wat zou hij ervan vinden als ik je longen doorboor, denk je?"
Ze wordt nog bleker, maar probeert dat tevergeefs te maskeren door eens nep te kuchen. "Sorry schat, maar als je op zoek bent naar mensen die hier zijn omwille van hun broertje moet je naar District 7."
"Lieverd, je ziet een beetje bleek. Ach, je maakt je teveel zorgen. Ik heb in net zo'n situatie gezeten als je arme, arme broertje, en ik kan je vertellen dat hij er helemaal overheen komt. Wie weet staat hij hier over een paar jaar ook wel, om de schande die jij zijn familie hebt toegebracht door zo snel te sterven recht te zetten."
Revan grijnst. “Je ziet wat bleek, gaat het wel?” zegt hij. Lekker origineel weer. En mijn moment maar verpesten. Idioot.
Andrea slikt. "Jullie zijn zo onaantrekkelijk dat ik het tegenovergestelde van bloos." Opnieuw een hopeloze poging om het onderwerp van haar broertje af te krijgen. Oh hemel, ze is echt van streek. Goed gedaan, Valerie.
"Clara Oswald uit 1 heeft daar wel een middeltje tegen, heb ik gehoord,” zeg ik. “Maar vertel nog eens wat over je broertje, meid."
Even kijkt ze angstig om zich heen. Dan kijkt ze plotseling met een ruk weer onze kant op. "Oke. Ik heb een broertje. Nu blij?" Ze probeert weg te benen, maar ik leg mijn hand op haar schouder.
"Och, meisje, vanwaar die haast opeens? Ik ben nieuwsgierig."
Als in een reflex probeert ze mijn hand weg te slaan, maar er zit nauwelijks kracht achter. Mooi, weten we dat ook weer. "Ga- weg, laat me- met rust-" stamelt ze paniekerig.
"Lieverd, je moet echt een beetje ontspannen. Ga even zitten." Ik oefen met mijn hand druk uit op haar schouder en kijk haar net zo lang aan tot haar knieën het begeven en ze op de grond zakt. "Nou, vertel me alles, ik luister."
Ze scant de omgeven voor hulp, maar die is er niet. "Ik- Jij- Jij monster." Haar ademhaling versnelt tot een ongezond tempo en ik betwijfel of ze nog wel in staat is iets zinnigs uit te brengen.
"Een monster, ik? Ik noem het liever creatief. Kom op, meid, ik doe je nu nog niets hoor."
Ze haalt een paar keer diep adem en zet dan een stalen gezicht op. Nee, eigenlijk is het eerder een goedkope versie van haar stalen gezicht. Als… aluminium. Zwak. "Je hebt het recht niet om dat te horen te krijgen," weet ze uit te brengen.
"Oh, het insectje kan toch steken. Kijk, nou wordt het interessant. Zeg eens, schat, zie je idee van opengesneden lichaamsdelen een beetje zitten? Of heb je liever dat ik meteen een mes in je hersenen ram?"
Ze wendt haar blik af. "Sluit achteraan in de rij. Rosalie uit 4 kwam er tijdens de parade al mee."
"Oh, die trut is dood voor ze in je buurt kan komen. De eer zal volledig aan mij zijn."
"Ik heb liever dat je je onschuldige act volhoudt voor het Capitool terwijl ik jóú vermoord."
Oh jee, het insectje krijgt een beetje een grote mond nu het niet over haar broertje gaat. Tijd om daar verandering in te brengen. "Denk je dat je dat zou kunnen? Wetende dat je broertje alles zou zien, zou je het kunnen? Of ben je... zwak?"
"Ik heb liever dat hij mij iemand ziet vermoorden dan dat hij mij ziet sterven," mompelt ze. Ik twijfel er geen seconde aan dat het waar is, maar uiteindelijk zal het niets uitmaken.
"Is dat zo? En wat als het allebei gebeurd, Andy? Hij moet het allemaal aanzien, meid. Dat is vast niet goed voor zijn mentale welzijn, denk je ook niet?"
"Zeg, wat ben jij, een psychologe ofzo? Trauma's kun je bij Rose vinden, ik noemde één keer de naam van die Josiah en ze zette een mes op mijn keel."
"Oh, dat staat voor later op het programma. Ik wil jou eerst even helpen. Je bent vast bang. Ontspan eerst maar even, schat."
"Helpen? Je noemt dít helpen? Ik ben klaar hier. Tot in de arena." Ze staat op en wil weglopen. Onmiddellijk grijp ik haar arm stevig vast.
"Ik weet meer van jou dan je denkt, Andrea Haley Portmann. Je bent wel een beetje in het nadeel, of niet soms?” Ik glimlach, pak haar arm en strijkt met mijn nagels over haar wang. Arme, zielige Andy. Waarschijnlijk dood, voor ik überhaupt de kans krijg om iets te doen. "Arm kind. Zo nietig, zo zwak. Ik zal je een dienst bewijzen. Ik geef wel een boodschap door aan je broertje als ik tijdens de zegetoer in 5 kom. Dus... wat worden je laatste woorden aan hem, Andy? Wat wil je dat hij te horen krijgt voor hij toe moet kijken hoe jij begraven wordt?"
Ze kijkt me met grote ogen aan. "Dat ga ik jou niet vertellen. Mijn laatste woorden aan hem…” Ze kijkt weg en haar stem gaat over in gemompel. “...heeft hij al gehoord."
"Och, meisje toch, je hebt het er heel zwaar mee, hè? Kom op, lucht je hart. Vertel het maar aan je goede vriendin Valerie."
Uit alle macht probeert het meisje zich los te rukken, maar haar paniek helpt haar niet echt. "N-nee."
“Valerie…” hoor ik Revan lichtelijk geïrriteerd zeggen. “Ben je bijna klaar?”
Ik negeer hem. Hij komt later wel. "Rustig maar, Andy, geef je over aan het gevoel. Gooi het eruit." Ik breng mijn hoofd vlakbij dat van Andrea. "Geef het op, Andy. Het spel is al voorbij. Onze familieleden weten dat ook. Het is al voorbij."
Plotseling haalt ze uit en slaat ze me in mijn gezicht. Tenminste, ik denk dat dat de bedoeling was, maar het neigt meer richting aaien dan richting slaan. "Het Capitool bepaalt wanneer het spel over is. En zij hebben ervoor gekozen om het levenslang te laten duren."
Ik tover een brede glimlach op mijn gezicht. "In jouw geval is het spel dan zo voorbij. Geen zorgen, ik krijg je wel terug naar huis."
Dat levert me een hatelijke blik op. "Ik wil je hulp niet. Ben ik je nou echt zoveel waard, dat je zoveel aandacht aan me besteedt? Ben ik gevaarlijk? Of is dit een en al sadisme? In dat geval ken ik nog wel een paar kinderen die zo in huilen uit zouden barsten."
"Och, lieverd, ik wil gewoon vrienden zijn. Al die anderen zijn al als de dood voor me. Maar jij..." Ik breng mijn hoofd weer dicht bij dat van haar. "... jij bent een uitdaging. Zo sterk en zo zwak tegelijkertijd. Iedereen ziet het. Het doet je pijn, de gedachte aan je familie, hè. Het voelt of duizenden dolken je doorboren. En voor je het weet is het allemaal voorbij, daar ga ik wel voor zorgen."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen