En dit is dan weer een heer kort stukje, omdat anders de verdeling vreemd was

Ik zucht diep en loop richting de zaal, op zoek naar Revan. Hij kijkt op als hij mij ziet. Ik sprint naar hem toe. "Goed, welk onderdeel eerst?"
“Weet ik veel, camouflage, of zoiets?”
Ik haal mijn schouders op. "Prima."
We lopen naar het onderdeel, ik wijs de instructeur af en kniel bij de verf. Rood, bloedrood. Ik ga net zolang door met mengen tot ik de perfecte kleur heb, en begin dan te schilderen. Bloedrode bloemen. Perfect. Zo gaan we het doen. Ik kijk van Revan naar zijn ‘kunstwerk’, wat het ook voor moet stellen. Alweer een gebrek aan talent, dat is wel duidelijk
Hopeloos.
Hij gooit geïrriteerd zijn materialen op tafel. “Ik ben er klaar mee. Ik ga even iets anders doen, tot zo.”
Ik rol met mijn ogen, signeer mijn eigen werk en sta dan ook op. Eens kijken wat we nog meer kunnen gaan doen vandaag. Mijn blik valt op het onderdeel ‘knopen’. Dat kan leuk worden. Ik loop erheen, pak wat touwen en begin er wat aan te prutsen. Mijn handen zijn bedekt met, zo lijkt het, een laag bloed, en ik kan niet wachten tot het meer is dan alleen maar verf. Echt bloed. Van Andrea of Rose of van die regenboogpruim - want Tyler Tylers haar is van paars verkleurd naar regenboog, en een verbetering is het zeker niet. Misschien moet ik hem vanaf nu maar gewoon ‘De Toverbal’ noemen.
Revan komt aanlopen. “Wil het een beetje lukken?” Hij komt erbij zitten en pakt een touw.
Ik knik. "Was het leuk daarnet?"
“Ja hoor, heel gezellig.”
"Aha." Zwijgend ga ik door met knopen leggen. Na een ongemakkelijke stilte sta ik op en gooi ik het touw met knopen op tafel. "Ik denk dat ik maar weer eens terugga." Ik draai me om en loop weg.
“Moet je nog meer sterretjes zetten?”
Ik sta onmiddellijk stil en draait me om naar hem. "Ik ben dol op sterretjes, maar welke bedoel je precies? Sterretjes uit 9, sterretjes van staal, sterretjes va-"
“Die leuke sterretjes in je map, natuurlijk,” onderbreekt hij mij.
Ik glimlach. "Ik vroeg me al af wanneer je die map zou pakken." Het is waar. Ik wist dat Revan vroeg of laat tegen nieuwsgierig zou worden, de vraag was alleen wanneer.
“Nu dus. Ik ben wel een beetje teleurgesteld in het aantal sterretjes, ik heb niet eens de meeste!'
"Oh hemel, wat ben je toch zielig,” zeg ik sarcastisch.
“Inderdaad,” stemt hij serieus in. “In plaats daarvan staat die halve regenboog uit 4 bovenaan. Diep triest.”
"En zij hoeft zich er niet eens zo voor uit te sloven."
“Je bent gewoon partijdig.”
"Niet waar."
“Jawel, je bent partijdig voor jezelf.”
Ik kijk hem arrogant aan. "Ik ben ook gewoon beter." Het is waar. Al deze tributen zijn gewoon zielig.
Hij glimlacht. “Blijf er mooi in geloven, het zal vanzelf blijken hoe fout je zit.”
"Alsof dat gaat gebeuren. Ik ga wel weer terug, ik heb geen training nodig."
“Is goed, veel plezier.”
Ik loop terug, de lift in, naar mijn appartement en plof op mijn bed met mijn map. Ik denk dat ik mijn aantekeningen nog maar eens een keer doorkijk.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen