Voor dag en dauw worden we uit bed gesleept en in een afschuwelijke hemdjurk gehesen. Ach, het is maar tijdelijk. Dit kan ik hebben. Ik heb genoeg schoonheid om dat te compenseren.
We stappen in de hovercrafts, na een niet-zo-sentimenteel afscheid van Luna en Celese. Bijna… We vliegen niet lang, maar elke seconde in de lucht voel ik hoe de spanning verder stijgt. Ook bij mezelf, zoals enkel normaal is voor een voorstelling. Iemand implanteert de volgchip in mijn arm. We dalen. We landen. Stappen uit, worden van elkaar afgezonderd en door de laatste gangen geleid. De deur waarachter mijn lift naar de arena wacht komt steeds dichterbij. Adrenaline giert door mijn bloed. Ik ben er klaar voor.
Met opgeheven hoofd loop ik de kamer in, de coulissen van de arena, mijn grootste podium, waar ik de grootste hoofdrol zal spelen in de geschiedenis van dit spel. Ik knik naar Minka, loop naar het buffet, drink een slok water en steek een broodje in mijn mond.
“Ehm… Valerie… Ik heb hier je outfit voor in de arena.” Ze houdt een zwart shirt met lichtgroene accenten en een broek met dezelfde kleuren omhoog en duwt ze in mijn handen, net als een paar stevige zwarte schoenen.
Ik zucht geïrriteerd en trek het aan. Zoals altijd in het Capitool, past het perfect, maar die groene kleur van de details verpest het. Het mag dan een camouflerende kleur zijn, maar het is gewoon lelijk. Doet me denken aan thuis. Bah.
“Kan ik dit ruilen? Er moet een vergissing gemaakt zijn. Dit is niet helemaal zwart.”
“Helaas heb ik geen enkele inspraak op de kleding voor in de arena, dus je zult het ermee moeten doen, het spijt me

“Dat zal wel.” Ik kieper nog wat meer water naar binnen en prop nog wat eten in mijn mond. Doden op een lege maag lijkt me niet prettig, net als verhongering en uitdroging. Zo doodgaan is gewoonweg gênant, iets wat ik koste wat kost moet voorkomen.
Als het teken wordt gegeven dat de deuren gesloten zijn en dat het doek zo open gaat sla ik mijn laatste beetje drinken in één keer achterover en sta ik op. “Nou, Minka, je kunt maar beter vast beginnen aan mijn overwinningsoutfit,” zeg ik. “Ik ben over een paar dagen terug en ik reken erop dat het spectaculair wordt.”
Minka trekt een wenkbrauw op, maar zwijgt en knikt dan.
Ik stap in de buis. De deuren sluiten, we stijgen. Het wordt donker, zwart. De duisternis omhelst me, wenst me nog snel even succes voor de grote show. Ik heb het niet nodig. Ik heb mijn talent. Ik sluit een moment mijn ogen en voel hoe adrenaline door mijn bloed begint te gieren. Ik voel mijn hartslag versnellen en mijn ademhaling versnellen. Als ik mijn ogen weer open word ik omgeven door het heldere licht, waardoor ik mijn ogen ogen snel weer dichtknijp en even ineen krimp. Zodra mijn ogen eraan gewend zijn is de paniek weer weg. Ik slaak een opgeluchte zucht en kijk om me heen. Het doek is open en ik kan de geestelijke aanwezigheid van elke inwoner van Panem voelen. In mijn hoofd hoor ik het applaus dat het intro is voor mijn openingsact.
Het doek is open. Mijn spel is begonnen. Eindelijk ben ik thuis.
En nu is het showtime.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen