“Ik eh, moet even naar het toilet,” zegt hij, als we een poosje later weer door de mist lopen.
Ik laat hem los. “Oh, tuurlijk, tot zo Revan!”
Hij loopt weg, en ik kijk even naar het meisje uit 8,met een vriendelijke glimlach op mijn gezicht, maar we zeggen allebei geen woord. Dan valt mijn oog op iemand achter haar, een nogal bijzondere verschijning met zijn regenboogkleurige haar. De jongen uit District 4. "Tyler!” roep ik vrolijk en ik geef hem een knuffel. “Lang niet gezien! Hoe gaat het? Ik heb je gemist!"
"Eh- Ik... jou... ook?" zegt hij op een verraste toon, wat ik begrijp. Het is natuurlijk ook overweldigend, zo'n plotselinge, gezellige ontmoeting.
“Wat?” De diepe stem achter me maakt dat ik Tyler snel loslaat en dat mijn wangen vuurrood kleuren.
"Revan! Het is niet wat je denkt ik, eh... Ik kan het uitleggen!" Ik kijk hem geschrokken aan. Wat als hij denkt dat ik en Tyler…?
Mijn districtsgenoot grijnst even. “Het geeft niet, rustig. Ik wist niet dat jij en de prui-” Hij kijkt de jongen even aan. “Die 4 vrienden waren.”
Ik slaak een opgeluchte zucht. Hij vat het niet verkeerd op. Niets aan de hand, helemaal niets. "Precies, vrienden. Ik was bang dat je zou denken dat... dat wij…” Mijn wangen kleuren nog een tint roder en ik draai met mijn voet in de mist. “Jij bent mijn hele wereld, Revan..."
Hij kijkt me even aan en richt zich dan tot Tyler. Een klein scheurtje breekt door in mijn hart, nu hij mijn gevoelens op de tweede plaats zet, onder onze bezoeker. “Moet jij niet bij de rest van de Beroeps zijn?” Hij kijkt om zich heen, onmiddellijk waakzaam, alsof de rest van de Beroeps opeens achter een boom vandaan zouden kunnen komen om hem aan te vallen.
"Ik ben ze een soort van kwijtgeraakt,” antwoordt hij ongemakkelijk. “Lang verhaal."
“Vertel dan maar niet,” mengt Chrysante zich in het gesprek. “Lange verhalen tussen moordenaars lijkt me geen goed idee.”
“Dus ze zijn hier niet.” Hij ontspant zijn spieren een beetje, maar nog niet helemaal. “Wat doe jij dan hier?'
"Hoe verloopt het leven voor jou, Tyler?" vraag ik hem zo vriendelijk mogelijk, maar op een manier waarop Revan niet zal denken dat ik gevoelens heb voor deze jongen.
"Ze waren immens arrogant, en ik wilde gewoon even weg…” begint hij uit te leggen. “Een beetje wandelen, of zoiets. Een nieuwe eekhoorn vangen. Maar eh- Dingetje - hier,” Hij gebaart naar mij, “knuffelde me opeens en hier sta ik. Ik heb oprecht geen idee wat ik hier doe."
Ik glimlach naar hem. "Het is Valerie. Valerie Angel Crosse. En dit," Ik pak Revans arm vast, "is mijn vriend, Revan Collins..." Een dromerige zucht verlaat mijn lippen en de gedachte aan mijn huis en school schiet door mijn hoofd. "We komen uit District 11."
"Ah... Leuk,” zegt de Beroeps-zonder-Beroeps na een korte stilte. “Ik ben Tyler, maar volgens mij weten jullie dat allemaal al."
Ik knik en een lading aan notities en aantekeningen schiet door mijn hoofd. Bijna alsof ik een dossier over hem heb bijgehouden. "Ja, klopt. Tyler Kevin Tyler, District 4. 1,72 meter lang. Je had dat mooie, bijzondere paarse haar tijdens de boete. Klopt dat ongeveer?"
“Ehh... hi, Chrysa hier?” Het meisje steekt haar hand in de lucht, in een volgende poging zich in het gesprek te menen. “Maar die kennen we allemaal al, niet?”
Revan kijkt me even bedenkelijk aan, Chrysante negerend. “En... daarom knuffelde je hem?”
"Nee, ik, eh... Ik knuffelde hem omdat ik hem lang niet gezien heb, omdat we vrienden zijn!" zeg ik snel en ik kijk naar de grond in de hoop dat hij niet ziet hoe rood ik ben. "Het spijt me Revan, ik bedoelde er verder niets mee, ik..."
Hij zucht. “Het geeft niet, Val. Weet Tyler ook al dat jullie... vrienden zijn?”
Ik slaak een opgeluchte zucht en knikt dan enthousiast. Revan snapt het, alles komt goed. Nu zal hij heus niet meer denken dat Tyler en ik… Nee, absoluut niet.
“Dat dacht ik al. Val, laat die jongen met rust.”
Ik kijk hem met grote ogen aan. Misschien had ik het fout, en vat hij het wel zo op. Nee, echt niet. Tyler is een Beroeps, hij probeert me alleen maar te beschermen, alweer. "Ik... eh... oké, als hij dat liever hebt, Revan, dan zal ik dat doen."

“Dus,” zegt Chrysante ongemakkelijk. “Hi, Tyler, gezellig dat je er bent. Wat gaan we nu doen? Picknicken?”
"Hebben jullie eten dan?" vraagt de jongen uit 4.
"Oh, ja, natuurlijk!" Picknicken klinkt goed. Romantisch zelfs. Perfect. Ik grabbel wat in mijn rugzak, haal er een zakje met gedroogd fruit uit en kijk aarzelend naar Revan. Zou hij gedroogd fruit wel lekker vinden? Misschien wil hij op een bijzonder moment als dit liever alleen met mij zijn, zonder twee andere tributen erbij.
“Ik denk niet dat die picknick een goed plan is.” Hij slaat zijn armen over elkaar, trekt het zakje fruit uit mijn handen en stopt het weer in de tas. “Dat kunnen we beter bewaren.”
"Oh... Oké dan. Sorry Tyler..." Misschien had ik Ik toch maar iets anders moeten pakken.
"Het is oké, ik snap het wel," wuift hij mijn excuses weg.
Ik knik en maak de tas dicht. "Hoe is het eigenlijk bij de Beroeps? Hoe zijn ze? Zijn ze aardig? Zijn jullie goed bevriend?"
"Nou ja, vanochtend ben ik weggerend omdat ze arrogante kwallen waren, dus als dat enige indicatie is... Laten we het er maar gewoon op houden dat ik het er niet heel gezellig vond."
"Hemel, gaat het wel dan?” vraag ik. Hij heeft het vast heel zwaar gehad, ik had het nooit moeten vragen. “Dat moet niet makkelijk voor je zijn geweest..."
“Het lijkt erop dat wij vandaag… gezellig zijn,” mompelt Chrysante met een blik op mij.
Ik knik en glimlach naar haar. "Het is immers een mooie dag, denk je niet? Vandaag vieren Revan en ik dat we voor altijd samen zijn!" Ik pak Revans bij zijn arm en kijk hem liefdevol aan, in zijn prachtige ogen.
“J-ja, het is een groot feest.”
“Fantastisch,” zegt Revan, en het is alsof mijn hart smelt. Hij is net zo gelukkig als ik, niets zal ooit nog tussen ons komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen