"Naam?" De vrouw achter de balie kijkt niet op, als het mijn beurt is om me in te schrijven. Het is onbeleefd, dat zeker, maar het is haar eigen verlies. Ik bedoel, hallo, je weet niet wat je mist.

"Christian Solis Swan," zeg ik, zekerder dan normaal. "Vijftien jaar." Het is alleen ik. Luna is veilig, en 11 is een groot district. Alles komt goed.

"Schrijf je je in voor de bonnen?" De vrouw kijkt nog steeds niet op, maar gaat rustig door met mijn gegevens noteren.

Voor het eerst kan ik 'nee' antwoorden op haar vraag. Dit jaar zitten er maar zestien briefjes met mijn naam in de bol. Dat valt nog reuze mee. Er zijn genoeg mensen, zeker hier in 11, die meer dan vijftig keer in de bol zitten. Ja, alles komt goed.

Ik richt mijn blik op het podium, en zie tussen de mensen door nog net hoe Luna plaatsneemt naast Celese, de begeleidster van ons district. Het uiterlijk van de Capitoolbewoner is extravagant als altijd, een bonte mix van kleuren en glitters. Geen normale combinaties, maar groenige tinten met rode glitters, paarse en gele strepen, en een klein oranje hoedje met een grote blauwe pauwenveer. Waarschijnlijk heeft Luna's overwinning haar genoeg geld opgeleverd voor een hele nieuwe kledingkast.

Het geluid van de stadsklok, die twee uur slaat, zorgt dat ik mijn aandacht weer op het podium vestig. De burgemeester loopt naar het spreekgestoelte, schraapt zijn keel en begint te vertellen. Het is dezelfde toespraak als altijd: de geschiedenis van Panem, ons land, dat verrees uit de as van wat verschrikkelijke rampen van het oude Noord-Amerika hadden overgelaten. Het resultaat was het Capitool en de dertien districten eromheen. En toen kwamen de Donkere Dagen: de opstand van de districten tegen het Capitool. Twaalf districten werden verslagen, het dertiende werd met de grond gelijk gemaakt. Het Verdrag van Verraad werd opgericht en daarmee werden ook de Hongerspelen in het leven geroepen, het spel van moord dat ons eraan moet herinneren hoe machteloos we zijn tegenover het Capitool. Om te doen alsof het een feest is, laten ze elk jaar de geschenken zien die het winnende district krijgt: graan, olie en zelfs suiker. Maar in de praktijk, zo heb ik dit jaar ondervonden, valt dat behoorlijk tegen. Maar ja, waarom zouden ze ook moeite doen voor een arm district als 11? Het is ook alleen maar het grootste district met de meeste mensen, waarvan een groot deel sterft van de honger.

De burgemeester begint met het opsommen van de lijst van voorgaande winnaars uit 11. Nou ja, in sommige districten, zoals 1 en 2, is het een lijst, maar hier zijn het maar een paar namen. Twee, om precies te zijn: Luna en haar mentor, Jacob Eterny, die enkele maanden geleden een hartstilstand kreeg. De man, die in de tijd dat we naast hem woonden bepaald niet vriendelijk tegen ons geweest was, had al jaren hartklachten, maar was altijd te koppig geweest om naar onze kliniek te komen en zich door mijn vader te laten onderzoeken en behandelen, en die koppigheid was zijn dood geworden. Ik huiver en druk het beeld van mijn vader, die de autopsie verricht had, geknield naast het lijk, zo ver mogelijk weg. Hoewel ik opgegroeid ben in een omgeving van dood, geeft het idee van een hartstilstand me nog altijd een nerveus gevoel: het ene moment lijkt iemand gezond, het volgende moment is hij dood. Het is anders dan wanneer iemand doodgestoken wordt door bloedzoekers, of wanneer iemand overlijdt aan de gevolgen van zweepslagen, zoals hier in 11 vaker gebeurt dan bij de macht van een god, universum, of wat dan ook zou mogen. Het heeft een idee van hulpeloosheid, dat me bang maakt: wanneer iemand gewond of ziek is, kan men vechten, blijven vechten, en overleven of strijdend ten onder gaan. Maar bij een hartaanval is het over, zonder gevecht, zonder kansen. Het meest gruwelijke soort dood is het soort dood dat niet op jouw voorwaarden is.

Na de korte lijst van winnaars opgesomd te hebben, stapt de burgemeester naar achteren om Celese de ruimte te geven. Op haar veel te hoge en veel te glitterende hakken paradeert ze naar de microfoon, met een opgewekte glimlach op haar gezicht. "Vrolijke Hongerspelen, mogen de kansen ímmer in je voordeel zijn!”" zegt ze, en ze lijkt het oprecht te nemen. Dat de kansen nooit in ons voordeel zullen zijn, gaat volledig aan haar voorbij. "Ik wil graag dit moment nemen om te benadrukken dat het een enorme eer is om hier weer te mogen zijn, op deze feestelijke dag, om twee kinderen de enorme buitenkans te geven zich te bewijzen in de Spelen, en de grootste eer van Panem te behalen." Ze kijkt even over haar schouder, naar Luna, maar mijn zusje houdt haar blik strak op de grond gericht, en in tegenstelling tot de districtsbegeleidster, is er geen spoor van een lach te vinden op haar gezicht. Beroeps winnen de Spelen - de lagere districten overleven ze. Snel richt Celese zich weer tot haar publiek, en gaat verder met haar toespraak. "Na die schitterende, inspirerende presentatie, is het nu tijd voor het moment waar jullie allemaal op gewacht hebben: de trekking! Zoals altijd, gaan dames voor."

Als ze haar hand in de bol steekt ontspan ik. Ik ken geen meisjes die getrokken kunnen worden, althans, niet goed. Luna zit niet in de bol, Cathy zit veilig thuis, en Nate heeft geen zusjes. Nichtjes heb ik ook niet, en dan blijven er alleen nog wat klasgenoten over, maar ik alle eerlijkheid, zou het me niet meer doen als een van hen getrokken zou worden dan wanneer een volslagen vreemde getrokken zou worden. Bij dit deel van de Boete, kan ik voor het eerst ademhalen. Alles komt goed.

"Spannend, hè?" Celese lacht en besluit dan eindelijk welk briefje ze wil hebben, waarop ze opgewekt terugloopt naar de microfoon. "De vrouwelijke tribuut die dit jaar ons mooie district mag vertegenwoordigen, is Ada Young! Kom maar naar voren, liefje."

Ergens ver weg, aan de andere kant van het plein, wijkt de menigte uit. Pas als het meisje op het podium staat, heb ik een goed beeld van haar: ze is iets jonger dan ik, schat ik, en de schermen laten zien dat ze huilt. Ze ziet er kwetsbaar uit, en ik bijt op mijn lip. Ik had Luna een tribuut met betere overlevingskansen gegund, maar dit meisje heeft 'dood' om zich heen hangen, alsof het de wind is, die om haar heen waait, haar zwarte jurk om haar benen laat zwieren en haar slordige, donkere vlecht laat wapperen. Waar haar kleding 'nonchalant' schreeuwt, zegt haar gezicht iets anders: ze kijkt de dood in de ogen, en dat is het laatste wat ze wil.

"Een hartelijk applaus voor onze vrouwelijke tribuut, Ada Young!" hoor ik Celese door de microfoon zeggen, voor ze zich naar de andere bol begeeft. "En dan nu, uiteraard, de knappe, sterke jongen die haar zal vergezellen!" Ik moet haar nageven dat ze het aantrekkelijk brengt, maar een compliment gaat vermoedelijk geen vrijwilligers opleveren - niet in District 11 - ook al houden mensen, en daarmee bedoel ik mezelf, nog zo van complimenten.

In tegenstelling tot haar eindeloze gegrabbel in de meisjesbol, grist ze hier meteen het bovenste briefje uit de bol en loopt terug naar de microfoon. Nog één laatste keer herhaal ik het in mijn hoofd: alles komt goed.

Mijn hartslag versnelt, als een mantra van smeekbeden door mijn hoofd schiet. Ik kijk op, kijk Luna in haar ogen, en bij de eerste letter die Celese uitspreekt, zie ik het al aan haar blik. Nog voor ze de hele naam heeft uitgesproken, voel ik de dood als een windvlaag om me heen dansen. En als ze de laatste klanken uitspreekt, weet ik dat de wereld zijn aanval naar een nieuw niveau getild heeft. Deze keer is het alles of niets.

"Christian Solis Swan!"

Reacties (4)

  • Incidium

    idk ik wil bij elk hoofdstuk commenten dat chris geweldig is
    hij blijft tot het laatste moment zeuren dat hij en zijn knappe uiterlijk respect en complimenten verdienen en het is... chris jij arm onschuldig kind

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      True dat is mijn sukkel en ijdeltuit

      1 jaar geleden
  • groei

    Dit hoofdstuk is ziek goed geef me je talent. Nu. Ik eis het op. Anders neem ik... Het snowboard van Chris af, wat wellicht ook wel een beter idee is.

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Hé ik heb niet half jouw gevoel voor humor, ik ben hartstikke jaloers op je

      Noooo dat is gemeen, hoe moet hij dan winnen van Flynn en zijn status als "zeker wel de alphaman hier" bewijzen? Want qua looks of spieren wordt het hem niet en het roze shirt helpt ook al niet

      1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    Geen normale combinaties, maar groenige tinten met rode glitters, paarse en gele strepen, en een klein oranje hoedje met een grote blauwe pauwenveer.
    Geen groenappelzeeblauw? Volgens mij heb je het verward met de mode van de 26ste spelen
    "En dan nu, uiteraard, de knappe, sterke jongen die haar zal vergezellen!"
    Knap? Sterk? Zeker dat dit over Chris gaat? Hel lijkt eerder FlynnxD

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Zeeblauwappelgroen met rode glitters was officieel de mode, dus dat draagt Celese ook, maar ze is best wel uniek, dus draagt ze wat meer kleur

      En Chris is, volgens zich zelf, een hartstikke sterke en zeker ook knappe jongeman

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Maar volgens Alex niet en hij is de expert op dat gebied

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Hij is zelfbenoemd expert

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Flynn en May zij het alleszins met hem eens (of toch voor de helft)

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Alleen als het over hen gaat, niet over de ander

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Dat bedoelde ik dus met VOOR DE HELFT

      1 jaar geleden
  • Duendes

    ook al houden mensen, en daarmee bedoel ik mezelf, nog zo van complimenten.


    Gosh Chris je bent een idioot maar ik hou wel echt heel veel van je :')

    En ohgosh het doet echt wel pijn verdorie nee nee nee shit eh

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Same same hij is mijn idioot

      Jep autsj

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen