miss chrysa? miss chrysa? oh my fucking god, she fucking dead

appreciation spoiler een gedeelte wat ik ook had opgeschreven, maar uiteindelijk had geschrapt omdat het niet bepaald bij de sfeer en chrysa's karakter paste:
"Ruw werden Kitty en Lucy van me weggerukt door de Vredebewaker, de man in het pak dat ik misschien wel voor hem had genaaid. En nu werd ik dit. Genaaid.

In de kamer waar ik afscheid zou nemen zeeg ik onmiddellijk neer op de bank. Ik werd hier tijdelijk gedumpt, in deze veel te nette ruimte met een veel te zachte bank en een veel te mooi versierde spiegel. Ik had geen behoefte om in de spiegel te kijken. Ik kon wel raden hoe ik er uitzag. Warrig haar, rode ogen, machteloze houding. Natte mouwen van de afgeveegde tranen. Gevangen. Verdrietig. Gebroken.
      Er klonk geklop op de deur, en mijn “binnen” was hoogstwaarschijnlijk aan de andere kant van de deur niet te horen. Mijn zusjes namen plaats naast me op de bank, en vielen me al snikkend in de armen.
      “Je mag niet weg,” snikte Lucy. “Je mag niet weg…”
      “Ik ga niet weg, Lucy.” Ik doe een poging om te glimlachen, maar Lucy begint alleen maar harder te snikken.
      “Dat zei mama ook altijd als ze wegging.”
      “Maar mama kwam altijd terug, toch?”
      Kitty begroef haar gezicht in mijn haren. “Niet meer,” fluisterde ze haast.
      Als ik tranen over had om te huilen, dan waren ze nu over mijn wangen gestroomd, maar ondanks het feit dat ik hard en lelijk snikte bleef het droog achter mijn ogen.
      Ik trok mijn zusjes dichter tegen me aan, en wenste dat de warmte die ze om me heen vormden, het gevoel dat we samen waren met zijn drieën, nooit meer op zou houden.
      Maar het einde van het gevoel kwam veel te snel. Ruw werden Kitty en Lucy van me weggerukt door de Vredebewaker, mij alleen en koud achterlatend op de bank. In mijn hand hield ik een reep stof van de plek waar ik Kitty vast had gehouden, wat ik onmiddellijk kwalificeerde als aandenken.
      De komende paar minuten bleef het stil in de kamer.
      Ik verbaasde me over het feit dat er niemand anders de deur door was gekomen. En ik ging één voor één mijn vrienden langs in mijn hoofd, me langzaam afvragend of ik ze wel vrienden kon noemen. Mira, mijn beste vriendin van de boogschuttersclub, daar had ik zo’n twee jaar niet meer mee gepraat. Pauline had ik dus echt permanent verloren aan Cooper, een jongen die nu ik erop terugblikte erg sterk de indruk wekte dat hij me niet mocht. Twill, het meisje uit de fabriek waar ik af en toe mee praatte, had op school vast veel betere vrienden en keek dus blijkbaar niet zoveel naar me om als ik deed naar haar. Terwijl ik alle mensen die ik als vrienden beschouwde naging kwam ik langzaam tot de conclusie dat ze me niet zoveel mochten als ik had gedacht.

De menigte begon te joelen toen Simon en ik één voet op de stenen van het station zette. Ze glimlachte, stuiterden, klapten, maar het ging allemaal langs me. In de menigte herkende ik mensen die ik als vrienden had beschouwd al deze jaren. Ze joelden, maar geen van hen droeg het verdriet dat ik had verwacht dat mensen die om me gaven zouden dragen. En ik voelde me egoïstisch, dat ik zoiets had verwacht van mensen waar ik slechts de schooltijd mee deelde.
      De enige mensen in het publiek die daadwerkelijk om mij huilden waren Kitty en Lucy. Ik vond ze vlak voor ik de trein instapte, achterin de menigte, wild naar me zwaaiend. In mijn rechterhand hield ik nog steeds stevig de reep stof die vanochtend nog aan Kitty’s jurkje had gezeten.
      De deuren van de trein sloten achter me, en het was in één klap stil. De menigte zwaaide nog steeds, bewoog nog steeds met hun monden, maar het was alsof er een glazen stolp overheen was gezet. De trein begon te rijden, en Xavier en Simon begaven zich de wagon in terwijl ik nog naar het station bleef staren, dat zich verder en verder van me weg bewoog, tot er slechts een stip van over was.
      Dit was dus hoe afscheid voelde.
      Het was een steek in mijn hart, de zoveelste van vandaag.
      Ik maakte me klein, rillend van de kou en eenzaamheid. En ik wenste terug naar de bank in het Gerechtsgebouw, dat de kussens me op hadden geslokt om me weg te halen uit deze nachtmerrie.

Reacties (5)

  • Duendes

    Oké dat was een heel pijnlijk afscheid want de "niet meer" deed echt wel PIJN en het feit dat ze beseft dat haar vrienden toch niet zo vrienden zijn doet ook PIJN

    1 jaar geleden
  • groei

    dat aandenken is iconisch why is this funny to me
    Kitty van huh why am i NAKED *dress falls apart*

    1 jaar geleden
    • Duendes

      HAHAHA PLEASE NO I CANT

      1 jaar geleden
  • Wilbur

    Terwijl ik alle mensen die ik als vrienden beschouwde naging kwam ik langzaam tot de conclusie dat ze me niet zoveel mochten als ik had gedacht.

    catch me crying in the club 😎

    1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    Triest.
    Ik heb nu echt medelijden met haar(huil)

    Pauline had ik dus echt permanent verloren aan Coope
    Wow, wacht WAT? Cooper zoals in Melvyn Cooper? En Coopertest

    1 jaar geleden
    • RefIection

      nee, dat zou wel heel lastig zijn, lmao. het was gewoon de eerste naam die in me opkwam voor asshole boyfriend

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Dus dat past ook wel bij MelvynxDik was gewoon wat verward

      1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    “Niet meer,” fluisterde ze haast.
    Shit man die voelde ik

    1 jaar geleden
    • RefIection

      dat komt oprecht uit het originele verhaal en dat vind ik eigenlijk best wel knap van mezelf
      also ik jank

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Ja same oef

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen