s/o naar mn bitch crystal ze is een schat
en geen s/o naar grammarly die constant tekst naar engelse woorden verbeterd

Ik lag op bed, mijn hoofd nog steeds bij de Boete. Een aantal namen waren blijven hangen, Clara Oswald, het meisje uit Eén dat voor het eten kwam. Dawn, dus niet Down, uit Drie, met het halfgroene haar. Tyler Tyler uit Vier, met het knalpaarse haar en die ondanks het feit dat hij zich aanbood toch wel aardig leek. Alyssandre en Fester uit Zeven, en Holly uit Tien. En dan had je Valerie en Revan. Valerie, de arme schat, het emotionele wrak, en Revan, de mysterieuze jongen van langs de grens.
      River had ons onmiddellijk na het einde van de Boete gevraagd wie we als bondgenoten overwogen. Simon, de arrogante, had de Beroeps genoemd, maar werd de grond ingeslagen door zijn mentor die zei dat hij wat realistischere doelen voor zichzelf moest stellen.
      Ik had de laatste twee namen gestameld die ik op had gevangen. River was redelijk te spreken over Revan, maar was van mening dat ik het met zo’n wrak als Valerie niet moest proberen. Crystal verdedigde me door te zeggen dat ze vast heel wat kon, maar dat ze gewoon emotioneel was door de Boete, want waren we dat niet allemaal. Driekwart van het gesprek was volledig langs me heen gegaan.
      Over ongeveer zes uur zouden we in het Capitool aankomen, en dan zou het beginnen. Ik zou de tributen ontmoeten, we zouden trainen, tactieken bespreken, bondgenoten maken, en hopelijk geen ruzie schoppen. Ik was me bewust van de indruk die ik had gemaakt op de Boete, en River’s advies galmde nog na in mijn hoofd. Ik moest rechtzetten dat ze dachten dat ik zwak was, want ik was niet zwak. De tributen mochten het weten, en de sponsors moesten het weten, wilde ik overleven.
      “Laat ze niet merken dat je bang bent”.
      Ik draaide mezelf op mijn zij, mijn ogen nog steeds gesloten. Natuurlijk was ik bang. Maar dat was vooral omdat ik niet wist wat er ging komen.
      En misschien zou het goed komen, zolang ik maar luisterde naar mijn mentoren, zolang ik maar hard genoeg trainde. Dus herhaalde ik Rivers woorden in mijn hoofd terwijl ik weg werd gedragen naar dromenland.
      “Laat ze niet merken dat je bang bent”.

Ik werd gewekt door een hevig geklop op de deur, die mijn lege slaap aan stukken scheurde. “We komen over een halfuur aan in het Capitool!” werd er vanaf buiten mijn coupé geroepen.
      Ik gaapte en rekte me uit. “Moet ik nog iets speciaals aantrekken?” Halverwege de zin viel mijn oog op het stapeltje kleding dat op de stoel lag naast mijn bed. “Laat maar.”
      Ik gooide de dekens van me af, en ontvouwde het stapeltje kleding, dat ik voor de spiegel voor me hield. Ja, dág. Verwachtten ze nu echt van me dat ik dít ging dragen? De donker-oranjerode jurk had weliswaar een sleep van een halve meter, mijn schouders waren compleet bloot. Er zaten veel te veel frutseltjes en versieringen aan, en ik zuchtte al bij de gedachte dat ik deze jurk zou dragen. Er waren zelfs sieraden klaargelegd. Ik pakte ze op om ze om te doen en in mijn hoofd te bekritiseren hoe ze niet bij de jurk stonden, toen er een briefje tussenuit dwarrelde.
      ‘Hi Chrysa,’ stond erop, ‘goed geslapen? Het ontbijt is over een kwartiertje. Ik heb wat kleding voor je klaargelegd. Ik weet dat je het hoogstwaarschijnlijk niet mooi vindt, maar om een goede indruk te maken moet je dit soort kleding dragen, en je eerste indruk is alles. En River en ik willen je dolgraag helpen om je indrukken zo spectaculair mogelijk te maken, zodat we jou of Simon de arena helemaal door kunnen loodsen. Liefs, Crystal Long, je mentor.’
      Ik dacht aan de opmerkingen van River van gisteren. Misschien stond het me niet aan, maar als ik een kans wilde hebben om te overleven moest ik naar mijn mentoren luisteren. En bovendien kon ik Crystal niet teleurstellen, ze was zo lief voor me geweest en met haar gedrag en zachte stem voelde ze als een soort tweede moeder.
      Dus trok ik de jurk maar gewoon aan, en maakte ik mijn weg richting het ontbijt.

“We zijn er echt bijna, schatjes!” riep Xavier enthousiast. Hij had de neiging iedereen constant met koosnaampjes aan te spreken , maar volgens mij werd niemand er echt blij van als ze ‘schatje’ genoemd werden door Xavier. Want Simon rolde met zijn ogen, River staarde chagrijnig het raam uit (hoewel dat ook zijn normale gezichtsuitdrukking kon zijn), Crystal keek hem met een flauwe glimlach aan. Had hij dat door? Misschien wel. Misschien deed hij het wel omdat hij onze namen niet meer wist, want de slimste leek hij me niet bepaald.
      De trein kwam langzaam tot stilstand, en de deuren zwaaiden open. “Showtime,” zei River. “Vooral blijven lopen, en niet vergeten te glimlachen!” Een hand zette zich in mijn rug en duwde me de trap af.
      Alle aandacht was intimiderend, maar ik mocht ze niet laten merken dat ik bang was, niet na mijn boete. Het gejuich was oorverdovend, en om me heen bevonden zich zoveel camera’s dat ik geen mensen kon zien, maar slechts een constante stroom van flitsend licht. Ik keek verstomd om me heen, en langzaam vormde er een glimlach rond mijn lippen toen ik me realiseerden wát ze juichten. Ik liep over de rode loper die van ons was uitgelegd en zwaaide ik naar de flitsen.
      Ze juichten de naam van mijn district, en ze juichten mijn naam.

Reacties (4)

  • groei

    Ik stan de Tyler appreciatie

    en also IN THIS HOUSEHOLD WE LOVE CRYSTAL

    1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    Valerie, de arme schat, het emotionele wrak, en Revan, de mysterieuze jongen van langs de grens.
    Waarom klinkt deze zin zo vreemd? Het klopt gewoon niet dat de woorden Valerie, wrak, Revan en mysterieus in één zin staan.
    Behalve dan misschien bij
    Om een mysterieuze reden wil Valerie van alle tributen inclusief Revan een wrak maken.

    Prachtig gewoon!

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Simon, de arrogante, had de Beroeps genoemd, maar werd de grond ingeslagen door zijn mentor die zei dat hij wat realistischere doelen voor zichzelf moest stellen.
    Ghehehe

    En bovendien kon ik Crystal niet teleurstellen, ze was zo lief voor me geweest en met haar gedrag en zachte stem voelde ze als een soort tweede moeder.
    Crystal, de schat

    1 jaar geleden
  • Duendes

    Ik hou van Chrysa vanwege het feit dat ze niet stom was van nee lekker puh ik doe de jurk niet aan maar dat ze lief besloot te zijn tegen haar mentor wat een precious dumbass

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen