Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Net wanneer we klaar zijn en er een steen genaamd "ze gaat nu elk moment weg" op mijn maag begint te drukken, gaat de deur ineens met een klap open. George Corrans komt binnen, met allerlei documenten in zijn armen. Hij ziet er gehaast uit.
'Gelukkig, je bent er nog,' zegt hij tegen Paige, nog voor we iets hebben kunnen vragen. 'Ik moet je spreken.'

We staan allebei op en hij zegt: 'Paige. Allereerst wil ik je bedanken. Ik wil je duizend maal bedanken. Dankzij jouw hebben we nu zoveel steenhard bewijsmateriaal, zowel foto- als videografisch, dat we de rechtszaak misschien zelfs zouden kunnen winnen als jij toch voor je getuigenis doodgaat.'
Ik verstar en kijk hem met open ogen en mond aan, verafschuwd door zijn woorden. Hij wuift het snel weg.
'Natuurlijk is het heel belangrijk dat je niet echt doodgaat. Natuurlijk,' zegt hij snel.
Paige knikt stijfjes.
'En wat is er nog meer?' vraagt ze, regelrecht door zijn façade heen kijkend.
Hij zucht, en ineens zie ik dat hij met slecht nieuws komt. Ik voel dat er iets in mijn borstkas verkrampt.
‘Wat is er aan de hand?’ vraagt ze, haar stem zo goed als emotieloos, ook al hoor ik dat ze gespannen is. Charlie voelt haar ongemak ook en staat op uit zijn mand om naar haar toe te lopen. Hij duwt zijn neus tegen haar hand en kijkt bijna vragend naar haar op.
‘Paige, we moeten het ergens over hebben. Er is iets gebeurd, gisteren,’ zegt George. ‘Het lijkt me het beste als je even gaat zitten.’
Maar dat doet ze niet. Als ze ook maar één stap zet, zal ze door haar benen zakken, lijkt het wel. Ze blijft hem maar aanstaren als een hert in koplampen en vraagt weer: ‘Wat is er aan de hand?’
‘Het lijkt me echt beter dat je gaat zitten,’ begint hij weer, maar ik weet eigenlijk al dat het zinloos is.
‘Wat. Is. Er. Gebeurd?’ vraagt ze glashard.
Georges schouders gaan hangen en dat is het moment waarop ik weet wat er aan de hand is. Er is iemand dood; dat is duidelijk te zien aan zijn gezichtsuitdrukking. En het is iemand die alleen in relatie staat tot Paige, want anders had hij ook wel iets tegen mij gezegd. En ik weet al wie het is. Ik weet het al voor hij het zegt. Het kan maar één iemand zijn.
‘Het spijt me heel erg om dit te moeten zeggen,’ zegt hij. ‘Je moeder is overleden, Paige. Ze is vermoord.’
Ik kijk gespannen naar Paiges gezicht, wachtend op de schok, de ontkenning, de tranen, de woede. Die komen niet. Ze blijft George in stilte aankijken, en ondanks dat ik haar beter ken dan wie dan ook, is haar gezicht een leeg blad. Ik kan er helemaal niets van aflezen.
‘Oké,’ zegt ze dan.
Hoewel hij een vakman is, slaagt George er niet helemaal in om zijn verbazing te verbergen. ‘Oké?’
‘Ja.’
‘Is… Is dat alles?’
‘Ja.’
‘Ik… Ik had gewoon… Ja, oké. Sure. Ik zou eigenlijk niet meer verbaasd moeten zijn als het op jou aankomt,’ zegt hij dan in een poging zichzelf te herstellen.
‘Ik ben zodra ik achttien werd naar een geheel ander continent verhuisd om aan haar te ontsnappen. Wat had je verwacht? Tranen?’ vraagt ze ijskoud.
‘Zelfs… Zelfs mensen die slechte banden met hun ouders hebben kunnen nog wel eens iets los voelen komen wanneer ze overlijden, heb ik gemerkt,’ geeft hij toe. ‘Nou, maar nu moeten we even echt gaan zitten, want er zijn wat officiële zaken die ik moet je met bespreken. Overlijdenissen brengen een hele hoop papierwerk met zich mee.’
Paige knikt stijfjes en we gaan aan de tafel zitten. Charlie likt in een poging tot troost aan haar knie, maar ze reageert nergens meer op. Aan de ene kant zitten Paige en ik, naast elkaar, en George gaat aan de andere kant tegenover ons zitten.
‘Ik weet niet of je hier wel of niet op gerekend had, maar je moeder heeft je een aantal dingen nagelaten in haar testament,’ zegt George. Terwijl ze praten, blijft hij haar aandachtig in zich op nemen, alsof hij ergens toch nog een heftigere reactie verwacht op het overlijdensbericht.
Paige knikt begripvol en kijkt hem afwachtend aan.
‘Ik moet even wat papieren erbij pakken, wacht even,’ zegt hij terwijl hij een mapje erbij pakt en druk zoekt naar de juiste formulieren. Hij doet zijn leesbril op, leest het vel papier even door en zegt dan: ‘Ze heeft je al haar geld nagelaten. Op het moment van haar dood was dat nog ongeveer achtentwintig miljoen.’
Ze reageert er niet op. Ze beweegt niet. Ze kijkt hem alleen maar recht aan, zonder hem te zien. Net wanneer ik bezorgd haar naam wil zeggen, komt abrupt overeind en loopt ze de kamer uit, zonder op of om te kijken.
Ik kijk verschrikt naar George, alsof hij me kan vertellen wat ik moet doen, en hij zegt: ‘Kijk, daar is de shock.’
Ik sla verder geen acht op hem en kom ook overeind, zodat ik Paige achterna kan gaan. Charlie probeert me te volgen, maar ik zeg dat hij moet blijven, en met tegenzin gehoorzaamd hij.
Ze is de deur uit gelopen, naar de gang. Ik kom haar snel achterna en ben net op tijd om te zien hoe ze met een verkrampt piepje op de grond ineenzakt. John, die toevallig langsliep, kijkt verbijsterd op, maar ik gebaar dat hij weg moet lopen.
Ik loop snel naar Paige toe, die op haar knieën op de grond geëindigd is en haar handen tegen haar borstkas drukt, alsof het daar pijn doet. Er komen vervormde snikken over haar lippen, alsof ze zelden zo hard haar best heeft gedaan om niet te huilen. Ik laat me naast haar neerzakken en trek haar in een omhelzing. Ze schudt haar hoofd, alsof het allemaal niet mag, maar geeft dan toch toe en klampt zich snikkend aan me vast.
'Hey, liefje, het is oké om er verdrietig om te zijn,' zeg ik zachtjes, hopend dat ze zo meer toe kan geven aan alle emoties die op haar inbeuken. 'Ze was je moeder.'
Ze schudt haar hoofd weer.
'Heb je enig idee hoe hard ik gewerkt heb om genoeg van mezelf te houden om haar te haten?' weet ze tussen de tranen door uit te brengen, en als iemand met Mina-Nora Darling als moeder, heb ik zeker wel enig idee.
Ik houd haar dicht tegen me aan en laat haar uithuilen. Haar hele lichaam beeft. Het lijkt bijna een soort gewelddadige pijn te zijn, die haar in elkaar drukt en vernielt.
Uiteindelijk weet ze beverig overeind te komen. Ook ik sta op. Ze kijkt me aan met een gebroken blik in haar ogen en ik geef haar nog een knuffel. Ze verbergt haar gezicht in mijn hals.
'Oh, liefje, toch,' zeg ik zachtjes. 'Ik vind het zo erg.'
Ze haalt diep adem en maakt zich van me los.
'Laten we maar gewoon teruggaan om dit te regelen,' zegt ze, en zonder zichzelf de kans te geven om te twijfelen loopt ze terug. Ik ga snel achter haar aan.
Ze gaat weer tegenover George Corrans zitten, zo kalm mogelijk.
Ze wil het geld niet. Ik weet dat ze het niet wil. Ze wil voor zichzelf zorgen en niets meer met haar moeder te maken hebben, zelfs niet na haar dood. Toch vraagt ze: 'Waar moet ik tekenen?'
Hij schuift haar allerlei formulieren toe en leidt haar door het hele proces heen. Haar hand is stil wanneer ze haar handtekeningen zet, valt me op. Dat betekent dat ze zich of heel goed voelt, of oprecht afschuwelijk.
'Is er verder nog iets?' vraagt ze na afloop.
Hij knikt en legt nog een dossier op tafel.
'Dit is het officiële dossier van je moeders overlijden, tot nu toe. Foto's inbegrepen, zeg maar,' begint hij, overduidelijk aarzelend. 'Ik... Ik zou het waarderen als je er even naar zou kunnen kijken, misschien. Het hoeft niet, als je het niet wilt. Ik dacht alleen... misschien herken jij wie het gedaan heeft.'
Paige knikt en neemt het stapeltje papieren van hem over.
'Dat zou best kunnen. Als mijn vader toestemming heeft gegeven om mijn moeder om te laten brengen, is het waarschijnlijk gedaan door een van mijn broers. Hun stijl kan ik wel herkennen, denk ik,' zegt ze, waarna ze het dossier opent en er doorheen bladert.
Het zijn misschien wel de afschuwelijkste misdaadfoto's die ik ooit gezien heb. Het lijkt haar niet enorm veel te doen, of misschien verbergt ze het gewoon dusdanig goed dat ik het zelf ook niet op kan merken.
'Het waren duidelijk twee verschillende personen. Dat zie je ook terug in de verschillen tussen sommige verwondingen. Dit waren Dennis en Vadìm. Het martelen is heel secuur en professioneel gedaan. Dat is Dennis' werk. Vadìm is bozer, en emotioneler, en dat zie je op een aantal plekken ook terug,' legt ze uit, alsof ze een spreekbeurt aan het houden is.
George Corrans knikt en bedankt haar. Ik kijk verschrikt op, zo plotseling als het is.
'Wat ga je doen?' vraag ik, alsof ik het niet al lang weet.
'Ik moet gaan,' zegt ze. 'Blijkbaar is mijn vader erachter gekomen dat zij informatie naar de FBI gelekt heeft en neemt hij het nu serieus. Hij weet dat ik ook een informant heeft, dus hij zal de jacht op mij ook openen. En geloof me maar als ik zeg dat het jachtgebied zo ver mogelijk bij jou uit de buurt zal zijn.'
Ik verbleek en graai wanhopig door de lucht om haar hand vast te pakken.
'Niet doen. Paige, niet doen. Alsjeblieft. Hier ben je het veiligst,' probeer ik haar ervan te overtuigen, maar ze schudt van nee. 'Paige, alsjeblieft. Als hij jou wil hebben, gaat hij misschien toch de moeite nemen om mij te pakken, zodat hij je kan chanteren. Dan maakt het toch niet uit waar ik ben, of waar jij ben. Paige, alsjeblieft.'
'Het zou hem veel meer moeite kosten om jou te ontvoeren dan mij gewoon aan te vallen wanneer ik ergens vrij rondloop. Hij zal voor de makkelijke weg gaan. Ik ga hem die geven,' zegt ze standvastig.
Het voelt alsof mijn hele leven door elkaar geschud wordt. Ik wil me angstvallig aan haar vastklampen, maar ze maakt zich los.
'Lief, weet alsjeblieft dat ik alles zal doen om te blijven leven,' belooft ze me. 'Ik hou van je.'
Ze kust me, en loopt weg. Ik stap automatisch weer naar haar toe, maar houd mezelf toch tegen. Ik weet dat het geen zin heeft, maar het kost me zoveel moeite om mezelf in te houden dat mijn spieren ervan beginnen te trillen. Ik kijk verbleekt toe hoe ze wegloopt, heel snel, zonder op of om te kijken. Ik blijf aan de grond genageld staan.
Uiteindelijk draai ik me om naar George Corrans, die nog steeds aan tafel zit.
'I-Is ze nou gewoon weggelopen?' vraag ik sputterend.
Hij knikt aarzelend.
'Volgens mij wel,' zegt hij dan, een tikje ongemakkelijk.
'Ze loopt gewoon weg,' breng ik verstikt uit. 'Gewoon weg.'
Hij zegt niets.
'Kun... Kunnen jullie niets voor haar doen?' vraag ik, met grote, smekende ogen.
Hij aarzelt, en ik kan in zijn blik al zien wat het antwoord is.
'Ik denk het niet. Ze lijkt nogal zeker te zijn dat ze dit zelf wil doen. Ze denkt het beter te weten, waar ze waarschijnlijk gelijk in heeft. Tot nu toe is zij altijd degene die het contact geïnitieerd heeft. Ik zou niet weten hoe ik haar moet bereiken,' geeft hij toe.
Ik zucht en ga weer zitten, mijn hoofd in mijn handen.
'Ik wil dit niet,' kerm ik. 'Ik wil dit allemaal niet.'
Hij kijkt me medelevend aan.
'Ik weet het, knul. Ik zou willen dat het anders was. Echt,' zweert hij. Ik geloof hem. Na een korte aarzeling vraagt hij: 'Wat is er gebeurd tussen Paige en haar moeder?'
Ik ben niet van plan om persoonlijke informatie over haar in detail te delen, maar antwoord toch met een vrij vaag: 'Haar moeder heeft haar na Jack Lockleys verkrachting nogal... slecht ontvangen. Haar de schuld geven en zo. En afgelopen november stond ze bij ons voor de deur om nog weer allerlei beschuldigingen te uiten.'
Hij knikt met een lichtelijk duistere gezichtsuitdrukking. Het is me wel duidelijk dat hij van het een op het andere moment geen fan is geworden van Paiges moeder.
'Ik vind het erg dat haar zoveel naars is overkomen,' zegt hij dan. Ik hoor dat hij het meent en gun hem een dankbaar knikje.
Hij staat op en loopt om de tafel heen naar me toe. Ik zit nog steeds op mijn stoel te piekeren. Hij legt zijn hand op mijn schouder en knijpt er zachtjes in.
'Vooral vertrouwen in haar hebben is denk ik het enige wat we nu zouden kunnen doen. Tot nu toe heeft ze zichzelf tegen al mijn verwachtingen in erg goed gered. Ik denk... Ik denk dat ze nog wel even door zal gaan met tegen onze verwachtingen ingaan. Ze is nog sterker dan ik had gedacht,' probeert hij me gerust te stellen.
Ergens heeft hij gelijk. Ze is sterk. Heel, heel sterk. Als er iemand is die dit soort situaties kan overleven, is het Paige. Maar ergens is dat misschien wel wat het zo afschuwelijk maakt. Ik wil dit niet voor haar. Alle ellende had over moeten zijn. Ik had mezelf voorgenomen om haar leven altijd zoveel beter te maken, voor zover ik dat kon. En dit kan ik niet.
Ik wil niets liever dan ervoor zorgen dat ze nooit meer zo sterk hoeft te zijn, en in ieder geval niet in haar eentje. Ik word echter genadeloos geconfronteerd met het feit dat ik dat niet kan. En er niets in de wereld wat me banger maakt dan dat.

Reacties (3)

  • BethGoes

    28 miljoen! JEZUS! Wat deed die moeder voor werk?

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Paige heeft op haar 17e stiekem een lot gekocht (mag pas vanaf je 18e) en een hele hoop geld gewonnen. Haar moeder had het allemaal afgepakt omdat ze nog niet volwassen was en ze technisch gezien geen loten mocht kopen.

      1 jaar geleden
    • BethGoes

      Ohh maar dat is gemeen!

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Het voelt alsof we naar een gigantisch hoogtepunt toewerken!

    1 jaar geleden
  • Hermione2003

    Ahw, dit is echt een verschrikkelijke situatie, voor zowel Nathan als Paige. Ik hoop maar dat het goed komt uiteindelijk.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen