“Christian.”

Zodra ik mijn vaders diepe stem hoor, verdwijnt alle kalmte die ik zo wanhopig vast probeerde te houden. Hij is wel gekomen. Onmiddellijk sta ik op en stap defensief een stukje bij hem vandaan. Hij hoort hier niet te zijn. Hij kwam niet naar Luna, hij zou hier ook niet mogen komen. Hij heeft het recht niet om zich ineens als een vader te gaan gedragen, na al die jaren. “Vader.” Ik klem mijn kaken op elkaar en kijk hem dan recht aan. “Wat doe jij hier?”

“Ik kom afscheid nemen van mijn zoon.” Hij sluit de deur achter zich en stapt dan verder de kamer in. “Aangezien die getrokken schijnt te zijn voor de Spelen.”

“Oh, kom op.” Ik kan een bittere lach niet onderdrukken. “Vorig jaar deden dat soort formaliteiten er totaal niet toe. Waarom nu dan ineens wel?” Ik bal mijn handen tot vuisten en zet nog een stap achteruit, om zo ver mogelijk bij hem vandaan te zijn.

Hij kijkt me vermoeid aan, alsof ík degene ben die dit moeilijker maakt dan nodig is, terwijl hij alles zoveel moeilijker gemaakt heeft door te komen. “Je bent mijn zoon-”

“En Luna is je dochter.” Ik bijt op mijn lip en kijk hem kwaad aan. “Je hebt jarenlang gedaan alsof we niet bestaan, je bent niet eens naar haar afscheid gekomen, maar nu er een risico is dat je je opvolger verliest, besluit je opeens voor vader te gaan spelen? Alsjeblieft zeg.” Ik spuug de woorden in zijn gezicht. “Je hebt het hele jaar nauwelijks iets tegen Luna gezegd. Ze is in de Spelen geweest, ze is opgejaagd, ze heeft mensen zien sterven. Ze heeft mensen moeten vermoorden, verdomme. Ze heeft steun nodig, maar haar eigen vader kijkt niet eens naar haar om. Je hebt haar gewoon geen enkele keer gevraagd hoe het met haar gaat.” Mijn stem en handen beginnen te trillen als ik de ongeduldige blik van mijn vader zie. Ik sluit mijn ogen en haal even diep adem, om me weer zoveel mogelijk stabiliteit terug te geven. Het liefste zou ik harder willen schreeuwen, zou ik om me heen willen slaan, nu ik eindelijk al mijn frustraties loslaat. Maar als ik weer begin te praten, is mijn stem instabiel en zacht. “Zeg gewoon waarom je hier echt bent,” zeg ik tegen hem. “Geen spelletjes meer. Zeg gewoon wat je wil zeggen of ga weg.”

Even is mijn vader stil, en voor een kort moment hoop ik dat hij echt omdraait en wegloopt, zoals hij altijd doet. Zoals het hoort, in deze verrotte wereld. Maar dan zucht hij, en als hij begint te praten, is ook zijn stem zacht. “Jij bent geen moordenaar, Christian,” zegt hij. “Hoe veel je ook traint met die stok van je, jouw handen zijn gemaakt om te helen, niet om te doden.”

“Dat kun je niet weten,” bijt ik hem toe. “Luna’s handen zijn ook niet gemaakt om te doden, en toch heeft ze drie doden op haar naam staan. Het zijn de Spelen, daarin gelden niet bepaald de gebruikelijke regels. "

"Je bent geboren om arts te zijn. Dat is wie je bent," gaat hij onverstoorbaar verder, zonder naar me te luisteren. Alle keren dat hij me dit verteld heeft, zonder ook maar voor een paar seconden te luisteren naar hoe ik erover denk. "Je bent heel erg getalenteerd. Je handen zijn stabiel, je werkt snel en je presteert onder druk. Bovendien ben je heel erg intelligent en weet je vrijwel alles wat je moet weten."

"Je kunt niet voor me bepalen wat ik wel en niet kan zijn," reageer ik meteen, mijn stem weer verheffend. "Ik ben geen arts, en dat zal ik ook nooit worden, of ik de Spelen nou overleef of niet."

"Je zou zoveel levens kunnen redden." Nu verheft ook mijn vader zijn stem. "Je zou zoveel mensen kunnen helpen. Maar dat eigen egoïsme van je-"

"Oh, nou ben ík de egoïst?" Ik zet een stap zijn kant op en laat nog een bittere lach ontsnappen. "Ongelooflijk. En dat komt van de man die zijn kinderen jaren negeerde. Je hebt twee dochters, wist je dat? Twee lieve, slimme dochters, waar je al jaren geen 'goedemorgen' tegen hebt gezegd. Het is je familie, verdomme, en je hebt ze gewoon in de steek gelaten omdat het je even te zwaar werd in je eentje? Dit gaat helemaal niet over levens redden of een held zijn of wat dat dan ook moet voorstellen. Dit gaat gewoon over jou. Maar terwijl jij 'levens aan het redden' was, deed je helemaal niets toen het leven van Luna kapot ging."

"Dit gaat niet om Lu-" begint hij, maar deze keer ben ik het zat om naar hem te luisteren. Het is genoeg geweest met vader en zoon spelen, want zo zien we elkaar niet en dat weten we allebei.

"Nee, want voor jou gaat het nooit over Luna." Mijn stem is schel en slaat even over, want natuurlijk laat mijn stem me nu in de steek, maar ik negeer het en ga verder. "Voor jou gaat het alleen maar over je kliniek, en over mijn zogenaamde 'lotsbestemming'. Nou, ik heb nieuws voor je: ik zal nooit de kliniek overnemen, of ik nou terugkom of niet. Ik zal nooit doen wat jij van me wilt. En ik zal nooit, maar dan ook nooit zijn zoals jij. Ik sterf nog liever in de arena dan door ook maar één iemand vergeleken te worden met de waardeloze klootzak die zich mijn vader durft te noemen."

Bij die woorden stapt de man op me af en grijpt me bij mijn shirt. "Je maakt geen enkele kans om te overleven." Zijn stem is zacht, maar hij benadrukt ieder woord. "Jij kunt niemand doden met die handen. Zo ben jij niet." Dan duwt hij me hard van zich af.

Als ik de grond raak, gaat er voor de tweede keer vandaag een pijnscheut door me heen, maar ik krabbel zo snel mogelijk weer overeind en kijk hem nog één keer recht aan. Deze man lijkt in niets op de man van wie mama hield, en van wie ik ooit hield, maar wie ik ooit opkeek. Hij is een vreemde. "Jij hebt geen idee wie ik ben." Van mijn stem is niet veel meer over dan een hees gegrom, maar de boodschap is duidelijk. "Ga weg. Afscheid is voor familie."

De man houdt zijn blik nog heel even op mij gericht, razend, maar lang niet zo razend als ik me voel. Dan draait hij zich om, beent de kamer uit en gooit de deur achter zich dicht.

Zodra ik weer alleen ben, kan rustig ademhalen me niet langer helpen. De woede valt weg, en daarmee ook de kracht die me overeind hield. Met een gefrustreerde grom laat ik me door mijn knieën zakken. 2-0 voor de wereld. En met die bittere gedachte, begin ik uiteindelijk toch te huilen.

Reacties (5)

  • Incidium

    wow shittt nu wil ik weten hoe een dag met dit stuk gebrekkig oudermaterial verloopt maar aan de andere kant de spelen zijn misschien wel interessanter dan backstory mhmm.
    vgm is het chris die interessant is.

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Well een dag met mr. Swan is eigenlijk precies een dag zonder mr. Swan en dat is kinda het punt, ze zijn erg goed in vooral niet goed communiceren
      En schreeuwen, als er dan toch per se gecommuniceerd moet worden
      Maar ja de Spelen hebben Day en we love Day

      1 jaar geleden
  • groei

    Meneer Zwaan, dit is een vriendelijk verzoek om uw BEK te houden. Kech.

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      ~ Chris, als dit verhaal ongecensureerd zou zijn

      1 jaar geleden
    • groei

      Accurate

      1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    Arme Chris! Hij heeft wel gelijk. Meneer Swan is echt gemeen voor hem en Luna.

    Voor Cathy niet want daarvan heeft hij waarschkijnlijk niet eens door dat ze bestaat

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Mr. Swan heeft zijn redenen en die zijn heel goed te begrijpen, maar vanuit Chris' perspectief is hij de grote slechterik

      1 jaar geleden
  • Wilbur

    im setting up a campaign to cancel mr swan as of now-

    1 jaar geleden
  • Duendes

    Shit man dat was echt heel pijnlijk gosh like Chris was echt wel rude maar meneer Swan is echt een freaking asshole en ohmygosh dat was echt wel pijnlijk shit nawh

    1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Ze hebben allebei hun redenen, maar voor Chris was het nu gewoon echt klaar en dus gooit hij alles eruit

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen