is dit hoofdstuk twee keer zo lang als het vorige omdat ik geen goede plek kon vonden om het te knippen? ja, wat ga je ertegen doen?

Een schreeuw gleed over mijn lippen toen Cyle de harsstrook van mijn been aftrok. Ik had mijn benen nooit in mijn leven geharsd, en de pijn waar ik doorheen werd getrokken met elke strip die mijn been opging en dan er weer af deed me voornemen dat dit naast de eerste keer ook de laatste keer zou zijn.
      “Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden”, piepte Cyle in haar hoge Capitoolaccent. Het was dat ik plat op mijn buik met mijn gezicht in de tafel lag, anders had ik een antwoord gegeven op haar reactie, iets dat sloeg op “nou, dan blijf ik maar liever lelijk”.
      Breve verkende met de spijkerborstel mijn rug, en onderhand was die al licht verlamd van alle aanrakingen, dus deed dat me niet meer zoveel. Wat ik wel nog steeds merkte was het feit dat mijn hoofd constant werd meegetrokken als Elia een borstel door mijn lange bruine haar haalde, in een poging de klitten eruit te krijgen.
      “Zo, liefje, je huid is al bijna glad! Je bent alweer bijna je ware zelf!” Ik had medelijden met deze mensen, die dachten dat je zoveel aan je lichaam moest doen voor je je ware zelf naar boven kon halen. Alles wat mijn ware zelf kenmerkte waren ze nu weg aan het halen. Mijn zelfgenaaide kleren, eergisteren. Mijn licht warrige haren, nu. Mijn weigering om anderen pijn te doen, ik schatte over ongeveer een week. Maar gelukkig bleven ze op zijn minst van mijn oogkleur af, nadat ik hun bod voor kleurlenzen had afgeslagen met het excuus dat ik gevoelige ogen had.
      Ik loog niet graag, maar als het betekende dat ze mijn persoonlijke grenzen niet zouden overschrijden vond ik het het wel waard.
      “We zijn klaar!” Elia klapte in haar handen. “Wauw, wat een verandering! Beeldschoon ben je, schat.”
      Ik keek in de spiegel. Het eerste waar ik van schrok was mijn blote lijf, waar ik normaal gesproken nooit naar keek. Toen ik eenmaal van die schrik bekomen was, stonden me nog een paar verrassingen te wachten: mijn huid was, ondanks het feit dat ik ervan overtuigd was dat zo’n spijkerborstel niks anders op kon leveren dan miljoenen schrammen, helemaal glad, en in mijn haar was geen klit te bekennen. Het was ingevlochten tot een soort kroon, die de rand van mijn haarlijn bedekte vanaf net boven mijn oren tot aan de andere kant.
      Ik had er mijn woorden niet voor, behalve dat ik dacht dat ik er eigenlijk nog nooit zo mooi had uitgezien. Zolang ze van de kleding en kleuren afbleven hadden ze dus wel degelijk een idee van wat er goed uitzag.
      “Natuurlijk hadden wij ook liever gehad dat we je meer konden helpen, maar Athenus heeft ons verboden om plastische chirurgie, haarverf, of huidskleuring te gebruiken.” Ik schoot een aantal bedankjes naar Athenus, waarschijnlijk mijn stylist. Ik hoopte dat hij een beetje een aardige gast was, die me een beetje fatsoenlijke kleren kon geven. “Hij heeft ons overtuigd dat jouw lichaam al mooi en volmaakt genoeg was…” Uh-oh. Daar ging die hoop, want dat klonk niet bepaald als een stylist die me überhaupt kleren zou willen geven. Ik kreeg een badjas in mijn handen geduwd door Breve, die me een veel te uitbundige glimlach toeworp. “Ga maar gauw, Athenus wacht op je.”
      Cyle opende de deur al voor me, en ik liep de andere kamer binnen. Een man stond in het midden van de ruimte. Zijn donkerrode haar contrasteerde met zijn dennengroene huid, en hij leek op een kerst elf waarvan de kleuren van zijn kleding op zijn lichaam hadden afgegeven. Nee Chrysa, aardig zijn. Wat gebeurde er met me, ik was normaal gesproken nooit zo. Het voelde alsof alle kritiek op de verschrikkelijke Capitoolmode die ik ooit had gehad in mijn gedachten in één keer naar buiten vloeide, maar ik probeerde het te negeren. Iedereen zijn eigen smaak, Chrysa, laat die Capitoolmensen nou eens een keer met rust, ze krijgen al genoeg te verduren.
      “Dus jij bent Chrysante Riverway, mijn tribute van dit jaar.” Het klonk nauwelijks als een vraag. Er speelde een vaag glimlachje over de lippen van Athenus, eentje die ik niet kon plaatsen, maar ook eentje waardoor ik me een stuk ongemakkelijker begon te voelen onder het feit dat ik niks aan had onder de badjas, zeker niet nu hij ernaar wees. “Kom maar, laat me maar zien waar ik dit jaar mee te maken heb.” Ik werkte mee omdat ik liever niet van River op mijn kop kreeg, maar in mijn hoofd rinkelden alle alarmbellen. Zijn priemende ogen bestudeerden elke centimeter van mijn huid, en ik keek zoveel mogelijk de andere kant op in een poging te negeren dat hij dat niet deed.
      “Dus. Je Paradeoutfit.” Eindelijk, dat werd ook nog eens tijd. Mijn blijdschap verdween echter als sneeuw voor de zon toen ik zag wat ik aan moest doen. Zwijgend trok ik de huidskleurige lingerie aan. Het paste perfect, en voor één of andere reden voelde dat heel ongemakkelijk, omdat dat betekent dat deze man het waarschijnlijk speciaal voor mij besteld had. Daarna vroeg hij me om mijn armen op te tillen, en bleef ik geduldig staan terwijl hij de rode draad om mijn lichaam wikkelde. Het voelde als een eeuwigheid, omdat hij elk draadje perfect probeerde te plaatsen zodat ik op zo’n manier bedekt was dat het Capitool nog net niet van die zwarte vierkantjes op bepaalde gedeeltes van mijn lichaam moest plakken.
      “Nu mag je kijken,” zei hij.
      Ik bestudeerde mezelf in de spiegel. Zonder naar hem te kijken pakte ik de jurk aan die hij me overhandigde, en liet het gewaad in één keer over mijn hoofd vallen. De stof van de jurk was fijn, en doorschijnend, en dus was ik slechts bedekt met een soort sluierachtige jurk en een rode draad die zich over mijn lichaam verspreidde.
      “Wat is hier het idee precies van?”
      Ik zag er uit als een seksueel getint bolletje wol, en mijn hoofd ging meteen naar de jongen uit Zeven van vorig jaar. Het concept kwam verdacht bekend voor, met als enige verschil dat de klimplanten waren vervangen met rode draden wol.
      “Mijn voorgangers leken nooit iets anders te kunnen bedenken dan gewone lapjes stof, en dus wilde ik een keer een andere kijk op textiel nemen. Princess, de stylist van je districtgenoot, was er laaiend enthousiast over, al is dat misschien vanwege het lichaam wat ze vorig jaar kreeg om mee te werken.” Een andere kijk, dat was een heel goed verwoordde manier om ‘een gestolen idee’ te beschrijven. Ik besloot maar niet met Athenus in discussie te gaan, want de manier waarop hij praatte maakte me ongemakkelijk en een discussie bestond voornamelijk uit praten.
      “En hier…” ik wees op mijn outift, “moet ik dus sponsors mee krijgen?”
      “Je bent een knappe jongedame. In het Capitool staan ze vast versteld van jouw schoonheid.” Dat was het. Ik had het gehad met deze man, die met zijn ogen alleen al langzaam de draad van mijn lichaam leek te wikkelen.
      Ik stond abrupt op. “Ik denk dat ik maar weer eens ga, straks kom ik nog te laat.” Hij reikte nog uit naar mijn arm, maar die trok ik terug, en ik was de ruimte al uit voor hij iets kon zeggen, gelukkig maar. Nu maar hopen dat ik de weg naar de hal in mijn eentje kon vinden.

Reacties (5)

  • groei

    seksueel getint bolletje wol

    EN WAT IS DAAR MIS MEE

    1 jaar geleden
  • Megaeraaa

    Ik schoot een aantal bedankjes naar Athenus, waarschijnlijk mijn stylist. Ik hoopte dat hij een beetje een aardige gast was, die me een beetje fatsoenlijke kleren kon geven.
    Nu nog wel. Hopen kan altijd...

    Geweldig! Geïnspireerd op Day! Dat was echt fantastisch!!!!
    Seksueel getint bolletje wolxD

    1 jaar geleden
  • Wilbur

    chrysa, climbing into a washing machine: i am disgusted, i am revolted, i dedicate my entire life to the lord and savior jesus christ and THIS is the thanks i get?

    1 jaar geleden
    • RefIection

      ghdksfhdgksdf accurate

      1 jaar geleden
  • Duendes

    Iedereen zijn eigen smaak, Chrysa, laat die Capitoolmensen nou eens een keer met rust, ze krijgen al genoeg te verduren.


    Chrysa, honey, lieverd, zíj krijgen al genoeg te verduren? Wat nee?

    Dat was het. Ik had het gehad met deze man, die met zijn ogen alleen al langzaam de draad van mijn lichaam leek te wikkelen.


    Kate zou hem echt wel slaan, we need Kate
    MAAR ik geniet er oprecht van dat Chrysa daar ook gewoon zit van hmpf zó niet creatief en de subtiele verwijzing naar Day IK HOU VAN DE VERWIJZING NAAR DAY IK HOU VAN DAY- also ik moet écht Day herschrijven

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Maar gelukkig bleven ze op zijn minst van mijn oogkleur af, nadat ik hun bod voor kleurlenzen had afgeslagen met het excuus dat ik gevoelige ogen had.
    Yikes dat je überhaupt een excuus nodig had is zó Capitool

    seksueel getint bolletje wol
    In navolging van het succes van de seksueel getinte klimplant

    mijn hoofd ging meteen naar de jongen uit Zeven van vorig jaar
    CALLED IT
    THAT'S MY BOY
    MY BABY
    DAY
    I love him


    1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      B3n je nu echt in Chris aan het veranderen?

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      Nee Chris in mij denk ik

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen