chrysa, high op glitter, part 2

De knal deed me opschrikken uit mijn onlogische gedachtenstroom, en in mijn ooghoek zag ik een meisje wegrennen dat ik herkende als Clara Oswald. Ik wierp een blik op de ravage die hoogstwaarschijnlijk ooit een wagen voor moest stellen, waaruit ik constateerde dat het ooit de Paradewagen van Eén moest zijn geweest.
      Een combinatie van de gedachte dat ik niks met deze berg gecrashte wagens te maken wilde hebben en het voornemen om nog een keer met Clara te praten maakte dat ik achter haar aan besloot te gaan. Ik vond haar buiten het Correctiecentrum, met een blik in haar ogen waaraan het niet erg leek alsof ze erg mentaal aanwezig was.
      “Leuke lenzen,” begon ik in een poging haar aandacht te trekken. Er viel een korte stilte omdat ze niet meteen antwoordde.
      “Bloed in mijn ogen,” constateerde ze toen. “Origineel hè?”
      “Ja, nou, dat is erg… origineel.” Ik glimlachte, in een waas van emoties, die ik niet kon beschrijven behalve als ‘een waas’. “Waar heb je die vredebewakershelm vandaan die je tijdens de boete ophad?”
      “Van een vredebewaker natuurlijk,” kreeg ik meteen terug.
      “Is één van je ouders een vredebewaker?” vroeg ik nieuwsgierig. Stel je voor, je biedt je aan voor de Hongerspelen, en in het Capitool herken je plots een aantal trekjes onder dat bekende outfit. ‘Hoi pap!’ luidt het dan. ‘Tijdje niet gezien, hoe gaat ie?’ Het leek me wel een grappig idee.
      “Tuurlijk niet.” Oh.
      Mijn hersenen kraakten om een manier te vinden hoe ze anders aan het ding kwam. “Heb je hem gekregen, dan?” was mijn enige poging. Als antwoord kreeg ik een harde schaterlach, wat ik toch licht onbeleefd vond, want ik vond het nog best een prima poging.
      Toen ze eindelijk bijkwam, vertrouwde ze me met een knipoog toe: “Nee, wat denk je wel niet van me. Ik heb dat ding van de kop van een vredebewaker gerukt, meiske.”
      Ik keek haar licht verbaasd aan. “Oh, eh… was hij boos?”
      “Als hij niet stervende was had hij me vast vermoord.”
      “Ah nee, arme man.” Wat een nare situatie leek me dat. Je lag op sterven en iemand jatte je helm, en er was niks wat je ertegen kon doen. Hoewel ik niet bepaald vond dat zoiets doen Clara een beter persoon maakte, besloot ik toch maar te blijven staan, want het gesprek was om eerlijk te zijn wel interessant. Ik had nog nooit iemand gesproken zoals zij.
      “Arme meid. Bevalt de Spelen je tot nu toe een beetje?” Er speelde een grijnsachtig glimlachje om haar lippen, maar niet een blije. Ik kon de emotie niet helemaal plaatsen, maar ik besloot het te laten gaan, en antwoord te geven op haar vraag.
      “Of de Spe- oh, ja hoor.” Dat was een leugen, dus kwam er snel genoeg achteraan: “Denk ik. Een soort van.”
      “Mooi, meid. Ik ben het met je eens, alhoewel wat bloed op je vingers er mooi uit zou zien.”
      Haar woorden brachten me onmiddellijk terug naar de donkerrode draad om mijn lichaam. Ik kreeg de rillingen toen ik bedacht dat de kleur van de draad verdacht veel op bloed leek. “Alles wat ze hier gebruiken lijkt op bloed. Is bloed de nieuwe trend hier, ofzo?”
      Weer datzelfde glimlachje. “Mede waarom ik meedoe met deze Spelen.”
      “De donkerrode kleur van bloed is inderdaad wel een hele mooie tint rood,” stemde ik met haar in. “Zeg, wat deed je eigenlijk met die satéprikker op de Boete?” vroeg ik, in een poging het gesprek voort te zetten.
      “Het was symbolisch voor alle mensen die ik eraan heb gespiest toen ik oefende op moord voor de Spelen.”
      Iets aan haar emotieloze gezicht vertelde me dat ze dat meende, en het enige wat uit mijn mond kwam was “m-moord?”, verrast door de plotselinge verandering van het onderwerp. Maar ik herstelde me snel genoeg, hoewel ik een nerveus lachje niet tegen kon houden. “Dood jij mensen met satéprikkers?”
      “Natuurlijk.” Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
      “Lijkt me verschrikkelijk, sterven aan een satéprikker.” Ik vond het vooral heel knap hoe je zoiets voor elkaar kan krijgen. Gruwelijk, en ik wilde absoluut niet denken aan hoe dat in zijn werking ging, maar knap.
      “En dat is nou wat het zo amusant maakt.” De glimlach was weer terug.
      Mijn nerveuze gegiechel ging over tot een schaterlach. Ja, dit was officieel het punt waar ik het verloor: volgens mij had ik geen controle meer over mijn emoties. “Amusant, zeg je? Denk je dat je ook maar een beetje kans maakt als je in de arena voor die satéprikkers gaat?”
      “Natuurlijk,” was het enige wat ik terugkreeg.

Reacties (3)

  • Wilbur

    fjsjfns ik vergat dat de wagens crashten lmaoo

    1 jaar geleden
  • Duendes

    Een combinatie van de gedachte dat ik niks met deze berg gecrashte wagens te maken wilde hebben en het voornemen om nog een keer met Clara te praten maakte dat ik achter haar aan besloot te gaan.


    Dit is dus gewoon echt het domste idee ooit en dat wordt de rest van het hele gesprek echt wel bewezen ohmygosh Chrysa lieverd doe jezelf dit niet aan en ga je gewoon omkledenxD

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Oh Chrysa, honey, doe dat nou gewoon niet. Les 1: ontwijk de Beroeps, zeker Clara

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen