. . .


Alleen al van zijn Chevrolet Impala naar de voordeur maakte Mateo al vijf keer aanstalten om zich om te draaien en weg te gaan. Hij wist niet eens wat hij hier kwam doen. Oké dat was onzin – hij wist het maar al te goed. Maar het was dom en gevaarlijk en gewoon dom. Misschien joeg ze hem wel haar huis uit. Verbaal dan – tenslotte kon ze in werkelijkheid nog geen drie stappen zetten. Hij schaamde zich voor de gedachte. Het gaf hem geenszins meer vertrouwen. Maar het was een idee dat nu al een paar weken door zijn hoofd zwierf en nu hij er zeker van was dat June niet thuis was, wilde hij het erop wagen.
      Écht verkeerd kon het immers ook weer niet gaan.
      In het ergste geval wilde ze dat haar dochter hem niet meer zag. Wat enigszins bemoeilijkt werd door het feit dat Juan bij hem inwoonde, maar het was niet onoverkomelijk. Daar viel best wat voor te regelen.
      Inmiddels had hij de deur bereikt. Hij legde zijn hand tegen het hout, dat verweerd onder zijn palm voelde. Zou de tweeling nog wakker zijn? Of schrok de vrouw zich wild als híj straks binnenkwam? Hij had de huissleutel van Juans sleutelbos afgehaald. Die was zo in de weer met June die vanavond haar zeventiende verjaardag vierde dat hij daar echt geen aandacht aan zou besteden.
      Natuurlijk kon hij aanbellen, maar het was al negen uur geweest. De tweeling lag vast al op bed en hij wilde niet dat helemaal naar de deur kwam. Straks stortte ze ergens halverwege neer. Zou toch wel ironisch zijn, als de vrouw doodging doordat hij haar een bezoekje bracht. Terwijl zijn bedoeling toch juist het tegenovergestelde was.
      ‘Fucking hel,’ gromde hij tegen zichzelf. ‘Stel je niet aan man.’
      Hij wist niet wat het was. De vorige keer dat hij hier naar binnen was gegaan, met Thanksgiving, was hij ook al nerveus geweest. Moeders en zusjes werkten hem op de een of andere manier op de zenuwen, dat was duidelijk, maar alles was toen goed gegaan.
      Mateo duwde zijn twijfels opzij en stak het sleutel in het gat, draaide hem rond en deed de deur open. Hij betrapte zich erop dat hij heel voorzichtig liep, alsof zware stappen een krijsend alarm zouden laten afgaan. Hij klopte op de deur naar de woonkamer, daarna deed hij hem op een kier.
      Gelukkig was ze wakker.
      Anders had hij zich helemaal een creep gevoeld.
      ‘Euh, hoi,’ mompelde hij. ‘Ik heb Juans sleutel gejat.’
      De meeste moeders zouden waarschijnlijk hun ogen argwanend samenknijpen, maar Hannah niet. Die schonk hem een vriendelijke glimlach. Wat hij op de een of andere manier tien keer erger vond. Moeders waarschuwden hun tienerdochters voor figuren als hij – maar goed, June was dan ook niet zijn vriendin. Dat hielp.
      ‘Hallo Mateo. Kom binnen.’
      Dat deed hij, met de nodige schroom. Hij stak zijn handen in zijn zakken in de hoop daar zijn verdwenen zelfvertrouwen terug te vinden, want hij vond dit drie keer niks. Hij liep naar haar bed toe, keek een beetje om zich heen. Verwachtte ze een zoen ofzo?
      Er viel een gespannen stilte. Weer kwam die onverzettelijke gedachte in hem naar boven. Wat de fuck ben je hier aan het doen?
      Dit was een vergissing. Hij moest zich hier verdomme buiten houden.
      ‘Hebben ze je uit je huis gejaagd?’ vroeg Hannah met een klein glimlachje. Als ze het al vervelend vond dat hij haar niet op een fatsoenlijke manier begroette, liet ze dat niet merken. Haar luchtige toon zorgde er echter voor dat zijn verlangen om meteen weer weg te gaan oploste.
      ‘Zoiets. Ik ga er straks heen.’
      Het was Junes verjaardag, dus een wild feestje zou het niet worden. Geen strippers en veel drank in elk geval. Hij zou niets missen als hij pas over een uur kwam – waarschijnlijk was zijn gezamenlijke cadeau met Emilio het hoogtepunt van de avond. Daaraan denken terwijl hij tegenover Junes moeder stond, gaf hem een opgelaten gevoel.
      De vrouw vroeg zich vast af wat hij hier deed.
      ‘Is er iets waarmee ik je kan helpen, Mateo?’
      Hem helpen? Het idee alleen al riep weerzin in hem op. Dacht ze dat hij hier was omdat hij zijn ei bij iemand kwijt moest? Omdat hij net als zijn broertje een moederfiguur nodig had? Nee, zo zat het al helemaal niet. Hij had geen behoefte aan een troostende arm of zoete woorden. Integendeel, híj wilde juist hulp bieden.
      ‘Nee,’ zei hij dan ook. ‘Maar ik dacht… misschien kan ik u helpen. June heeft me verteld over uw ziekte en Juan zei dat er betere medicijnen zijn dan die u nu gebruikt, maar dat u die niet kunt betalen.’ Hij wreef even in zijn nek. ‘Dus eh… Ik heb zo mijn contacten. Heb een beetje rondgevraagd. Ik kan er wel aan komen. En… aan geld.’ Hij beet op de binnenkant van zijn wang.
      Hannah was niet dom. Hij hoefde haar niet uit te leggen dat hij niet op legale manier aan het geld of aan de medicijnen zou komen.
      Er trok geen uitdrukking van weerzin over haar gezicht. ‘Het is lief dat je zo meedenkt, Mateo, maar ik wil jou en je broertje niet in de problemen brengen.’
      ‘Ik ben niet achterlijk,’ bromde hij. ‘Ik zorg heus dat ik niet gepakt wordt.’ Aarzelend voegde hij toe: ‘Het is niet zo dat ik het nog nooit eerder heb gedaan.’
      Hannah hield zijn blik vast, leek hem te peilen. ‘Je weet toch wel dat ik een ander nooit het slechte pad op zou laten gaan omwille van mij?’
      ‘Nee,’ zei hij zonder zijn ogen neer te slaan. ‘Niet omwille van u. Omwille van uw dochters, die hun vader ook al zijn kwijtgeraakt.’
      De blik in Hannahs ogen werd droevig en ze zuchtte zachtjes.
      Mateo zette door. ‘U weet dat ma ons als stront behandelt. Voor het eerst in zijn leven heeft Juan iemand – een moeder – die om hem geeft. Zelfs in die paar maanden dat June en hij samen zijn, heeft dat al zo’n impact.’ Hij bestudeerde haar gezicht, zag dat de vrouw dat ook al had ontdekt. ‘Ik ben geen nette jongen,’ zei hij toen. ‘Ik ga ook niet doen alsof. Ik heb zo m’n manieren om aan flink wat geld te komen. Zo zorg ik ervoor dat mijn broertje een dak boven zijn hoofd heeft, dat hij er niet bij loopt als een schooier zoals ik vroeger wel deed. Na al die klotenjaren die achter ons liggen is er niets wat ik niet voor hem zou doen. Als dat betekent dat u een jaar langer leeft, is dat het grootste cadeau dat ik hem zou kunnen geven. En niet alleen hem. Ook June. En de meisjes.’
      Hannah zuchtte zachtjes, leunde naar achteren in de kussens en sloot haar ogen.

. . .


Al op het moment dat June in tranen vertelde wat Juans broer met Jordy’s neef had gedaan, had Hannah geweten wat voor een beschermend type hij was. Dat niets hem ervan weerhield om zijn dierbaren te beschermen. Hannah kende die beschermingsdrang – ook zij had een jonger zusje gehad. Elly. Die gestorven was op zeer jonge leeftijd, terwijl Hannah alles had gedaan om haar van een verdrinkingsdood te redden. Die noodlottige dag was ze tekortgeschoten, zelfs al was ze slechts acht jaar oud.
      En ook nu stond ze op het punt om haar dierbaren tekort te schieten. Een paar maanden, hooguit twee jaar… Veel langer zou het niet duren. Dan moest ze haar kinderen loslaten. En ze waren nog zo jong, stonden midden in het leven, hadden nog zo veel uitdagingen te gaan. Iedere dag was waardevol, een leermoment, een mogelijkheid om iets in de harten van haar kinderen te schrijven, iets wat ze altijd met zich mee zouden dragen.
      En nu bood deze negentienjarige jongen haar een kans om meer aan haar kinderen mee te geven. En aan die lieve Juan – die inderdaad snakte daar de liefde van een moeder. Die ze nog zo veel beter wilde leren kennen, aan wie ze zo graag wilde laten zien wat voor een geweldig persoon hij was.
      Maar ze wist maar al te goed dat ze haar medicijnen niet op een legale manier zou verkrijgen. Was dat wat ze haar kinderen wilde voorleven? Het dilemma rustte zwaar op haar schouders. Ze dacht aan haar lieve meisjes, van wie ze toch op een dag afscheid zou moeten nemen.
      ‘Ik kan het niet, Mateo,’ zei ze uiteindelijk met een zucht. ‘Wat voor voorbeeld zou ik dan stellen?’
      ‘Ze hoeven het niet te weten. Zie het als een cadeau van mij.’
      Zo simpel was dat niet.
      ‘Het is geen drugsgeld,’ zei hij toen. ‘Het komt ook niet uit een bordeel vandaan.’ Hij beet op zijn wang, in zijn ogen las ze de angst om veroordeeld te worden. ‘Ik ben gewoon handig met de computer. Haal weleens van wat rekeningen die toch al overvol zijn. Als een Robin Hood. Stelen van de rijken, het geven aan de armen…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Er zijn zat mensen die echt wel wat kunnen missen.’
      Een meelevende glimlach krulde haar lippen om. ‘Ik heb het altijd belangrijk gevonden om mijn hart te volgen en dat zal ik ook nu doe. Ik waardeer het dat je dit wilt doen. Voor je broertje. Voor mijn dochters. Maar voor mij voelt het niet goed om een negentienjarige jongen te laten stelen zodat ik duurdere medicijnen kan krijgen waarvan het helemaal niet zeker is dat ze zullen aanslaan. Ik ben blij met iedere dag die ik nog met mijn kinderen krijg. Leven is een geschenk en niet iets waar we recht op hebben. Op een dag houdt het op – en hoewel ik het vreselijk vind dat ik ziek ben, krijg ik nog wel de tijd om mijn kinderen erop voor te bereiden, om ze dingen mee te geven. Dingen waar andere ouders niet bij stilstaan, omdat zij niet beseffen dat het zomaar opeens afgelopen kan zijn. Ik heb mijn lot geaccepteerd, Mateo. Als mijn tijd komt, dan komt het. Ik wil niet dat jij je in verkeerde kringen begeeft en wie weet wat voor ellende op je hals haalt om mij nog een paar extra dagen te geven. Als ik er niet meer ben, zal Juan jouw steun hard nodig hebben. June ook. Ik moet er niet aan denken dat je dan weer achter tralies zit. Juan heeft zich heel erge zorgen om je gemaakt, Mateo.’
      Mateo zuchtte, zijn schouders zakten naar beneden.
      Hij zag er verslagen uit. Het was een harde les, leren dat je je dierbaren niet álles kon geven. Hij was slechts negentien en hij droeg al meer lasten dan veel volwassenen deden. Ze wilde hem aanmoedigen om juist op het goede pad te blijven, maar ze wist dat dat van binnen uit hem moest komen.
      ‘Je bent een geweldige broer, Mateo. Onthoud alsjeblieft dat je broertje ontzettend naar je opkijkt.’ Haar glimlach werd triest. ‘Mijn driejarige zusje zag me op een dag zwemmen,’ zei ze toen zacht. ‘Ze deed me na – en ze verdronk.’
      Mateo sloeg zijn ogen op, ze zag de schrik in zijn ogen.
      ‘Misschien dat jij de golven aankan, dat jij in het diepe kan staan. Maar dat is geen garantie dat je broertje dat ook kan. Voor je het weet, is hij achter je aan gesprongen en weet hij niet hoe hij het hoofd boven water moet houden terwijl jij te ver weg bent om hem te redden.’
      De jongen wendde ongemakkelijk zijn blik af, staarde even door het raam en leek toen zijn vastberadenheid terug te vinden.
      ‘Goed dan. Geen medicijnen dus, got it.’
      Dat was niet de essentie van wat ze had willen zeggen, maar ze zag in zijn ogen dat haar boodschap hem niet was ontgaan. Zijn hoofd stond er echter niet naar, hij was nog niet zo ver dat hij zijn eigen gedragingen onder de loep kon nemen om te zien welk effect ze op zijn broertje hadden.
      Dat gaf niet. Het kwam op zijn tijd.
      ‘Ik eh, ga maar weer eens. Voor Junes limonade-feestje weer voorbij is.’
      ‘Veel plezier, jongen. Weet dat de deur hier altijd voor je openstaat.’ Ze glimlachte flauwtjes. ‘Al heb je je blijkbaar al een sleutel toegeëigend.’
      Er trok een lichte blos over zijn wangen. ‘Uh ja – ik was bang dat u anders uw bed uit moest komen.’
      ‘Het is goed,’ zei ze met een knipoog. ‘Zoals ik al zei. De deur staat voor jou en je broer open.’
      Mateo trok een mondhoek op, daarna zei hij vluchtig gedag en maakte zich uit de voeten. Een paar tellen later hoorde ze de deur in het slot vallen. Ze glimlachte, al zakte de glimlach weg toen ze zich afvroeg hoe hun moeder niet kon inzien wat een liefdevolle, beschermende zoons ze had.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Ahw wat lief van Mateo, maar ook een belangrijke les dat het leven niet altijd eerlijk is <3

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Zo mooi! <3
    Weet niet zo goed wat te zeggen.
    Alleen dat ik heel erg uitkijk naar je verhalen!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Echt zo lief van hem!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh wat een lief gebaar van Mateo!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen