Afscheid is easy als je geen vrienden hebt @Samuel

Het drietal loopt in stilte door de gangen. Pubert wijst hen de weg naar de kamers voor het afscheid. De een is babyroze, de ander babyblauw. Naeve loopt met rollende ogen de roze kamer binnen.

Samuel hoopt dat ze de kamer uit wordt gestuurd en de andere deur door moet. Misschien zou ze dan reageren met meer dan haar ogen. Helaas, de roze deur blijft gesloten.


Aan de andere kant van de blauwe deur worden Samuel’s ogen direct aangevallen door weerkaatst licht van elke mogelijke kleur. De paars gebloemde bank is bedekt met overdadig veel gele glitterkussens. Ze glimmen zo dat Samuel zich niet kan voorstellen dat ze zacht zijn.

Een babyblauwe kroonluchter bungelt aan het oranje plafond. Die architecturale keuze is meer dan onbegrijpelijk: boven de kroonluchter zitten er spotjes in het plafond.

Samuel zit een tijdje te wachten op de bank. Hier komt hij erachter dat de kussens inderdaad aanvoelen als met zand bedekte blokken hout. Glitterend geel zand, om precies te zijn.

Samuel’s enige overlevende familie is zijn vader, en die heeft nu een belangrijke vergadering over productie, vraag en aanbod en dergelijke. Als eigenaar van District 2’s grootste baksteenproducent gaan je persoonlijke wensen wat betreft tijdsindeling snel ten onder aan wat het Capitool het beste uitkomt. Hij en Samuel hebben die ochtend al afscheid genomen. Samuel verwacht dan ook alleen in deze kamer te blijven zitten tot het vertrek naar het Capitool.

Hij kijkt verbaasd op als de deur wordt opengegooid. Ethan stormt naar binnen. Hij hijgt in woede, zijn ogen spuwen voor.

“Samuel, jij afgrijselijke klootzak. Moet ik hopen dat jij ten koste van mijn zusje wint, of dat zij ten koste van jou wint?”

Hij geeft een gefrustreerde kreet. Samuel kijkt hem alleen maar aan en haalt zijn schouders op.

“Uitleg, flikker. Nu.” zegt Ethan. Samuel werpt een voor zichzelf sprekende blik op de hoeken van de kamers. Ze zijn niet te zien, maar camera’s zijn er vast. Ethan schudt zijn hoofd, “Nee, Samuel. Uitleggen.”

Samuel zucht. “Ik train hier al jaren voor. Jij en ik wisten altijd al dat ik iemand uit ons district zou moeten vermoorden.”

“Een naamloos persoon, ja. Niet verdomme Naeve!” Ethan begraaft zijn vuist in de muur.

De deur gaat open. “Rustig aan, jongens,” zegt een vredesbewaker.

“Dit vergeef ik je niet,” zegt Ethan kil. “Vaarwel, Samuel. Ik hoop dat je vermoord wordt door een twaalf.” Hij draait zich om en verlaat de ruimte.

Dat was een drama, denkt Samuel moe. Maar Samuel is een optimist. Ethan was zijn vriend en trainingspartner en na de speler is trainen niet meer nodig.

Niet veel later wordt Samuel verzocht de kamer te verlaten. Aan de andere kant van de deur staat Pubert al te wachten. Een moment later opent de roze deur en wordt Naeve door een vredesbewaker de gang op gesmeten.

“Blijf met je takkepoten van me af, ik kan zelfstandig lopen!” bijt ze de bewaker toe. Als blikken konden doden, zou het Capitool nu op zoek moeten naar een nieuwe vredebewaker.

“Zal je niet wat aan je gedrag of houding werken?” mompelt Pubert. Hij is duidelijk niet gewend aan geweld en frustratie.

Naeve rolt met haar ogen.

“Je haar is wel erg mooi,” zegt Pubert spontaan. Naeve trekt een wenkbrauw op—wauw, variëteit—en doet alsof ze niks gehoord heeft. Samuel moet moeite doen om zijn lach in te houden. Dit belooft veel.

Pubert gaat verder alsof er niets gebeurd is, “Zullen we gaan? De trein missen is ontzettend not-done.”

Samuel kijkt sceptisch op zijn horloge. Ze hebben nog zeker twintig minuten.

Hij heeft geen zin in een discussie, dus Samuel volgt de districtsbegeleider woordeloos. Ook Naeve neemt genoegen met de stilte.

“Dus—” probeert Pubert zonder veel enthousiasme. “Hebben jullie er zin in?”

Geen reactie. Pubert’s blik gaat linea recta naar de grond. Maar dan: Samuel ziet dat Pubert’s ogen naar Naeve gaan als ijzerschaafsel naar een magneet. Oh, maar dat is interessant.

Samuel denkt terug aan de boete. Het is erg ongewoon om je in een District als twee aan te bieden voor er om vrijwilligers wordt gevraagd. Naeve riskeerde het om genegeerd te worden. Was het omdat de districtsbegeleider toen hij Naeve zag zo betoverd was dat ze het podium op werd gevraagd?

“Ze is best knap, niet? En een sterke persoonlijkheid ook,” fluistert Samuel naar Pubert. Voor zover met je ogen rollen een persoonlijkheidseigenschap is, dan.

Pubert kijkt weg en wordt rood. Naeve werpt een zure blik naar achter en—wie had dat gedacht—rolt met haar ogen.

Inmiddels hebben ze het eind van de gang bereikt. Naeve gooit de deur open. Daarachter schittert de trein.

Reacties (2)

  • Megaeraaa

    Waarom is Naeve zo vreselijk oogrollend?
    Is dat zelfs een woord? Vanaf nu wel.

    1 jaar geleden
    • Incidium

      idk dat moet je niet aan mij vragen, dit komt uit roleplay XD

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Maar Naeve zegt nooit iets. Ze rolt alleen maar met haar ogen!

      1 jaar geleden
  • Duendes

    Voor zover met je ogen rollen een persoonlijkheidseigenschap is, dan.


    Savage en FAIR ik was ook alweer soortvan vergeten hoe bizar veel ze met haar ogen rolde maar het is intens, nu al

    1 jaar geleden
    • Incidium

      het verbaasde mij ook. De hoeveelheid manieren om te communiceren dat Naeve met haar ogen rolt is beperkt en het begint een uitdaging te worden het boeiend te houden

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen