meer backstory tijd? meer backstory tijd.

In de lege hoek van de trainingsruimte het dichtste bij de liften, daar waar geen onderdelen waren, zeeg ik met mijn rug naar de rest van de wereld op de grond, mijn handen aan weerszijden van mijn gezicht, in een poging om mijn emoties af te schermen van de rest van de tributen.
      Ik herinnerde me wat River had gezegd, een paar dagen geleden. Ze mochten niet zien dat ik zwak was. Ik moest sterk zijn, ik moest dapper zijn, ik kon niet zomaar in het midden van de trainingszaal in huilen uitbarsten, maar ik mocht de trainingszaal niet zomaar verlaten.
      Ik slikte, met moeite door de brok in mijn keel, mijn tranen weg. Ze mochten niet zien dat ik zwak was. Ik moest sterk zijn.
      “Hey, Chrysa?”
      “Laat me met rust,” was mijn eerste reactie, zonder überhaupt te kijken wie het was. Ik wilde niet met rust gelaten worden, integendeel, maar wie het ook was, ze mochten niet zien hoe ik eraan toe was.
      “Ligt het aan mij? Oh, god, het ligt aan mij, of niet soms? Hé, luister, het spijt me, ik bedoelde het niet zo…”
      Ik draaide me om, en keek mijn districtgenoot verward aan. “Dat is niet wat ik-”
      “Het spijt me als ik iets tegen je zei wat niet zo aardig was geweest, zo bedoelde ik het niet, maar ik wil gewoon niet dat River boos op me wordt, oké?” Hij keek me niet eens meer aan, hij praatte wanhopig in een stroom over me heen.
      “Ik haat het als mensen boos op me worden. Ik weet het, ik doe heel snel dingen die ik niet wil omdat ik niet wil dat mensen teleurgesteld in me zijn, dat ze boos op me worden…”
Ik probeerde hem nog te onderbreken, maar hij leek niet meer te stoppen, “Ik haat het als Cooper boos op me wordt, en ik haatte het altijd al als Xander, Nigel of Tobias boos op me werden als ik op school niet deed wat ik van ze vroeg.” Zijn ogen verwijdden plotseling, “Maar nu ben jij boos op me, of niet? Jij bent boos op me, en alle andere mensen van thuis waarvan ik hun namen zijn boos op me, juist omdat ik deed wat al die jongens op school van me vroegen. Omdat ik hen niet boos wilde maken, maakte ik zoveel andere mensen boos. En nu ben je boos op mij…”
      Hij schudde met zijn hoofd.
      “Het spijt me Chrysa, het spijt me van alle keren dat ik naar tegen je ben geweest, van alle keren dat ik stomme dingen heb gezegd tegen je vrienden. Ik snapte gewoon niet wat ik daarmee deed, behalve het blij maken van de mensen waarvan ik zo graag wilde dat ze me mochten. Ik verwacht niet dat je het me vergeeft, en ik weet dat ik er niet in hielp, maar alsjeblieft, kunnen we alsjeblieft gewoon normaal praten?”
      Onze ogen kruisten elkaar, en plots herkende ik hem. Niet de Simon die ik jarenlang op school had gezien, maar de Simon van aan het begin van de training, de Simon van de boete, de Simon van de eerste keer dat ik hem had ontmoet, nog voordat ik naar school ging.
Blijkbaar antwoordde ik terwijl ik nadacht, want hij leek haast te smeken toen hij zei: “Alsjeblieft, Chrysa. Ik wil niet dat het enige wat ik nog van thuis mee heb me blijft negeren tot mijn dood. Want wees eerlijk, verder dan dag één kom ik toch niet. Ik doe zo mijn best om River te overtuigen, maar ik krijg mezelf nog niet eens zo ver…”
      “Hé, Simon, rustig,” zei ik, nog steeds licht verstomd om de stroom woorden en daadwerkelijke gevoelens die zojuist over me heen waren gelopen, die blijkbaar door het hoofd gingen van de jongen die ik zoveel jaren had gehaat. Ik ademde éénmaal diep. “Als jij wil praten, dan vind ik dat oké. Ik ga je niet kunnen vergeven voor wat je al die jaren hebt gedaan, maar dit zijn onze laatste dagen. Ik denk niet dat een nieuwe start heel veel kwaad kan.”
      Hij zuchtte, waarna hij na bleef hijgen van het werkstuk van persoonlijke gevoelens wat hij net mondeling aan me had voorgedragen, en bleef me licht verbaasd aankijken. “Dat- oké. Laten we dan gaan trainen.”
      De abrupte stop van het gesprek zorgde ervoor dat de sfeer van Simon’s woorden nog steeds in de lucht hingen onderweg naar het volgende onderdeel, maar geen van ons leek zich eraan te storen. Hij leek blij te zijn dat het er eindelijk uit was, en ik was allang blij dat ik iets van thuis terug begon te krijgen.

Reacties (2)

  • Duendes

    Dat awkward moment dat je een breakdown hebt en dan komt er iemand naar je toe om het beter te maken en heeft diegene ineens een nog intensere breakdown- oh well OEPS?
    Maar awhh Simon nawhh

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Eh, Simon, jongen, misschien is het slim om af en toe ook even adem te halen als je aan het praten bent, shhh rustig aan

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen