TYLER TIME.
we stan and love regenboogpruimen in this household
also, LIFTSCENE want een tqg verhaal is geen tqg verhaal zonder liftscenes.

Terwijl we langs alle survivalonderdelen gingen begon ik in te zien hoe lastig overleven alleen al was, en begon ik een nieuw soort respect te ontwikkelen voor Simon. Hij zat al jaren bij de scouting, en was dus ook al ontzettend ervaren met alles wat hem voorgelegd werd. Hoewel we hadden voorgenomen samen te trainen, eindigde elk onderdeel wat we die dag deden in ik die voor de derde keer de instructeur aansprak om hen alwéér iets te vragen, en Simon die bij het gevorderdenonderdeel de tijd van zijn leven had.
      Heel erg vond ik het niet. Ik leerde iets, en Simon zag eruit alsof hij sinds hij getrokken was weer een beetje plezier maakte, en dat gunde ik hem wel, voor de verandering.
      Na een aantal onderdelen begonnen een aantal tributen de lift in te verdwijnen, en liet Simon me weten dat hij vandaag wel genoeg had gezien. Ik had hem gezegd dat ik dit onderdeel af zou maken, en dat ik dan snel genoeg achter hem aan zou komen.
      Nu stond ik in de lift omhoog. Alleen, dacht ik, tot een jongen met een felgekleurd regenboog kapsel de lift in kwam lopen. Ik herkende hem als Tyler Tyler, de jongen uit Vier, afgezien van zijn kapsel, wat op de boete nog paars was geweest.
      “Sinds wanneer heb jij regenbooghaar?” was dan ook het eerste wat ik kon bedenken, terwijl ik op het knopje met de Acht drukte.
      “Sinds dat het Capitool gek is op vreemde kleuren en geen waarde hecht aan mijn persoonlijke mening.”
      Ik schrok een beetje van zijn scherpe toon, dus kwam er bij mijn niet veel meer uit behalve: “Dat doen ze nooit. Waarde hechten aan persoonlijke meningen, bedoel ik.”
      “Goed punt.” Er viel een korte stilte, voor Tyler verder praatte, alsof hij even moest nadenken.       “Hebben ze jou nog iets verschrikkelijks aangedaan?”
      Mijn gedachten gingen onmiddellijk terug naar de Parade. Oh god, ik wilde er niet aan denken. Maar eigenlijk toch weer wel, want eerlijk? Mijn haar zat best wel prima, en het gesprek met Clara was interessant genoeg dat ik overwoog om nog een keer met haar te praten in de arena. Maar toch ook weer niet, want Athenus was een wezen dat bestond. “Als je mijn pedostylist niet meerekent, niet echt nee,” besloot ik toch maar.
      “Dan heb je nog geluk gehad.” Daar was ik het niet helemaal mee eens, aangezien ik die man nog op zijn minst twee keer mee moest maken, maar goed. “En… hoe vind je de tributen?”
      Ik dacht even na. “Sommigen zijn wel oké. Anderen zijn niet om uit te staan.” Met de laatste zin wist ik niet zo goed op wie ik doelde, omdat het alleen maar eerste indrukken waren geweest, en de enige persoon die ik niet zo goed uit kon staan Simon was, waar eerder vandaag toch wel een beetje verandering in was gekomen. “En wat vind jij?”
      “Het had erger gekund. Denk ik. De meesten mag ik wel.” Ik hoopte stiekem dat ik daaronder viel, want Tyler leek zijn best te doen op het gesprek op gang te houden en voor de rest leek hij me best een aardig iemand. “De anderen… die hebben volgens mij nog niet eens naar me omgekeken. Te druk bezig met zichzelf.”
      “En dat is nou juist het probleem. Als je mensen begint te mogen, dan zal je het niet over je hart kunnen verkrijgen om ze te doden. Wat betekent dat het steeds gevaarlijker wordt voor je in de arena naarmate je steeds meer mensen mag.” Jezus, Chrysa, heb je weer een ongezonde dosis glitter ingeademd tijdens de training? Hadden ze iets in mijn eten gedaan vanochtend? Ik begon als Clara te klinken.
      “Jij was vast ook al de gezelligste thuis?” Ik kon het hem niet kwalijk nemen. “Ik bekijk het anders: als mensen je mogen gaan ze je helpen en dan heb je twee dingen gewonnen: gezelligheid én meer overlevingskans. En daarbij zou ik het helemaal niet meer leuk vinden als ik met niemand gezellig om zou mogen gaan.”
      “Zo kan je het ook zien.”
      Ik moest eerlijk zijn dat ik het zo nog niet had bekeken. “Maar kijk, uiteindelijk is er toch altijd één persoon die over gaat blijven. En ik ga dat zeker niet worden. Ik moord niet. En zo te horen jij ook niet?” verdedigde ik mezelf.
      “Liever niet, nee. Ik kan niet tegen bloed.”
      “Dan heb je misschien een probleem.” Zou je denken, Chrysa? Het uitspreken van die woorden voelden een beetje zelfconfronterend. “Maar hé, wie weet, misschien komt het goed. Ze zeggen altijd dat de arena je verandert, en wat je niet doodt maakt je sterker.”
      “Nou, als iemand mijn arm eraf hakt ga ik hopelijk niet dood, maar of ik er sterker van word betwijfel ik.”
      Ik deed mijn best om niet te lachen, omdat ik eigenlijk best wel boos op mezelf was dat ik dat grappig vond.
      “Jij neemt al mijn opmerkingen veel te letterlijk. Doe je dat altijd?”
      “Soms. Ik zeg gewoon wat ik denk. Mijn gedachten zijn dan ook vaak heel droog.”
      Droog? Wat bedoelde hij met ‘mijn gedachten zijn dan ook vaak heel droog’? Was dat een uitdrukking die ik niet snapte? Ik durfde het niet te vragen, want straks dacht hij nog dat ik dom was, en volgens mij had ik eindelijk een soort oké impressie bij Tyler gemaakt, die ik door het gesprek heen steeds meer begon te mogen. Ik besloot maar dat het iets te maken had met dat hij vaak dorst had, en antwoordde: “Dan zou je water in de arena vast goed kunnen gebruiken.”
      “Ik denk ook niet dat ik het zonder water bijzonder lang uit zou houden,” stemde Tyler met me in.
      “Het hangt van de arena af,” dacht ik hardop. “Vorig jaar leek me nog redelijk te doen - voor zover dat kan in de Spelen. Dit jaar… ik ben aan de ene kant nieuwsgierig, maar aan de andere kant wil ik het niet weten.”
      “Goed punt. Ik ben benieuwd, maar ik weet dat het mijn sterfplek zal zijn en om zoiets te weten, om te weten welke plek je de laatste dagen van je leven door gaat brengen, lijkt me ook niet heel fijn. Dan is er ook nog die minuscule kans dat ik het overleef. in die kans geloof ik niet echt meer. Ik zou wel willen, maar één klein stemmetje in mijn achterhoofd zegt constant dat het toch geen zin heeft.”
      “Ik geloof dat het overgrote deel van wij 24 ook niet in die kans gelooft.” Ik sprak hier in ieder geval voor mezelf, al wenste ik dat dat niet zo was.

Reacties (2)

  • Duendes

    dat ik overwoog om nog een keer met haar te praten in de arena.


    CHRYSA DOE HET NIET

    Also TYLER Ohmygosh Tyler is geweldig en Chrysa maakt zoveel slimme(?) Opmerkingen en is zo verward zelf en i love it

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    TYLER TIME.
    we stan and love regenboogpruimen in this household
    also, LIFTSCENE want een tqg verhaal is geen tqg verhaal zonder liftscenes.
    WE STAN

    en was dus ook al ontzettend ervaren met alles wat hem voorgelegd werd
    tbh de kans is groot dat hij maar wat doet en ziet waar het schip strand, dat doet mijn scoutinggroep in ieder geval altijd

    “Sinds dat het Capitool gek is op vreemde kleuren en geen waarde hecht aan mijn persoonlijke mening.”
    accurate

    Jezus, Chrysa, heb je weer een ongezonde dosis glitter ingeademd tijdens de training?
    Wow wat is Chrysa selfaware vandaagxD

    "Ik kan niet tegen bloed.”
    Een alternatief: SO LIGHT EM UP UP UP

    Ik besloot maar dat het iets te maken had met dat hij vaak dorst had, en antwoordde: “Dan zou je water in de arena vast goed kunnen gebruiken.”
    *snapt niet wat een droge opmerking is en maakt daardoor een nog veel drogere opmerking terug *

    1 jaar geleden
    • RefIection

      Een alternatief: SO LIGHT EM UP UP UP

      VAL NEE

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen