am i ok? no.
do we stan tyler? absolutely.

“Wat zijn we toch allemaal weer zelfverzekerd. Ik geeft het Capitool de schuld.” Ik wilde antwoorden, maar Tyler was me voor. “Maar ze hebben wel lekker eten.”
      Ik schoot in de lach. “Serieus? Eten? We gaan straks dood, en jij gaat over het eten praten?” Het kwam er iets pessimistischer uit dan ik wilde. Ik realiseerde me plots ook dat ik nergens het Capitooleten goed had geproefd, omdat ik constant aan tafel in gedachten verzonken was.
      “Het is tenminste positief,” kaatste hij schouderophalend terug. “Ongeveer het enige positieve wat ik kan vinden in het Capitool.”
      “Je hebt gelijk. Ik moet niet voortdurend zo pessimistisch zijn. Zolang ik nog leef, moet ik genieten.” Ik nam me voor dat ik de maaltijden tot aan de Spelen met mijn volledige aandacht erbij zou eten, en dat ik daadwerkelijk zou genieten.
      “En dát is nou de goede instelling!” Tyler klonk oprecht trots, ook op mijn laatste onuitgesproken gedachte, en daar werd ik eigenlijk wel een beetje blij van. Ik moest er hardop van lachen.
      “Nou, dan ben ik hier niet voor niks gekomen. We doen het allemaal voor het eten.”
      “Precies. En voor de uitgebreide collectie haarverf natuurlijk,” zei hij, wijzend naar zijn haar.
      “Een regenboog. Dat zijn maar zeven kleuren. Heb je er al over nagedacht om er meer kleuren bij te doen?” opperde ik. “Pastelroze? Mintgroen? Platina? Zilver? ‘Zeeappelgroen’? Die ene trendkleur van dit jaar? Ze hebben het hier allemaal.”
      “ ‘Zeeblauwappelgroen is zó vorig jaar,’ volgens mijn correctieteam. En ik vind dit wel genoeg kleuren. Alsof ik geen licht in het donker leek te geven met alleen paars.”
      “Je kan ze ook vragen om je haar weer de originele kleur te verven, alleen weet ik niet hoe leuk ze dat gaan vinden.” Wat die ‘originele kleur’ dan was, daar was ik stiekem wel nieuwsgierig naar. Er was geen spoor van uitgroei te bekennen, aangezien het recent was geverfd. Ik had naar zijn wenkbrauwen gekeken, als die niet ook in dezelfde kleuren als zijn haar waren geverfd. Arme jongen.
      “Als ‘zeeblauwappelgroen’ al van vorig jaar is, is paars vast al uit sinds de vorige eeuw.”
      “Ik bedoel de kleur die je dáárvoor had.”
      “Vóór paars had ik blauw. En daarvoor groen.” Niet helemaal wat ik bedoelde, maar ik vond het toch wel interessant, en probeerde me voor te stellen hoe het hem stond. “Ik had zo mijn fases. Lang, lang geleden was het bruin.”
      “Stond het je?” Ik kon het me wel voorstellen, als ik me eerlijk kon zijn. Er waren veel kleuren bruin, maar een wat lichter bruin stond hem vast oké. Het was een stuk minder interessant dan die glimmende Capitoolregenboog op zijn hoofd, maar er stonden een hoop meer kleren goed bij bruin haar. Niet dat ze daar iets mee deden in het Capitool.
      “Ik dacht van wel, nu weet ik al beter. Ik wilde bruin haar terug, maar het geld was ‘even op’ volgens mijn ouders, dus moest ik maar met paars haar leven tot het eruit gegroeid was. Maar ja, toen kwamen de Spelen en zit ik opgescheept met dit absurde kapsel.”
      “Ach ja, het gaat om het eten, toch?” Ik lachte, maar gelukkig lachte Tyler mee.
      “Zeker.” De liftdeuren gingen open, en een grote vier verscheen op het schermpje. “Ik denk ik hier moet uitstappen. Het was leuk je te ontmoeten Chrysa!”
Terwijl de vierde verdieping weer langzaam verdween achter de liftdeuren, zwaaide ik naar de jongen uit Vier. “Doei, Tyler!”
      De lift zoefte omhoog, en toen ik binnen no time op mijn eigen verdieping was, vroeg ik me af waarom het zo lang had geduurd tot Tyler en ik op de vierde verdieping waren. Hadden de liften in het Capitool gevoel voor drama?
      De rest van de dag bracht ik door op mijn kamer. Ik had Crystal gevraagd of ik deze avond voor mezelf kon nemen, en ze had met een glimlach geantwoord dat ze dat prima vond, als ik morgen maar bij de trainingsbespreking was (die ik blijkbaar vanochtend had gemist?). Ik besloot de namen van de rest van de tributen uit mijn hoofd te leren, aangezien ik niet dacht dat ik heel veel beter te doen had. Aan het bureau bekeek ik de lijst die Crystal voor me had gemaakt. Veel had ik er niet aan, maar toch was het geruststellend. En ik herhaalde de namen stuk voor stuk in mijn hoofd terwijl ik rustig at van de avondmaaltijd, en voor het eerst in een paar dagen, genoot.

Reacties (2)

  • Duendes

    De lift zoefte omhoog, en toen ik binnen no time op mijn eigen verdieping was, vroeg ik me af waarom het zo lang had geduurd tot Tyler en ik op de vierde verdieping waren. Hadden de liften in het Capitool gevoel voor drama?


    HONESTLY THO like dit zou well erg veel van de liftscenes verklaren en im sure dat dit het is- de lift wacht bewust

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    “Serieus? Eten? We gaan straks dood, en jij gaat over het eten praten?”
    Het is echt heel lekker tho

    "En dát is nou de goede instelling!” Tyler klonk oprecht trots
    Tyler is een schat
    En ook zijn dierenvriendjes
    Wachten op Wilfred

    (die ik blijkbaar vanochtend had gemist?)
    Chrysa schat hoe ben je zo... hopeloos

    1 jaar geleden
    • RefIection

      did you just- OH MY GOD HET IS EEN OPRECHTE HAIKU

      1 jaar geleden
    • Samanthablaze

      YES I DID YAY

      1 jaar geleden
    • Duendes

      OHMYGOSH

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen