‘2 vrienden voor het leven.

2 vrienden voor altijd. ‘

Zingen Siebe en Sander door de straten van Antwerpen in 1940. ‘Wij blijven toch voor altijd vrienden hé?’ vraagt Siebe ‘Voor altijd!’ En ze lopen door de straten naar huis. ‘Nu moeten onze wegen scheiden.’ Zegt Sander teleurgesteld ‘Tot morgen!’ Siebe gaat rechtsaf en loopt naar zijn huis. Daar zijn zijn ouders druk koffers aan het inpakken. ’Kom Siebe pak je koffers in!’ ‘Waarom?’ vraagt Siebe geschrokken. ‘Ik weet van een oom dat volgenden week de Duitsers gaan binnenvallen!’ ‘En school en Sander dan?’ ‘Die mogen van niks weten, we vertrekken vanavond nog!’

Even later rijdt een auto over de grens.

De volgenden dag op school is Siebe er niet. In de klas zegt de meester: ’Kinderen ik heb slecht nieuws, Siebe is dezenavond vertrokken.’ ‘Naar waar dan!’ vraagt Sander hopeloos ‘Dat weten we niet.’

Een week later is er nog steeds geen nieuws over Siebe. Op school zit Sander weg te dromen wat er allemaal gebeurd zou kunnen zijn. Opeens horen ze een schot verschrikt rennen ze naar buiten, Sander volgt. Nog een schot en dan niets meer.

Op het zelfde moment rijdt de auto van Siebe door een grenscontrole ‘Identiteit kaarten!’ brult de grenswachter. Siebe hoort een geritsel en voor hij het beseft staat hij omsingeld. Hij probeert te ontsnappen! Er klinkt een schot en daarna niets meer.

2 vrienden stijgen op in de lucht. Voor eeuwig samen, en voor eeuwig dood.

weg van de oorlog vinden voor eeuwig rust in elkaars armen.
Maar is dit wel het einde?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen