Foto bij 197 - Only you can set me free

Je gesprek met Jenn was meer een informeel afscheid dan een formele bespreking van je verdere plannen. Ze heeft je de laatste benodigde handtekeningen gegeven, maar wilde je vooral veel plezier in Amerika wensen. Met een opgelucht gevoel wandel je de school uit.
"See ya never," glimlach je, terwijl je de deur dichttrekt. "Or, well, maybe in December, but hopefully for the last time."
"That bad?" vraagt Bill, waarna hij je tegen zich aan trekt en een kus op je lippen plaatst. "Sorry, been waiting to do that since we entered the building."
"It's not like there's a no-kiss-rule." Je steekt plagend je tong naar hem uit. "Nah, I'm just so done with being a student. I want to graduate so badly."
"I can't even remember what it was like to go to school."
"Not helping!"
Hij grijnst enkel. "So, what do you want to do now?"
"You."
Hij kijkt je stomverbaasd aan. "What?"
"Just kidding! We'll get to that later. Let's go home. Sophia and Roos insisted on having dinner together and it will take us at least two hours to get back to my place from here."
"Lead the way."

Pas als je na het eten met Bill, Sophia en Roos op het balkon zit, met het gebruikelijke wijntje en een sigaret, lijkt de realiteit dat je weg gaat je pas te raken. Je wordt steeds stiller en krijgt nog maar weinig mee van wat er wordt besproken. Na een tijdje pakt Bill je hand vast en knijpt er zachtjes in. Hij leunt een stukje naar je toe en fluistert: "Are you okay?"
Je voelt de tranen in je ogen opkomen en schudt zachtjes nee. "I'm just going to miss this."
Sophia en Roos vallen stil en kijken je verbaasd aan.
"Hey, het is oké," zegt Sophia gelijk, terwijl ze naast je op het bankje neerploft en je tegen haar aantrekt voor een dikke knuffel. "We gaan gewoon bellen en ik kom naar jou toe en jij komt hierheen. Het komt allemaal wel goed."
"Wij gaan jou ook missen," valt Roos haar bij, terwijl ze zich in de knuffel probeert te worstelen. "Die paar maanden vliegen zo voorbij en als je het er echt niet naar je zin hebt, dan ben je zo weer thuis."
"Ik ga jullie gewoon missen," geef je inmiddels snotterend toe. "En dit, kansloze avondjes rondhangen op het balkon en dansen in de stad en.. en.."
"Het komt allemaal goed, babe. Je gaat het vast hartstikke naar je zin hebben in LA! Heerlijk weer, omringd door celebrities - en niet alleen thuis -, dat is toch veel leuker dan het saaie kutdorp waar wij wonen!"
"I guess."
"Babe, je hebt straks niet eens meer tijd om ons te missen!"
"Natuurlijk wel," protesteer je. "Ik zal jullie altijd missen. Ik denk dat ik het me nu pas realiseer, omdat ik zo afscheid van jullie moet nemen."
"Nou, niet zo dramatisch hoor." Sophia drukt een kus op je wang. "Genoeg gehuild, we maken er gewoon een leuke avond van."
Je veegt de tranen van je wangen en zet een glimlach op. "I'll try."
Roos vult intussen de wijnglazen nog eens bij en jullie proosten met zijn vieren op een leuke avond. Hoewel je echt je best doet om het gezellig te houden, blijf je je vervelend voelen bij het feit dat je over twee dagen aan de andere kant van de wereld zit en dat je de meiden dan een hele tijd niet zal zien. Je ziet vanuit je ooghoeken dat Bill je extra goed in de gaten houdt. Je neemt jezelf voor om na dit wijntje te stoppen met drinken, voordat het weer helemaal misgaat. Je neemt een flinke slok wijn en steekt met licht trillende handen een sigaret op. Je probeert de brok in je keel weg te slikken, maar iets zegt je dat het straks weer huilen geblazen is als de meiden op huis aangaan. Bill kriebelt zacht over je rug en je laat je tegen hem aan wegzakken. Het gevoel dat hij je geeft is de enige reden dat je nog niet in totale paniek de verhuisdozen aan het leegtrekken bent. Als je zo tegen hem aan ligt, is er niks wat jou ervan kan weerhouden om dat vliegtuig in te stappen zaterdag.
Tegen de tijd dat Sophia en Roos aanstalten maken om richting huis te gaan, voel je de tranen alweer opkomen.
"Sorry," snif je, terwijl je Sophia tegen je aan trekt. "Ik ga je gewoon missen."
"I know," glimlacht ze. Als je haar aankijkt, zie je ook bij haar de tranen glinsteren in haar ogen. "Ik heb gewoon een hekel aan al dat emotionele gedoe."
"I know."
"Kom hier, gek." Ze trekt je nogmaals in een knuffel en drukt een kus op je wang. "Heel veel plezier in LA en waag het niet om mij te vergeten! Ik kom je gewoon halen hoor, als ik te lang niks van je hoor."
Je grinnikt en belooft haar dat je haar zal appen, bellen en facetimen. Ze knikt tevreden en laat je dan los. Roos trekt je ook in een knuffel.
"Veel plezier, Maud," glimlacht ze. "We komen snel een keer langs!"
"Thanks! Let je goed op Soof?"
"Ja, natuurlijk." Jullie laten elkaar weer los en Roos blijft een beetje ongemakkelijk met de deurknop in haar handen staan. Je werpt een blik richting Sophia en Bill en grinnikt als je hoort dat Sophia Bill een soort 'als je aan mijn bestie zit, dan zit je aan mij' preek geeft.
"I promise, I'll take good care of her," mompelt hij ongemakkelijk.
"You better, I know where to find you," sluit ze streng af. Dan draait ze nog één keer naar jou toe. "Stuur je me wel het adres nog even?"
Je schiet in de lach en werkt de meiden daarna de deur uit. Zodra de voordeur in het slot valt, slaat Bill zijn armen om je heen en hij drukt een kus op je haar.
"We'll be all right."

Reacties (1)

  • Luckey

    Ik snap maud wel
    Komt nu wel heel dichtbij en is toch even anders

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen