Foto bij Hoofdstuk 41.

Het kost mij even moeite om aan tafel te komen, maar het is het waard. De intense zoen van eerder zit Bell nog steeds heel hoog, ze durft mij amper aan te kijken.
"Isabelle, schep eens voor mij op". Ze grist het bord voor mij weg en smijt er wat eten op, de manier van doen maakt mij woedend. Met alle kracht die ik kan verzamelen sta ik op en grijp het bord uit haar handen en smijt deze kapot tegen de muur, ik ben haar gedrag spuug zat.
Ze krimpt in elkaar door het geluid van het bord, met nog steeds haar vurige wangen kijkt ze naar mij op. Langzaam maakt de angstige geschrokken blik plaats voor vijandigheid, ik weet niet of ik sterk genoeg ben, maar ik moet het proberen, ik wil de fucking orde terug.
Mijn hand sluit zich met veel kracht op haar keel en automatisch klemmen haar handen zich om mijn pols en onderarm.

"Ik ben je zat, je gedrag, je brutaliteit, je minachting en al helemaal de manier hoe je tegen mij praat en reageert. Ik ben je zat, weet je wat er gebeurd met mensen die ik zat ben?"
Haar ogen flitsten naar mijn buik en kruis, ik zie dat ze een uitweg aan het vinden is, nu ze weet, hoe kwetsbaar ik nog ben.
"Antwoord mij!" Ik schreeuw naar haar, maar mijn schreeuw eindigt in een kreet van pijn. Die trut heeft mij zonet in mijn buik geslagen, dicht in de buurt van mijn wonden. Mijn handen laten haar los en ze ziet haar kans schoon, ze vlucht weg. Meteen bel ik James, "baas?"
"Isabelle zet het op een vluchten, vind haar en breng haar naar de speelkamer, zeg het als je haar hebt". Ik wrijf over mijn buik, die nog wat na steekt van de klap. Ik besluit de tijd die ik moet wachten, maar te gebruiken om te eten. Ik neem plaats op de stoel van Isabelle en prik wat witlof aan mijn vork, ik neem de tijd om te eten, want ik weet toch, dat ze zich niet makkelijk laat vinden, nu ze toch al weet, dat ze zwaar in de shit zit.
Als ik voldaan ben en rust vind in een luie stoel, zit ik daar nog ruim een half uur te dutten, voor ik mijn mobiel hoor afgaan. "Ik heb haar gevonden meneer Styles, ze zat onder uw bed, best slim". Ik grinnik, best slim inderdaad. Schuilen in de kamer van je grootste vijand, dat verwacht natuurlijk niemand. "Maar niet slim genoeg, je hebt haar, ik kom eraan". Wat houterig kom ik omhoog en maak mijn weg naar de speelkamer, daar aangekomen zie ik James met voor zijn voeten een in elkaar gekropen Isabelle. Hij heeft haar blijkbaar hard handig de kamer in gekregen, ze zit haast te rustig.
Terwijl ik naar haar kijk, voel ik een vermoeidheid over mij heen komen. "God, ik ben je zo zat".

Mijn ogen scannen de kamer, dan zie ik het leren bed in de kamer. "Kleed jezelf uit Isabelle, maar hou je lingerie aan". Met frustratie kijkt ze mij aan en weigert, "James, jij bent nu mijn handen, zorg dat ze zich uitkleed, al laat je haar alle hoeken van de kamer zien." Ik zie James grijnzen, zie ik het goed, of heeft hij een soort oud zeer tegenover Isabelle?
"Met plezier meneer", dan grijpt hij haar bij haar haren en slaat haar in haar gezicht. Maar ze is een harde tante en houd vol, maar James houd zich niet in en trekt haar hardhandig naar voren en plaats zijn knie hard in haar maag.
Ik hoor hem tegen haar praten, als zijn lippen dicht bij haar oor is. "Dat is voor het misbruiken van meneer Styles, slet". Ik grijns, als ik zie, hoe James mij verdedigd. Niet veel later jammert Isabelle, "ik kleed mijzelf al uit, stop alsjeblieft".

Als ze uitgekleed is loop ik naar een kast en geef James leren handboeien, "bind haar vast op bed, laat haar op haar rug liggen". Hij knikt, trekt haar hardhandig mee en weet haar uiteindelijk vast te binden. Ik loop naar de kast en pak een houten dunne stok,uit een la haal ik tepelklemmen en loop hiermee naar Belle terug. "Je kunt gaan James, bedankt". Met een knikje verlaat James de kamer, maar niet voordat hij een kwade blik op het meisje op het bed gericht heeft.
Ik plaats de tepelklemmen op haar tepels onder haar BH en haal zonder enige waarschuwing of preek hard uit met de houten stok, die op haar buik beland. De gil die ze slaakt is hard, woedend en vol pijn. "Wees maar boos, ik laat je alleen maar voelen, wat je mij liet voelen". Opnieuw sla ik haar, 4 keer. Dan hou ik op, deels omdat ik niet meer kan en neem plaats op het randje van het bed, naast haar. Mijn handen glijden over haar buik en ik bekijk de striemen, dit zullen lelijke plekken worden. Ze trekken uiteindelijk wel weer weg, maar toch...
Als mijn lichaam weer op kracht is gekomen haal ik een vibrator tevoorschijn, ik duw haar slip aan de kant en plaats deze op haar clit. Ze schrikt van de plotselinge omslag, wat mij doet grijnzen. Ik buig over haar heen kus haar, met veel lust, want ik verlang zo naar haar, ze moest eens weten.
"Ondanks wat ik je heb aangedaan, heb je een mega zwak voor me Isabelle". Ik duw even de vibrator aan de kant en voel hoe nat ze al geworden is, van alleen dit kleine moment. "Schaam je je niet? Veracht je je zelf niet dat je zo op mij reageert? Dat je ondanks alles, zo nat voor mij word?"
Ze vecht met haar lichaam en geest, maar antwoord mij niet. "Nog steeds niet erg beleeft zie ik wel. Dat leer ik je wel weer, liefje". Ik zeg het woord liefje met zoveel spot, dat haar ogen meteen groot worden. Maar ik plaats de vibrator terug en meteen zie ik haar lichaam schokken, ze heeft er totaal geen controle over. Ik trek aan de ketting van de tepelklemmen en ze slaakt een klein gilletje, maar niet veel later, als ik nog met de ketting speelt, kreunt ze.
Ik laat haar gaan, terwijl ze haar kruis dichter naar de vibrator drukt. Ik zit er nog steeds bij, op het randje van het leren bed. Dan als ik aan haar zie, dat ze bijna komt, haal ik de vibrator weg en de tepelklemmen.
Verontwaardig kreunt ze, "je dacht toch niet dat ik je zou laten klaar komen? Denk maar eens na over je gedrag Bell, als je mij weer beleeft kan aanspreken, je weer aan mijn voeten vleit, dan praten we verder over je orgasme. Tot dan, zul je nooit je hoogte punt bereiken". Ik sta op en gooi de vibrator en tepelklemmen in een hoek van de kamer.
"Waar ga je heen? Je kunt mij hier niet achterlaten, niet weer". Met mijn handen in mijn zakken draai ik mijzelf om, "dat kan ik weeldegelijk. En het is 'u', en 'meneer', voor jou, Isabelle". Dan loop ik naar de uitgang, voor ik de deur sluit kijk ik even naar haar. "Denk na Isabelle, ik spreek je morgen weer, dan ben je lichamelijk afgekoeld, hopelijk ook geestelijk".

Reacties (1)

  • AmorAmor

    Heftig wel! Maar top geschreven en spannend.

    9 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen